(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 49 กู้หนิงล่อลวงโจวจื้อหย่วน

ครั้งนี้ ไม่มีการไอ ไม่มีการทำตะเกียบตกอีกแล้ว กู้หนิงกำลังรู้สึกเบื่อ เธอคิดจะดึงขากลับมา แต่กลับเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้น

ขาของเธอถูกจับเอาไว้! ทั้งยังยกสูงขึ้น!

มือใหญ่หยาบกร้านจับเท้าเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้ ความสากนั้นสัมผัสไปบนผิวเท้าเนียนนุ่ม ทำให้หญิงสาวรู้สึกขนลุกและจั๊กจี้ ความรู้สึกขนลุกนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวก็คือ อุณหภูมิของฝ่ามือนั้นร้อนมาก กู้หนิงเกือบจะละลายไปกับความร้อนนั้น เธอพยายามกระตุกขาแรง ๆ เพื่อชักเท้าของตัวเองกลับมา

แต่สิ่งที่เธอได้รับก็คือ…

การยึดจับที่หนักหน่วงมากขึ้นจากฝ่ามือนั้น อีกฝ่ายถึงกับไม่ยอมปล่อยเท้าของเธอ…

กู้หนิง “!!!”

เธอเบิกตากว้าง และเกือบหลุดเสียงกรีดร้องออกมา

วินาทีต่อมา เธอก็รีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ ดวงตาของหญิงสาวรื้นน้ำ ได้แต่แอบบ่นอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่า คุณอาคะ คุณกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?

ถึงแม้จะยกมือปิดปากแล้ว แต่เธอก็ยังพยายามดึงขาตัวเองกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้

บนโต๊ะอาหารที่มีเพียงความเงียบ ได้ยินแค่เสียงตะเกียบกระทบกับจานชามดังเข้ามาในหู ความผิดปกติของกู้หนิงยิ่งดึงดูดสายตาของทุกคน

จ้าวกุ้ยฮวาซึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะถามออกมาว่า “หนิงหนิงเป็นอะไรหรือเปล่า?” เมื่อเธอถามออกมา ทุกคนก็มองมาที่กู้หนิง

กู้หนิงพยายามขยับนิ้วเท้าจิกเข้าไปที่ฝ่ามือใหญ่ของโจวจื้อหย่วน แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมปล่อย เธอจึงเตะเขาอย่างแรง

เมื่อเห็นว่าโจวจื้อหย่วนหลุดเสียงออกมาเล็กน้อย กู้หนิงก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ "ไม่มีอะไรค่ะ แค่มี ‘หนู’ มันมาข่วนขาเฉย ๆ ค่ะ”

"หนูเหรอ?” ไม่ใช่แค่จ้าวกุ้ยฮวาเท่านั้นที่มึนงง สมาชิกตระกูลกู้คนอื่น ๆ ก็มึนงงไม่แพ้กัน ขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารกันอยู่นี้ ยังจะมีหนูที่ไหนกล้าวิ่งมารบกวนคนอีก?

สำหรับเหยาฮุ่ยหรูที่เป็นหญิงชาวเมืองขนานแท้ เธอผุดลุกขึ้นยืนกะทันหัน และพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า "ที่นี่มีหนูด้วยเหรอ?”

กู้หนิงจ้องไปที่โจวจื้อหย่วนด้วยแววตาดุร้าย “มีค่ะ แถมยังตัวใหญ่ด้วย”

โจวจื้อหย่วนตอบกลับมาหน้าตาเฉยว่า "ผมก็เห็นหนูตัวหนึ่งครับ มันมีฟัน แล้วก็กรงเล็บแหลมคมมาก”

ทุกคนหยุดชะงักและรีบก้มมองใต้โต๊ะทันที พวกเขาพยายามค้นหาหนูตัวที่ว่า แต่สุดท้ายก็พบเจอเพียงความว่างเปล่า ไม่มีหนูที่ถูกพูดถึงอยู่เลย

ทุกคนหันมองหน้ากันอย่างอดไม่ได้ "ไม่เห็นมีหนูเลยนี่!”

"พวกคุณตาฝาดหรือเปล่า?”

กู้หนิงและโจวจื้อหย่วนไม่ได้พูดอะไร เหยาฮุ่ยหรูกลายเป็นคนที่ปฏิเสธแทนว่า "ไม่มีทาง น้องเขยของฉันสายตาดีมาก และเขาก็ไม่เคยโกหก”

โจวจื้อหย่วนผู้ที่ไม่เคยโกหกตอนนี้กำลังมีใบหน้าร้อนผ่าวและหูแดงก่ำ

กู้เหยาที่นั่งเงียบมาตลอดกลายเป็นคนที่มีสติมากที่สุด เธอพูดขึ้นมาว่า "สหายโจวกำลังล้อเล่นกับพี่สาวฉันอยู่ต่างหาก” เมื่อกู้เหยาพูดออกมาแบบนี้ ทุกคนก็คิดขึ้นมาทันทีว่าเป็นไปไม่ได้

โจวจื้อหย่วนเป็นใครกัน? เขาคือมัจจุราชเลือดเย็น แล้วเขาจะมาล้อเล่นกับคนอื่นได้อย่างไร เขาขึ้นชื่อแต่เรื่องการทำร้ายผู้คนเท่านั้น

ผลลัพธ์คือสิ่งที่อยู่นอกเหนือการคาดเดาของทุกคน

โจวจื้อหย่วนรับคำในลำคอ ใช้ตะเกียบคีบน่องไก่ไปใส่ไว้ในชามข้าวของกู้หนิง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ผมต้องขอโทษหนิงหนิงด้วย” ก่อนหน้านี้ที่เขาจับขาเธอก็แค่อยากจะให้บทเรียนเท่านั้น

เด็กคนนี้ซุกซนมากเกินไป

นี่คงไม่ใช่การหยอกล้ออีกแล้วใช่ไหม? หยอกล้อกันบนโต๊ะอาหารโจ่งแจ้งแบบนี้เลย?

ตอนนั้นเขาไม่ทันรู้สึกตัวก็จับเท้าของเธอไว้แล้ว สัมผัสของเท้าที่อ่อนนุ่มทำให้เขาประหลาดใจ ตอนที่พยายามจะปล่อยเท้าเธอ มือของเขากลับไม่รับฟังคำสั่งจากสมอง

โจวจื้อหย่วนนึกสะท้อนใจตัวเองอย่างหนัก และรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติ ดังนั้น เขาจึงต้องขอโทษเธอ

คำขอโทษของโจวจื้อหย่วนทำให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารตกตะลึง ดวงตาของเหยาฮุ่ยหรูเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เธอแต่งงานเข้าตระกูลโจวมากว่ายี่สิบปีแล้ว เธอไม่เคยเห็นน้องเขยขอโทษใครด้วยความอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อน

เขาสมองกลับเหรอ?

ในฐานะผู้ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์โดยตรง กู้หนิงยอมรับคำขอโทษพลางพูดว่า "ถ้าครั้งหน้าคุณอายังทำให้ฉันตกใจแบบนี้อีก ฉันจะร้องให้คนช่วยจริง ๆ นะคะ”

เธอเน้นย้ำที่คำว่า ‘ร้อง’ เล็กน้อย

หูของโจวจื้อหย่วนเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว "เป็นอันว่าเราจะจัดพิธีระหว่างโจวเหวินเยี่ยนกับกู้เหยาวันที่ 18 นี้นะครับ”

ผู้อาวุโสอย่างเหยาฮุ่ยหรูและจ้าวกุ้ยฮวาไม่ได้พูดอะไร พวกเธอเพียงหันมองหน้ากันเท่านั้น

กู้เหยานั่งนิ่งด้วยความพิศวง เธอไม่คิดเลยว่าโจวจื้อหย่วนจะพูดเรื่องพวกนี้ออกมาอีกครั้ง เธอไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขาเลยใช่ไหม? ทุกครั้งที่เขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เธอก็พยายามจับพิรุธเขาอยู่ตลอด

โจวเหวินเยี่ยนพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า "มันไม่เร็วเกินไปหน่อยเหรอครับ?”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด กู้เหยาก็รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าก้มตาทานข้าว ข้าวในชามจะรังเกียจเธอด้วยไหม? ทุกอย่างไม่เป็นใจกับเธอเลยสักนิด!

กู้เหยาก้มหน้าลงและพูดขึ้นว่า "ในเมื่อพี่เยี่ยนคิดว่ามันเร็วเกินไป งั้นเรารออีกหน่อยก็ได้ค่ะ รอให้พี่เยี่ยนสะดวกก่อนก็แล้วกัน”

แน่นอนว่าเมื่อเธอพูดออกมาเช่นนี้ โจวเหวินเยี่ยนก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย "วันมะรืนก็วันมะรืน ผมไม่มีปัญหาหรอก” เมื่อพูดคำนี้ออกมา เขาก็หันไปมองกู้หนิง

กู้หนิงยกถ้วยขึ้นมาคำนับให้เขา เป็นสัญญาณว่าขอแสดงความยินดีด้วย

โจวเหวินเยี่ยนรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที เขารู้สึกราวกับว่ากำลังหายใจไม่ออก และรู้สึกโกรธเกรี้ยวเพราะความอับอาย "ถ้าคุณอาไม่ได้เลือกวันเอาไว้ก่อน ผมก็คงแต่งวันพรุ่งนี้เลย”

โจวจื้อหย่วนเห็นปฏิกิริยาระหว่างคนทั้งสองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า "แกคิดอย่างนั้นเหรอ? แต่มะรืนนี้วันที่ 18 เป็นวันดีนะ” ถึงเขาจะไม่เชื่อเรื่องนี้ แต่คนเฒ่าคนแก่ก็เชื่อมั่นในเรื่องฤกษ์งามยามดีสำหรับการแต่งงาน

เมื่อถูกท้วงจากผู้เป็นอา โจวเหวินเยี่ยนก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ผมว่าวันพรุ่งนี้เลยดีกว่าครับ” หลังจากที่พูดจบ เขาก็มองไปที่กู้เหยาอย่างรักใคร่ “เหยาเหยา… เธอก็อยากแต่งงานกับฉันให้เร็วที่สุดเหมือนกันใช่ไหม?”

กู้เหยา “...” กับนายเนี่ยนะ! ฉันไม่อยากแต่งด้วยเลยสักนิด

โจวเหวินเยี่ยนคือคนโง่ที่ทำเหมือนการแต่งงานไม่ใช่เรื่องสำคัญ เขานึกจะเปลี่ยนแปลงยังไงก็ได้ตามที่ต้องการเหรอ?

แต่ก่อนที่กู้เหยาจะตอบ ว่าที่แม่ยายในอนาคตอย่างหลิวชุนฮวาก็รอไม่ไหวแล้ว "วันพรุ่งนี้ก็ดีค่ะ พวกลูกจะได้แต่งงานกันให้เร็วที่สุด พ่อแม่อย่างพวกเราก็จะได้วางใจ คุณก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันใช่ไหม สหายเหยา?”

เหยาฮุ่ยหรูตอบกลับมาเสียงเย็นชา เธอพูดด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า "ฉันก็อายุปูนนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นใครรีบร้อนอยากแต่งงานขนาดนี้มาก่อน” เธอไม่ชอบตระกูลกู้ และพฤติกรรมของหลิวชุนฮวาก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกประทับใจมากขึ้นเลยสักนิด

สิ้นคำนั้น บรรยากาศโดยรอบพลันตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง หลิวชุนฮวาหน้าชาด้วยความอับอาย กู้เจี้ยนเป่าต้องดึงเธอให้กลับมานั่ง

จ้าวกุ้ยฮวาถอนหายใจออกมาอีกครั้ง การมีแม่ผัวร้ายกาจแบบนี้ เธอย่อมดูออกว่าอนาคตของหลานสาวต้องยากลำบากแน่ ๆ

ทางด้านกู้เหยานั้นเคยโดนเหยาฮุ่ยหรูดูถูกดูแคลนมาแล้วราว ๆ สามถึงสี่ครั้ง เธอเองก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน โจวเหวินเยี่ยนทำเหมือนการแต่งงานกับเธอเป็นเรื่องตลก เธอจึงอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ "ในเมื่อคุณป้าดูถูกหนูขนาดนี้ งั้นพวกเราล้มงานแต่งเลยดีไหมคะ!”

โจวจื้อหย่วน "ไม่ได้!”

กู้หนิง "ไม่ได้!”

คนอื่น ๆ “???”