ลู่สือม่านเก็บของที่้าใส่ถุงหนังใบใหญ่แล้วก็แบกถุงหนังขึ้นหลังเดินลัดเลาะไปยังหน้าผาแม้ว่าลู่สือหลิงและซวีจื่ออิงจะพยายามห้ามปรามแต่นางก็หาได้สนใจด้วยรู้ดีว่าหากอยากจะอยู่ในหอจันทราได้อย่างสงบสุขนางจะต้องทำให้ศิษย์พี่ทั้งสี่ยอมรับในความสามารถของนางให้ได้
“หากข้ามีพลังปราณพวกศิษย์พี่ก็คงจะไม่ต่อต้านข้าถึงขั้นนี้”ลู่สือม่านเอ่ยพึมพำออกมาพลางลัดเลาะไปตามแนวชายกำแพงหินของสำนักถงซานเพื่อหาทางออกสำนักถงซานมีทางออกแค่เพียงสองทาง คือประตูหน้าและประตูเล็กทางด้านหลังแต่ในบันทึกของมารดาของนางเขียนเอาไว้ว่ายังมีรูสุนัขรูเล็กๆ อยู่ทางทิศตะวันตกขอแค่นางหาเจอก็จะสามารถออกไปหาหญ้าปีกค้างคาวได้แล้ว
“หากท่านแม่วาดแผนที่เอาไว้ก็คงจะดี”นางบ่นพึมพำอีกครั้งแล้วสายตาจ้องนางก็พบต้นจื่อเถิงขนาดใหญ่เถาของต้นจื่อเถิงพาดปกคลุมกำแพงจนทำให้กำแพงหินบางแห่งมีความเสียหายลู่สือม่านยิ้มออกมาในทันทีเพราะในบันทึกของมารดาของนางเขียนเอาไว้ว่ารูสุนัขถูกเถาของต้นจื่อเถิงปกคลุมหากไม่สังเกตให้ดีก็จะไม่รู้ว่ามีรูสุนัขอยู่ภายใต้การปกคลุมขอเถาจื่อเถิง
ลู่สือม่านใช้กิ่งไม้ค่อยๆเคาะบริเวณกำแพงหินเพื่อฟังเสียงความหนาแน่นของกำแพงหิน แล้วนางก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ามีอยู่บางจุดที่เถาจื่อเถิงปกคลุมแ่ากว่าปกตินางใช้มีดพกอันเล็กๆ ค่อยๆ ตัดเถาจื่อเถิงออกแล้วสำรวจกำแพงหินอย่างละเอียดจนพบรูสุนัขที่มารดาของนางเขียนเอาไว้ในที่สุด
“หุ หุ” ลู่สือม่านหัวเราะออกมาเบาๆอย่างพึงพอใจแล้วจึงได้แหวกเถาจื่อเถิงออกมาสำรวจดูรูสุนัขอย่างละเอียดพอเห็นว่านางสามารถลอดออกไปได้ อีกทั้งรูสุนัขนี้ก็ดูเหมือนว่าจะปลอดภัยและพอดีต่อการหมอบคลานนางจึงดันถุงหนังที่แบกมาออกจากรูเพื่อเปิดทางให้ตนเองก่อนแล้วนางจึงได้มุดตามถุงหนังออกไป
เมื่อออกจากกำแพงหินได้แล้วนางก็ดึงเศษเถาจื่อเถิงมาปกคลุมรูสุนัขอีกครั้งแม้จะรู้ดีว่าไม่มีผู้ใดมาสำรวจบริเวณนี้แน่แต่นางก็ยังไม่กล้าวางใจด้วยกังวลว่าหากมีคนพบเข้ารูสุนัขนี้จะถูกปิดไปหากรูสุนัขนี้ถูกปิดแล้ววันหน้านางคงจะหาหนทางหนีออกจากสำนักไม่ได้อีก
ลู่สือม่านเดินลัดเลาะไปทางทิศที่นางคาดว่าจะเป็หน้าผามารดาของนางเขียนบันทึกเอาไว้ว่าหน้าผาที่มีหญ้าปีกค้างคาวจะอยู่ใกล้กับบริเวณทิศตะวันตกและทิศใต้ของกำแพงสำนักเบื้องล่างของหน้าผาจะเป็แนวรอยต่อของป่าต้องห้ามป่าต้องห้ามเป็เขตดินแดนที่อันตรายมากสำหรับผู้ที่ไม่มีพลังปราณคุ้มกาย นอกจากจะมีหมอกพิษคอยป้องกันแล้วยังมีสัตว์อสูรจำนวนมากอาศัยอยู่หากไม่ระมัดระวังเดินหลงเข้าไป มีแต่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นเพียงเท่านั้น
“น่าจะเป็บริเวณนี้”ลู่สือม่านเอ่ยพลางหลับตาลงเพื่อสูดดมหากลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญ้าค้างคาวเป็อย่างที่ศิษย์พี่ของนางเอ่ยออกมา นางเป็คนที่มีความจำเป็เลิศเพียงแต่ไม่ใช่แค่มองผ่านตาก็จดจำได้แต่นางยังสามารถจดจำกลิ่นและจำแนกชนิดของสมุนไพรจากกลิ่นที่เคยได้รับอีกด้วยนางลืมตาขึ้นมาอย่างยินดีเมื่อได้กลิ่นหอมของหญ้าค้างคาวบริเวณชะง่อนผาที่อยู่ด้านล่างของบริเวณที่นางอยู่ยามนี้นางอยู่บนหน้าผาเมื่อก้มลงไปมองก็เห็นแค่เพียงผืนป่าที่อยู่ด้านล่างหากเป็คนทั่วไปคงจะยอมเสี่ยงชีวิตปีนลงไปเพื่อเก็บหญ้าปีกค้างคาวแต่ลู่สือม่านกลับไม่คิดจะเสี่ยงชีวิตเช่นนั้น
“เนื้อย่างหอมๆจะดึงดูดค้างคาวโลหิตได้อย่างที่ท่านแม่เขียนเอาไว้หรือไม่คงจะได้เวลาพิสูจน์ความจริงแล้ว”ลู่สือม่านเอ่ยพลางหาที่เหมาะๆ ลงมือก่อกองไฟข้อดีของการมีพี่ชายและน้องสาวฝากตัวเป็ศิษย์สายตรงของเ้าสำนักก็คือนางสามารถใช้ชื่อของพวกเขาไปขอเนื้อชั้นดีสุราเลิศรสและแผ่นแป้งย่างมาได้อีกหลายแผ่น
‘ต่อให้ไม่เป็ไปตามที่ท่านแม่เขียนบันทึกเอาไว้แต่อย่างน้อยบันทึกนี้ก็ช่วยให้ข้าสามารถหลบมาย่างเนื้อกินพร้อมกับชมทิวทัศน์อันงดงามที่นี่ได้’ลู่สือม่านคิดอยู่ในใจพลางลงมือหมักเนื้อตามความชอบของตนเองนางหยดสุราลงไปอีกเล็กน้อยเพื่อเพิ่มกลิ่นหอมพอหมักเนื้อจนได้ที่แล้วนางก็นำไปเสียบไม้แล้วย่างบนกองไฟในทันที
กลิ่นหอมของเนื้อทำให้ลู่สือม่านกลืนน้ำลายพลางคิดชมตนเองอยู่ในใจอีกครั้งยังไม่ทันได้ชิมนางก็รู้แล้วว่าเนื้อชิ้นนี้จะต้องอร่อยมากยามที่นางโรยเกลือลงไปกลิ่นหอมของเนื้อย่างก็ยิ่งหอมหวนมากยิ่งขึ้น
“แคว่ก แคว่ก”เสียงร้องพร้อมด้วยเสียงกระพือปีกทำให้ลู่สือม่านเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า ปีกของนกสีแดงตัวใหญ่ตัวนั้นทำให้ลู่สือม่านรู้ในทันทีว่ามันจะต้องเป็ค้างคาวโลหิตอย่างแน่นอนดวงตาอันแดงก่ำที่จ้องมองชิ้นเนื้อไม่วางตาทำให้ลู่สือม่านยื่นไม้ที่มีชิ้นเนื้ออยู่ตรงปลายไปให้ค้างคาวโลหิตในทันทีมันโผบินลงมาโฉบเนื้อย่างของนางไปแล้วก็บินหายลงไปในหุบเหวลู่สือม่านจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยจิตใจอันสับสนแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงคลางแคลงใจ
“แล้วหญ้าปีกค้างคาวของข้าเล่า”ลู่สือม่านเอ่ยถามออกมาแม้จะรู้ว่าเ้าค้างคาวตัวใหญ่ตัวนั้นอาจจะไม่ได้ยินหรือต่อให้ได้ยินแล้วก็อาจจะไม่เข้าใจแต่นางก็อดเอ่ยถามออกมาไม่ได้
“...” ไม่เสียงตอบจากเบื้องล่างมีแค่เพียงเสียงของสายลงอันหวีดหวิวเพียงเท่านั้นลู่สือม่านพลันนึกเสียดายเนื้อย่างชิ้นนั้นในทันที ในใจของนางก็ได้แต่ร่ำร้องออกมาว่า
“หากรู้อย่างนี้ข้ารีบกินก่อนที่จะมอบให้มันสักคำก็ยังดี” ไม่ใช่แค่เพียงคิดอยู่ในใจแต่นางยังเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัวอีกด้วย แต่แล้วดวงตาของนางก็เบิกกว้างเมื่อเห็นว่าค้างคาวโลหิตตัวนั้นบินขึ้นมาจากหน้าผาแถมมันยังนำหญ้าปีกค้างคาวมาวางลงตรงหน้าของนางอีกด้วย
“แคว่ก แคว่ก”เสียงร้องของค้างคาวพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความรอคอยทำให้ลู่สือม่านนิ่งงันไปครู่หนึ่งแล้วสุดท้ายก็ร้องอ้อ!ออกมาในทันที
“ข้าจะย่างให้เ้าอีกเ้ารอข้าสักครู่นะ”ลู่สือม่านเอ่ยพลางเดินตรงไปที่กองไฟดึงเนื้อในถุงหนังออกมาอีกหลายชิ้นหมักเนื้อตามกรรมวิธีเดิมอีกครั้งแล้วลงมือย่างเนื้ออย่างตั้งอกตั้งใจค้างคาวโลหิตตัวนั้นแม้ว่าจะไม่ชอบกองไฟแต่ก็ยังขยับเข้ามาใกล้นางมากยิ่งขึ้น
“เ้ารอข้าสักครู่นะ หากเนื้อสุกแล้วข้าจะมอบเนื้อให้เ้า”ลู่สือม่านเอ่ยพลางยิ้มออกมา เนื้ออันหอมกรุ่น รอยยิ้มและคำพูดอันอ่อนโยนของนางทำให้ค้างคาวโลหิตละทิ้งความระแวดระวังหุบปีกลงแล้วะโเข้ามาใกล้กองไฟและลู่สือม่านมากยิ่งขึ้น
“เนื้อชิ้นนี้ของเ้าส่วนเนื้อชิ้นนี้ของข้า” ลู่สือม่านเอ่ยพลางมอบเนื้อย่างชิ้นหนึ่งให้ค้างคาวโลหิตส่วนอีกชิ้นนางนำมากัดกินกับแป้งย่างอย่างเอร็ดอร่อย
“เ้าจะเอาแป้งย่างด้วยหรือไม่แป้งย่างกับเนื้อย่างยามกินคู่กันมันอร่อยมากเลยนะ”
“แคว่ก”ค้างคาวโลหิตส่งเสียงร้องออกมาดวงตาที่จ้องมองชิ้นเนื้อที่กำลังถูกย่างอยู่เหนือกองไฟด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรอคอยทำให้ลู่สือม่านหัวเราะออกมา
“เ้ากินเร็วจริงๆเอ้าสองชิ้นที่เหลือนี้ข้ามอบให้เ้าหมดเลย ระวังด้วยเล่ามันร้อนมาก”ลู่สือม่านเอ่ยพลางยื่นชิ้นเนื้อที่เสียบอยู่ตรงปลายไม้ให้ค้างคาวโลหิตทีเดียวสองชิ้นแล้วนางจึงได้ลงมือกินเนื้อย่างในมือต่อ
“หมดแล้วเอาไว้วันหน้าข้าจะนำเนื้อมาย่างให้เ้ากินอีกก็แล้วกันนะ”ลู่สือม่านเอ่ยพลางยิ้มออกมา นางพึ่งจะกินเนื้อย่างในส่วนของตนเองหมดส่วนค้างคาวโลหิตกินเนื้อย่างที่นางมอบให้หมดไปั้แ่ตอนที่นางมอบให้แล้วสายตาที่เต็มไปด้วยความรอคอยของมันทำให้ลู่สือม่านได้แต่ยิ้มออกมาด้วยความอ่อนใจ
“แคว่ก แคว่ก”มันร้องออกมาแล้วบินลงไปข้างล่างหน้าผาอีกครั้งใช้เวลาเพียงไม่นานมันก็บินขึ้นมาแล้วนำหญ้าปีกค้างคาวมามอบให้นางทั้งต้น
“ขอบใจเ้ามาก” ลู่สือม่านหัวเราะออกมาพลางเอ่ยขอบคุณมันด้วยความพึงพอใจในใจก็ได้แต่คิดว่าเห็นทีว่านางคงจะต้องหาวิธีปลูกหญ้าปีกค้างคาวเสียแล้วถึงอย่างไรการใช้หญ้าปีกค้างคาวที่สดใหม่มาหลอมยาก็น่าจะมีสรรพคุณสูงกว่าการใช้หญ้าปีกค้างคาวตากแห้งผู้ที่ชอบหลอมยาเช่นนางย่อมอยากจะใช้วัตถุดิบที่มีสรรพคุณมากที่สุดมาใช้หลอมยา
137
