ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

        "ข้าทำเองได้"ฉือหางกระถดถอยร่างตัวเองไปด้านหลังแล้วแก้มัดผมของตนเอง

        หลินกู๋หยู่มองท่าทีของเขาเช่นนี้ก็รีบเดินเข้าไปในบ้านนางออกมาอีกครั้งพร้อมหวีในมือ

        "ข้าใกล้จะจัดผมเสร็จแล้ว"ฉือหางรวบรวมผมส่วนหน้าทัดไปที่ด้านบนศีรษะของเขาอย่างลนลาน พยายามมัดมันไว้

        "เจ้าอย่าขยับ"

        เห็นวิธีมัดผมของฉือหางแล้วหลินกู๋หยู่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

        ความจริงนางชอบที่เขาเกล้าผมสูงแล้วปล่อยปอยผมเล็กน้อยเขาดูสบายๆ ใบหน้าที่แข็งกระด้างของเขาดูเหมือนจะอ่อนโยนลงมาก

        หลินกู๋หยู่ช่วยเขาสางผมเบาๆผมในมือทั้งดำและหนารวบผมด้านหน้าทั้งหมดเกล้าขึ้นมัดอย่างระมัดระวังและปล่อยผมส่วนหนึ่งไว้ด้านหลัง

        การไปที่ร้านอาหารเช่นนั้นถ้าไม่ทำตัวให้สะอาดเรียบร้อย จะทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดีเอาได้

        เมื่อหลินกู๋หยู่มัดผมของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้วฉือหางก็ยืนขึ้นอย่างเกร็งๆ จับมือของโต้ซาที่อยู่ข้างๆ "งั้นข้าไปแล้ว?"

        หลินกู๋หยู่มองที่ร่างของฉือหางครู่หนึ่งนางก้าวไปข้างหน้าช่วยเขาจัดเสื้อผ้าให้เป็นระเบียบอย่างเป็นธรรมชาติจากนั้นถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วพูดด้วยความพึงพอใจว่า "อืม"

        ฉือหางรู้สึกสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับการกระทำของนาง

        ถ้านางไม่อยากอยู่กับเขาทำไมนางถึงช่วยหวีผมและจัดเสื้อผ้าให้เขา

        หากจะบอกว่านางเต็มใจที่จะอยู่กับเขา  แต่เมื่อเขาจะไปทานข้าวกับคนอื่น นางกลับไม่มีปฏิกิริยา

        ฉือหางอุ้มโต้ซาในอ้อมแขนเดินออกไปข้างนอกเขาครุ่นคิดไปตลอดทาง กระทั่งไปถึงร้านอาหาร เขาก็เริ่มลังเลเล็กน้อย

        บรรดาลูกค้าที่เข้าออกจากร้านล้วนแต่สวมไหมแพรที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คนยากจนอย่างเขาจะสามารถเข้าไปได้

        การเชิญมาทานอาหารที่นี่ดูจะแพงเกินไปในความคิดของฉือหาง เชิญเขาทานอย่างอื่นที่เรียบง่ายก็เพียงพอแล้ว

        เมื่อคิดเช่นนี้ ความรู้สึกไม่อยากเข้าไปก็เพิ่มมากขึ้นเขาหันหลังกลับมาพร้อมกับโต้ซาในอ้อมแขน  กำลังจะจากไป

        “คุณชายฉือ”

        ในขณะที่ฉือหางกำลังจะเดินจากไป จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาหันศีรษะกลับไป เป็นคนรับใช้หนุ่มที่ไปบ้านเขาเมื่อสองวันก่อน

        ฉือหางอุ้มโต้ซาอย่างอึดอัดหันศีรษะไปมองที่ชายหนุ่ม

        "ท่านเข้ามาเร็วเข้า"เสี่ยวซืออดไม่ได้ที่จะเชิญฉือหางเข้าไปด้านใน"คุณหนูมารอท่านพักใหญ่แล้ว"

        เมื่อได้ยินสิ่งที่เสี่ยวซือพูดฉือหางก็กัดฟันฝืนเดินเข้าไป

        สภาพแวดล้อมภายในร้านเต็มไปด้วยเสียงดังครื้นเครง ชายหนุ่มละล้าละลังเล็กน้อย

        โต้ซายิ่งไม่คุ้นเคยกับการอยู่กับผู้คนเป็นคนจำนวนมากสองแขนกอดลำคอของฉือหางแน่น ศีรษะเล็กๆ ขดซบตัวอยู่บนร่างของฉือหาง

        ฉือหางตบที่แผ่นหลังของโต้ซาเบาๆสองครั้งเพื่อปลอบประโลม

        เจียงโหรวจองห้องส่วนตัวไว้โดยเฉพาะพลันได้ยินเสียงเคาะประตู"คุณหนู บ่าวพาคุณชายฉือมาแล้ว"

        "เข้ามา!"เจียงโหรวพูดเบาๆ เอื้อมมือไปหยิบถ้วยตรงหน้านาง จิบอึกหนึ่งแล้ววางลง

        เจียงโหรวลุกขึ้นมองที่ประตูฉือหางยืนอยู่ที่ประตูโดยมีโต้ซาอยู่ในอ้อมแขน

        สายตาของเจียงโหรวตกลงไปที่เด็กในอ้อมแขนของฉือหางคิ้วของนางขมวดเล็กน้อย ก่อนมุมปากของนางค่อยๆ โค้งขึ้น

        "คุณชายฉือเชิญนั่ง" เจียงโหรวชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

        เนื่องจากซิ่งฮวาสาวรับใช้คนสนิทยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บนางจึงพาสาวใช้ระดับสองจากเรือนของนางมาด้วย

        ฉือหางพยักหน้าเล็กน้อยพูดอย่างสุภาพว่า "ขอบคุณ"

        ฉือหางวางโต้ซาที่อยู่ในอ้อมแขนลงบนเก้าอี้ข้างๆเขา

        เด็กน้อยอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งใหม่ๆอย่างมาก เขายื่นมือออกไปจับตะเกียบ เมื่อนึกถึงท่าทางจับตะเกียบของหลินกู๋หยู่เขาก็พยายามที่จะจับตะเกียบอย่างสุดความสามารถ

        ฉือหางวางตะเกียบในมือของโต้ซาไว้ข้างๆเขารู้สึกกระอักกระอ่วนหลายส่วน

        "เจ้าอยากทานอะไรหรือ?" เจียงโหรวเอียงศีรษะมองไปที่ฉือหาง จากนั้นมองไปที่โต้ซา "นี่คือลูกของเจ้าใช่หรือไม่?"

        "ใช่"ฉือหางมองไปที่ดวงตากลมโตของโต้ซา รอยยิ้มระหว่างคิ้วและดวงตาของเขาชัดเจนขึ้นจากนั้นเขาก็เอ่ยต่อ "บะหมี่สักชามดีหรือไม่?"

        เจียงโหรวมองไปที่ฉือหางด้วยความประหลาดใจเอื้อมมือไปจับมือเล็กๆ ของ โต้ซา "เจ้าอยากทานอะไรหรือ?"

        ลูกตาสีดำที่คล้ายลูกองุ่นของโต้ซากลอกลิ้งมองเจียงโหรวโดยไม่กะพริบมุมปากของเด็กน้อยค่อยๆ เปิดออก เปล่งเสียงอย่างขี้อาย "ท่านน้า?"

        เมื่อได้ยินคำพูดของโต้ซาหัวใจของเจียงโหรวก็อ่อนระทวย ทำไมเด็กคนนี้ถึงดูเชื่อฟังเช่นนี้

        เจียงโหรวยื่นมือแตะที่ศีรษะของโต้ซาพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม"เจ้าอยากกินอะไร น้าจะซื้อทุกอย่างที่เจ้าอยากกินเอง"

        “ชอบกินทุกอย่างที่ท่านแม่ทำ” โต้ซาพูดอย่างจริงจังดวงตาทั้งสองข้างของเด็กน้อยหรี่ยิ้มประดุจรูปจันทร์เสี้ยว

        สีหน้าของเจียงโหรวชะงักงันชั่วขณะนางพูดกับสาวใช้ที่อยู่ด้านข้างว่า "สั่งอาหารตามที่ข้าสั่งก่อนหน้าหนึ่งชุดเพิ่มไก่เผ็ด ปลาไนเปรี้ยวหวานและซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน"

        “เจ้าค่ะ”

        เมื่อได้ฟังสิ่งที่เจียงโหรวพูดฉือหางพูดอย่างกังวลหลายส่วน "สั่งมากเพียงนี้ ทานไม่หมดเป็นแน่ไม่จำเป็นต้องสั่งมากเพียงนั้น"

        สาวใช้ที่ประตูวางมือบนบานเลื่อนหันกลับมามองที่เจียงโหรว

        “สั่งให้เจ้าไปยังไม่รีบไปอีก!” เจียงโหรวพูดอย่างโกรธเคือง

        “เจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยตอบแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

        ฉือหางถอนหายใจเบาๆและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "มันแพงเกินไป"

        "ข้าเชิญเจ้ามาทานอาหารเย็น"เจียงโหรวพูดอย่างไม่เดือดร้อน สายตาของนางจับจ้องไปที่โต้ซา ซึ่งกำลังเล่นกับถ้วย"ลูกเจ้าทั้งอวบ ทั้งขาว ดูเหมือนว่าเจ้าจะเลี้ยงได้ดี"

        ฉือหางชำเลืองมองโต้ซาหยิบของในมือของโต้ซาออกไปวางด้านข้าง "ปกติข้าไม่ค่อยดูแลเขากู๋หยู่เป็นคนดูแลเขาทั้งหมด"

        กู๋หยู่?

        หลินกู๋หยู่งั้นหรือ?

        เจียงโหรวจำได้ว่า คนที่ไปสืบข่าวเกี่ยวกับครอบครัวสกุลฉือบอกว่าสตรีที่แต่งกับฉือหางชื่อหลินกู๋หยู่

        แต่ทำไมวันนั้นเขาถึงดูไม่มั่นใจเมื่อพูดถึงหลินกู๋หยู่

        อาหารถูกจัดขึ้นโต๊ะอย่างรวดเร็วเจียงโหรวชี้ไปที่อาหารอร่อยต่างๆ บนโต๊ะ "เชิญ"

        ฉือหางเคยเห็นอาหารมากมายขนาดนี้มาก่อนเสียที่ไหนเขาแค่รู้สึกว่ามันสิ้นเปลืองเกินไป

        โต้ซาตัวเล็กเท่านี้ย่อมไม่สามารถทานได้มากเขาเองก็ไม่สามารถทานได้มากขนาดนั้น

        ฉือหางทอดถอนหายใจเบาๆจากนั้นคีบขึ้นมาเล็กน้อย ใส่ลงในชามเล็กๆ ข้างหน้าโต้ซา

        โต้ซายังใช้ตะเกียบไม่เป็น แต่เขาสามารถใช้ช้อนได้อย่างมั่นคง

        อีกด้าน หลินกู๋หยู่ทำบะหมี่หนึ่งชามอย่างเรียบง่าย

        เมื่อนึกถึงวันข้างหน้าที่นางจะทำเสื้อกันหนาวได้มากกว่านี้มุมปากของหลินกู๋หยู่อดไม่ได้ที่จะขดตัวโค้งขึ้นหน้าหนาวปีนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องความหนาวอีกต่อไปแล้ว

        หลังจากทานบะหมี่เสร็จแล้วหลินกู๋หยู่ก็เห็นเด็กคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอก มีถุงย่ามใบใหญ่อยู่บนหลัง

        เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้หลินกู๋หยู่ไม่เคยเห็นเขามาก่อน

        “ไม่ทราบว่า” เด็กชายเพ่งสายตามองหลินกู๋หยู่อย่างระแวดระวัง เอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจว่า “ท่านใช่คนที่ต้องการซื้อขนเป็ดและขนห่านหรือไม่?”

        หลินกู๋หยู่ยังไม่ทันได้ล้างจานเสร็จนางก็ลุกขึ้นยืน เช็ดมือที่ชายเสื้อด้านหน้าก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ใช่ถ้าเจ้ามี เจ้าขายให้ข้าได้ ขนเป็ดห้าเฉียนต่อหนึ่งจิน ขนห่านสิบเฉียนต่อหนึ่งจิน”

        เด็กน้อยจับถุงย่ามที่อยู่ข้างหลังวางลงเมื่อปลดถุงพองโตออก ขนห่านที่อยู่ด้านในเบาหวิวฟูฟ่อง ราวกับพร้อมที่จะกระพือปีกบินไปภายในชั่วพริบตา

        ขนห่านสีขาวประดุจหิมะให้ความรู้สึกสบายเป็นพิเศษเมื่อเอื้อมมือไปสัมผัส

        หลินกู๋หยู่มองที่เด็กน้อยอย่างมีความสุข"ข้าจะชั่งน้ำหนักให้"

        พูดพลางเดินไปเอาที่ตาชั่งด้านข้างออกมา

        หลังจากมัดถุงทั้งหมดแล้วหลินกู๋หยู่ก็หยิบมาที่ตาชั่ง "ห้าจิน ห้าสิบเหวินใช่หรือไม่?"

        เดิมทีหลินกู๋หยู่ควรลดน้ำหนักของผ้าออกแต่เมื่อนึกถึงเด็กชายที่มาขายสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองนางก็อดไม่ได้ที่จะเพิ่มราคามากกว่าเล็กน้อย

        “อืม” เด็กน้อยมองไปที่หลินกู๋หยู่อย่างตื่นเต้น ใบหน้าเล็กๆ พยักอย่างแรง

        ขนห่านห้าจินหลินกู๋หยู่หันศีรษะไปมองเด็กชายตัวเล็กๆ แล้วเอ่ยไม่มั่นใจนักว่า"ครั้งหน้าถ้ามีอีก เจ้าส่งมาที่นี่ได้"

        เด็กน้อยยืนกระวนกระวายอยู่หน้าหลินกู๋หยู่พูดเบาๆ  ว่า "ขอบคุณ ข้าเข้าใจแล้ว"

        เด็กน้อยพูดจบก็หันหลังกลับ เขาวิ่งไปสองสามก้าวตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับมามองหลินกู๋หยู่ "พี่หญิง ข้า..."

        หลินกู๋หยู่มองที่เด็กน้อยด้วยความงุนงง"มีอะไรหรือ?"

        “ไม่มีอะไรแล้ว” เด็กน้อยวิ่งออกไปทันที

        เมื่อเห็นท่าทีแปลกๆ ของเขาหลินกู๋หยู่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร กลับไปเย็บเสื้อผ้าให้โต้ซาต่อไป

        เดิมทีนางไม่เย็บเสื้อผ้าไม่เป็น อีกทั้งยังเย็บช้ามาก

        สุดท้ายเสื้อกั๊กตัวเล็กก็ถูกเย็บจนเสร็จหลินกู๋หยู่พยายามใส่ขนห่านเข้าไป ขณะที่ยัดขนห่านเข้าไปด้านในตัวเสื้อขนห่านก็ไหลเล็ดออกมาจากช่องว่างของตะเข็บ

        หลินกู๋หยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วรีบเก็บขนห่านทั้งหมดหลังจากคิดไตร่ตรอง นางก็เย็บมันซ้ำอีกสองสามครั้งแต่กระนั้นนางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ ด้วยเหตุนี้จึงตัดผ้าผืนหนึ่งนำมาห่อบริเวณที่เย็บหลังจากเย็บครั้งที่สามครั้ง  นางก็ยัดขนห่านเข้าไปข้างในอีกครั้ง

        ขนห่านนั้นเบาหวิว การรักษาความอบอุ่นนั้นดีมากเป็นพิเศษ

        การยัดขนห่านเข้าในเสื้อคราวนี้เป็นไปด้วยความสำเร็จ ไม่มีส่วนใดโผล่ออกมาอีก

        เสื้อกั๊กตัวเล็กนี้เป็นเพียงผลิตภัณฑ์ทดสอบของหลินกู๋หยู่หากไม่มีปัญหาใด นางจะเริ่มผลิตเสื้อกันหนาวขนเป็ดขนห่านแล้ว

        เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ นางก็มีแรงบันดาลใจเพิ่มมากขึ้น

        อาจเป็นเพราะหลินกู๋หยู่ตั้งใจเย็บเสื้อกันหนาวอย่างมากเมื่อเย็บส่วนโครงเสื้อเสร็จ ยังไม่ทันได้เย็บกระดุมถัก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเบาๆของโต้ซาลอดดังมาจากด้านนอก

        “ท่านแม่” ก่อนเข้าประตู โต้ซาพยายามที่จะออกจากอ้อมแขนของฉือหางรีบวิ่งเข้าไปด้านในด้วยขาสั้นๆ ของตนเอง

        “กลับมาแล้วหรือ?” หลินกู๋หยู่ยิ้ม วางเสื้อกั๊กในมือลงข้างๆ ก้มลงกางมือทั้งสองออก

        เมื่อมองไปที่รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินกู๋หยู่จู่ๆ ฉือหางก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรอื่นที่เขาต้องการอีกแล้ว

        เขาเคยคาดหวังอยากจะมีชีวิตเช่นนี้เขาขึ้นไปบนภูเขาเพื่อล่าสัตว์ทุกวัน ส่วนภรรยาก็ทำงานเย็บปักถักร้อยรอเขากลับบ้าน

        หลินกู๋หยู่เอื้อมมือไปอุ้มโต้ซาขึ้น ให้เขานั่งลงบนตักของนาง"วันนี้อาหารอร่อยหรือไม่?"

        “ไม่อร่อย” โต้ซามุ่ยปาก ยื่นแขนออกไปกอดหลินกู๋หยู่ “เผ็ด!”

        ฉือหางเดินไปหาหลินกู๋หยู่ด้วยรอยยิ้มจนปัญญา"ข้าบอกเขาแล้วว่าอย่าทานไก่เผ็ด แต่เขายืนยันที่จะทานให้ได้"

        "เจ้าไม่ได้ล้างไก่ด้วยน้ำเปล่าก่อนให้เขาทานหรือ?" หลินกู๋หยู่เงยหน้าขึ้นมองฉือหาง

        ฉือหางยื่นมือออกไปสัมผัสด้านหลังศีรษะอย่างทำตัวไม่ถูกอยู่หลายส่วน"ไม่ได้ล้าง"

        โต้ซามองไปที่หลินกู๋หยู่อย่างเสียใจคล้ายลูกสุนัขที่ลิ้นร้อนจนต้องแลบลิ้นออกมาจนกว่ามันจะเย็นลง