หลังจากที่เสี้ยวิเอ๋อ ออกไปแล้ว ผู้เป็บิดาก็หันกลับมาพูดกับเสี้ยวเทียนเหยาต่อ
“พ่อกับแม่ ไม่อยากให้เ้ากับน้องชายของเ้าต้องมาเป็ผู้รับเงื่อนไข ของเถ้าแก่ฉิน”
“แต่ทุกคนรู้ว่าสมุนไพรตัวนี้หายากมากแค่ไหน 3 ปี ถึงจะออกดอกครั้ง และจะออกเพียงแค่ 1 ดอก และเราก็ได้ทำทุกวิถีทางที่จะหาสมุนไพรตัวอื่นมาแทนที่ แต่ก็ไม่ได้ผล เถ้าแก่ฉินรู้ว่าทั้งแผ่นดินนี้มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าสมุนไพรตัวนี้อยู่ที่ใด” เสี้ยวเทียนเหยาเอ่ยขึ้น
“ข้ากับแม่ของเ้าได้ตกลงกันแล้วว่า จะไม่ทำตามเงื่อนไขที่เถ้าแก่ฉิน้า” ผู้เป็มารดาพูดขึ้น เสี้ยวเทียนจินพยักหน้าเห็นด้วยกับผู้เป็ภรรยา
“ตอนนี้เรามีสมุนไพรตัวนั้นใช้อีกนานเท่าไหร่” เสี้ยวเทียนเหยาถามขึ้น
เสี้ยวเทียนจินและลิ่วเจียง อึกอักไม่อยากตอบบุตรชาย “ถึงพวกท่านไม่บอกข้า ข้าก็หาคำตอบเองได้”
“จะนานเท่าไหร่นั้นไม่สำคัญสำหรับแม่ เพราะในชีวิตของแม่ๆ มีความสุขที่มีพวกเ้าอยู่ข้างๆ หากแต่ว่าตอนนี้ ไม่รู้ว่าเทียนซื่ออยู่ที่ใด” พูดเสร็จลิ่วเจียงก็มองหน้าสามี ผู้เป็สามีได้แต่บีบมือเบาๆ เพื่อปลอบใจ
ทั้งสามคนพ่อแม่ลูก นั่งเงียบอยู่สักพัก ก่อนที่เสี้ยวเทียนเหยาจะพูดขึ้นว่า “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ให้ข้าพาท่านแม่ไปพักผ่อนดีกว่า” จากนั้นก็เดินไปพยุงมารดาออกไป
ก่อนที่เสี้ยวเทียนเหยาจะเดินออกจากห้องพักของมารดา ผู้เป็บิดาได้เอ่ยขึ้น “ไปหาข้าที่ห้องหนังสือ”
“ขอรับ”
ภายในห้องหนังสือ
“ข้ารู้ว่าเ้าคิดยังไงกับเื่ที่พูดวันนี้ แต่ข้ากับแม่ของเ้าได้ตกลงกันแล้วว่าจะไม่ตอบรับเงื่อนไขของเถ้าแก่ฉิน”
“ข้าจะทุกข์ใจยิ่งกว่า ถ้าหากข้าต้องเห็นท่านแม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับโรคร้ายนั้น”
“ก่อนที่ข้าจะมาหาท่าน ข้าได้ไปหาท่านหมอหลวง เพื่อคำนวณเวลาดูว่า อีกนานเท่าไหร่ท่านแม่ถึงจะหายจากโรคร้ายนั้น ถ้าหากได้รับยาจากสมุนไพรตัวนั้นอย่างสม่ำเสมอ”
เสี้ยวเทียนจิน ก็พอรู้บ้างเพราะตัวเขาเองก็ได้ถามหมอหลวงเกี่ยวกับเื่นี้เช่นเดียวกัน
“แค่ 2 ปี มันเป็เวลาที่ไม่นานเลยสำหรับข้า”
“2 ปี สำหรับเ้าอาจจะไม่นาน แต่สำหรับลู่เอ๋อล่ะ” เสี้ยวเทียนจินถาม
“ข้าคิดว่านางคงเข้าใจ” เสี้ยวเทียนเหยาตอบ
ผู้เป็บิดาได้แต่ถอนหายใจ เพราะรู้นิสัยของบุตรชายคนโตดี เพื่อครอบครัวแล้วเขาทำได้ทุกอย่างถ้าหากว่าไม่ผิดกฏหมายบ้านเมือง
“เ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ”
“ขอรับ”
เสี้ยวเทียนเหยากลับมาถึงห้องก็ได้แต่นอนคิดว่าจะทำยังไงถึงแก้ไขปัญหานี้ได้ จนเวลาล่วงเลยจนถึงยามจื่อ (เวลา 23.00.01.00 น.)
830
