กลางดึกอันเงียบสงัด หญิงสาวนั่งเหม่อลอยอยู่บนชายหาดที่ล้อมรอบไปด้วยน้ำทะเลและูเา เวลานี้ทุกอย่างมันมืดสนิทเหมือนกับใจของเธอในตอนนี้ที่มองหาทางออกจากที่นี่ไม่เคยเจอ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาก็นานมากแล้ว
“ฉันหายไปนานขนาดนี้ คุณจะคิดถึงหรือออกตามหาฉันบ้างไหมนะ ลีโอ?”
“เค้าก็คงกำลังพยายามตามหาลูกอยู่นั่นแหละ เเต่เเค่ยังหาไม่เจอ”
“แม่!!”
“ใช่จ้ะ แม่เอง นอนไม่หลับหรอลูก?”
“..................”
“หรือว่าคิดถึงลีโอ?”
“แม่…คือว่า….ตาล…”
“แม่รู้ว่าลูกรู้สึกยังไง ถ้าลีโอเค้ารักลูกจริง แม่ว่าตอนนี้เค้าก็คงคิดถึงและออกตามหาลูกอยู่ เหมือนกับที่ลูกพยายามจะหนีออกจากที่นี่หลายต่อหลายครั้งนั่นแหละ”
“แม่รู้หรอคะ?”
“แม่รู้ พ่อก็รู้จ้ะและเราสองคนก็คุยกันแล้วว่า ถ้าลูกติดสินใจแล้ว พ่อกับแม่ก็จะไม่ขัด” ลูกตาลยิ้มน้ำตาคลอโผลเข้ากอดแม่ เพื่อแสดงความขอบคุณที่แม่ยอมรับสิ่งที่อยู่ในใจของเธอ แต่ไม่นานรอยยิ้มและความสุขก็เลือนหายไปเมื่อเธอกลับมาสู่โลกแห่งความจริง
“เเต่มันจะมีผลอะไรละคะ ในเมื่อตาลไม่รู้เลยว่าทางออกที่แท้จริงมันอยู่ตรงๆไหน?”
“แม่เชื่อว่าถ้าลูกมีความหวัง ลูกจะสามารถตามหาทางออกจนเจอจ้ะ ลูกไม่ต้องเป็ห่วงพ่อกับแม่นะ ที่นี่เงียบสงบมากแม่เลยตัดสินใจว่าเราจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กันสองตายายน่ะ”
“แต่แม่คะ..ที่นี่มัน….”
“แม่รู้ว่าที่นี่คือที่อาทิน เฮ้อ! ไหนๆก็พูดถึงอาทินแล้วแม่ก็มีความจริงอะไรบางอย่างจะบอก”
“อะไรหรอคะ?” แม่ตัดสินใจเล่าเื่วันนั้นให้ลูกตาลฟัง เธอเล่าถึงสาเหตุที่อาทินหายไปพร้อมกับบอกความจริงว่าเธอเป็คนที่ไล่อาทินไปเองโดยที่อาทินไม่ได้เต็มใจจะไป เพราะตอนนั้นอาทินรักลูกตาลมาก เช่นเดียวกับลูกตาลที่เข้าใจผิดว่าอาทินทิ้งเธอไปนั่นเอง เมื่อลูกตาลได้รู้ความจริงเธอก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือสาเหตุที่อาทินต้องทำแบบนี้กับเธอ ไม่ใช่ว่าเขาพยายามจะเอาชนะเธอเเต่กลับกลายไเป็ว่าเขากำลังอยากจะเอาชนะใจแม่ของลูกตาลและกลับมาพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสามารถดูเเลลูกตาลได้นั่นเอง
“ลูกตาล แม่ขอโทษนะ คือแม่กลัวว่า….”
“ชั่งมันเถอะค่ะ เื่มันผ่านไปแล้ว มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว”
“ลูกตาล..คือแม่….”
“นี่ก็ดึกมากแล้ว แม่ไปนอนเถอะค่ะ ตาลขอนั่งอยู่ตรงนี้ต่ออีกซักพัก ฝันดีนะคะแม่” ลูกตาลกล่าวคำพูดพร้อมกับยิ้มให้แม่เพื่อให้แม่ของเธอไม่รู้กังวลกับสิ่งที่ทำลงไป เธอพยายามทำเป็ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและยังคงนั่งมองทะเลต่อไป ส่วนแม่ของเธอก็ค่อยๆแยกตัวเดินออกห่างจากเธอไป ทิ้งให้ลูกตาลนั่งนึกถึงวันเก่าๆ สิ่งดีๆที่อาทินเคยทำให้นั้นคือ่ชีวิตวัยเด็กที่มีความสุข มากของเธอ วันนี้เธอได้รู้แล้วว่าทำไมอาทินถึงหายไปเงียบๆเมื่อความจริงปลดล็อก สิ่งแรกที่เธออยากทำเลยก็คือ บอกเื่นี้กับเขา ลูกตาลลุกพรวดขึ้นก่อนจะรีบวิ่งไปที่บ้านพักของอัคคีเพื่อขอร้องให้เขาติดต่อกับอาทินให้ ไม่แน่ว่าถ้าเขารู้ความจริง เขาอาจจะยอมปล่อยเธอไปก็ได้ ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูรัวๆดังขึ้นหน้าห้องของอัคคี ทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพหญิงสาวกำลังยืดหอบแหกๆอยู่หน้าประตูก็ทำเอาอัคคีถึงกับใ
“อ้าว! คุณลูกตาล เกิดอะไรขึ้นครับ?!”
“ตาลอยากให้พี่( แฮ่กๆ) โทรหาเ้านายของพี่ให้ตาลที(แฮ่กๆ) ตาลมีเื่สำคัญจะคุยกับเขาให้ได้!!(เเฮ่กๆๆ)”
“เื่สำคัญหรอครับ แต่นี้มันสามทุ่มกว่าแล้วนะครับ ผมเกรงว่า…คุณอาทินจะนอนแล้วน่ะครับ”
“ตาลขอร้องล่ะค่ะ โทรก่อนได้ไหม?” อัคคีััได้ว่าเื่ที่ลูกตาลจะพูดคงสำคัญมากจริงๆ เขาจึงยอมกดมือถือโทรหาอาทินให้ ทว่าสิ่งที่ได้กลับมาคือสายไม่ว่าง อัคคีพยายามโทรย้ำๆตามที่ลูกตาลบอก เเต่ก็ได้ผลตอบรับเช่นเดิม
“คุณอาทินน่าจะติดธุระกับลูกค้าอยู่น่ะครับ เอาเป็ว่าคุณลูกตาลกลับไปก่อนนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะติดต่อคุณอาทินให้อีกทีนะครับ”
“...............” ลูกตาลไม่ได้ตอบอะไร เธอหันหลังแล้วเดินกลับไปอย่างน่าผิดหวัง อัคคีเห็นว่าดึกมากแล้ว เขาจึงนำไฟฉาย ส่องไฟให้และเดินไปส่งลูกตาลอย่างห่างๆ เมื่อมั่นใจว่าลูกตาลที่ห้องอย่างปลอดภัยแล้ว เขาจึงเดินย้อนกลับไปที่ห้องทันที ลูกตาลกลับมาถึงห้องเธอก็เดินออกไปนั่งเงียบๆที่ระเบียง
“เวลานี้คุณทำอะไรอยู่นะ” ลูกตาลนั่งพึมพำกับตนเองด้วยความร้อนใจ ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังขับรถด้วยความเร็วสูงพร้อมกับกดมือถือโทรออกย้ำๆ
“อยู่ไหนกันแน่! ทำไมไม่ยอมรับสายวะ!!” เสียงรถเบรกกระทันหันดังเอี้ยก!!! เมื่อข้างหน้าเป็ไฟแดง อาทินทำหน้าเซ็งเมื่อปลายสายไม่ยิมรับซักที ในตอนนั้นเองเสียงข้อความก็ดังขึ้น ข้อความถูกส่งมาทางไลน์และจากบุคคลปริศนา อาทินกดดูด้วยความสงสัย ทันทีที่เปิดข้อความดูปฏิกิริยาเขาก็เปลี่ยนไปในทันที ในข้อความปรากฏเป็ภาพของซอลญ่านั่งทานข้าวกับชายคนหนึ่งซึ่งเห็นหน้าไม่ชัด จากนั้นก็มีคลิปเสียงส่งมาอีก เสียงในคลิปเป็เสียงของผู้ชาย
*ทานข้าวเสร็จแล้ว ไปต่อที่ห้องของผมไหมครับ?*
*จะดีหรอคะ?*
*หากคุณซอลญ่าไม่สบายใจ งั้นไปห้องคุณดีไหมครับ* คลิปเสียงตัดจบไปแค่นั้น อาทินปามือถือไปข้างหลังรถ พร้อมกับเปลี่ยนเส้นทางกระทันหันโดยที่ไม่สนใจไฟแดงเลย เค้าขับรถมุ่งหน้าไปที่ห้องของซอลญ่าด้วยความเร็วโดยไม่กลัวว่าจะชนอะไรเลยไม่ถึง 10 นาที เขาก็มาถึงคอนโดของซอลญ่า ด้วยความที่เคยมาที่นี่เค้าจึงยังมีคีย์การ์ดห้องของเธออยู่ อาทินพุ่งพรวดเข้าไปในห้องพร้อมกับความโมโห เเต่ทว่า…ในห้องมืดและเงียบสนิทเพราะไม่มีใครอยู่เลย
“ยังมาไม่ถึงสินะ ได้!!..ฉันจะรอฉีกเนื้อชู้เธอที่นี่แหละ!!” อาทินเดินเข้าไปซ่อนตัวในห้องน้ำเพื่อรอดูหน้าผู้ชายคนใหม่ของซอลญ่า ตอนนี้อารมณ์โมโหเพราะกำลังจะโดนแย่งของมันพุ่งจนสูบฉีดไปทั้งตัวแล้ว เขาเเง้มประตูไว้เพื่อให้ได้ยินเสียงของคนข้างนอก..พร้อมใช้สายตาอันเกรี้ยวกราดจ้องที่ประตูตาเขม็ง
6K
