“กลับมาแล้วครับ”
ยุนทักหลังจากเข้ามาในห้องเขาอยากลองทำแบบนี้มาตั้งนานแล้วและมันก็รู้สึกดีจริง ๆ
“ยินดีต้อนรับกลับนะวันนี้เป็ไงบ้าง เหนื่อยไหม?”
จูเลียยิ้มต้อนรับเขาอย่างร่าเริง
“.......................”
ยุนหยุดชะงักไปเล็กน้อยเพราะเขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีเสียงตอบกลับ และมันยิ่งทำให้รู้สึกดียิ่งขึ้นไปอีก
การที่กลับมาแล้วมีคนรอต้อนรับมันดีแบบนี้เองสินะ!!
ยุนคิด
“วันนี้ก็เรียนและทำงานตามปกติครับไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย หิวไหมครับ? อยากกินอะไรเป็พิเศษไหม? เดี๋ยวผมไปทำให้กิน”
ยุนตอบและถามกลับอย่างใส่ใจ
“วันนี้โลแกนกับเซนซื้อมาให้ก่อนจะกลับไปแล้วล่ะเอาไปอุ่นก็กินได้เลย น้องน่าจะเหนื่อยแล้วด้วย”
จูเลียบอก
“อ๋อ......โอเคครับ”
ยุนตอบเรียบ ๆก่อนจะออกไปอุ่นอาหาร
หลังจากนั้นชีวิตในแต่ละวันก็ดำเนินไปโดยการที่ยุนทำอาหารและทำงานบ้านทุกอย่างเหมือนที่เขาพูดไว้ เขาพาจูเลียไปตามนัดของหมออย่างเคร่งครัดและดูแลเธออย่างดี ทั้ง2คนเริ่มใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นและสนิทกันมากขึ้น
จูเลียชอบแกล้งยุนตลอดเพราะเธอชอบที่จะได้เห็นเขาทำตัวไม่ถูกเวลาโดนแกล้งมันเป็ปฏิกิริยาที่น่ารักมากเลย แล้วยิ่งหลังจากที่เธอแน่ใจว่ายุนคือคนที่ช่วยเธอไว้เธอก็เริ่มที่จะแกล้งเขามากยิ่งขึ้นไปอีกเพราะในชีวิตก่อนของเธอนั้นยุนที่เธอรู้จักเป็คนที่ตรงข้ามกับตอนนี้เป็อย่างมากจนเธอสงสัยเลยว่าเขาต้องเจออะไรมาบ้าง
ในใจเธอก็หวังว่าให้เขาจะสนใจเธอให้ได้สักเสี้ยวหนึ่งของยุนที่โตแล้วในชีวิตครั้งก่อนของเธอแต่ยุนก็ยังคงไม่เคยตกหลุมที่เธอวางไว้เลยสักครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะยอมเออออไปกับเธอตลอดก็เถอะ
จิตใจของเขาทำด้วยอะไรกันนะ?
จูเลียคิด
“ทำอะไรอยู่เหรอ?หอมจัง”
จูเลียเอาหน้าเกยไหล่ของของชายหนุ่มจากข้างหลัง
“........................”
ยุนใยื่นนิ่งเพราะเธอเข้ามาใกล้ชิดในขณะที่เขาไม่มันได้ตั้งตัว
“อ๊ะ!! ระวังหน่อยเดี๋ยวก็บาดมือหรอก”
จูเลียบอกเมื่อเห็นว่าเขากำลังหั่นผักอยู่แต่เหมือนว่าใจเขาจะไม่ได้อยู่กับสิ่งที่กำลังทำ
“พี่อย่าจับ!! มันอันตรายนะ”
ยุนได้สติขึ้นมาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่เข้ามาแนบชิดเขาจากข้างหลังกำลังจะเอามือมาจับมีดที่เขาถืออยู่
“อ่า......โทษทีพี่มารบกวนรึเปล่า?”
ยุนวางมีดและจับมือเธอไว้ได้ทัน
“เปล่าครับว่าแต่ทำไมพี่ถึงลุกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ? กลับไปนั่งเถอะครับ มาเดี๋ยวผมช่วยพาไป”
ยุนพูดอย่างเป็ห่วง
“อือ.....ขอนิดนึง.....ขออยู่แบบนี้สักพักนะ”
จูเลียพึมพำพลางจับชายเสื้อและเอาหน้าผากแตแผ่นหลังของยุน
“.........................”
ยุนยืนนิ่งๆ เหมือนเช่นเคยเพราะเขาเริ่มเคยชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว
จูเลียชอบเข้ามาใกล้ชิดแบบที่เขาแถบไม่ทันได้ตั้งตัวบางครั้งก็เหมือนแค่ยืนซบเขานิ่ง ๆ เหมือนดั่งเช่นตอนนี้ซึ่งเขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเธอนั้นกำลังคิดอะไรอยู่
แม้ว่าทุกครั้งที่จูเลียทำแบบนี้จะทำให้เสียงหัวใจของเขาเต้นโครมครามแต่เขาก็ภาวนาว่าขอให้เธอไม่ได้ยินมันด้วยเถอะ
เขาก็รู้สึกดีอยู่หรอกที่จูเลียเข้าใกล้การได้ััไออุ่นของอีกฝ่ายมันเป็อะไรที่เขาไม่ค่อยได้ััั้แ่เขาจำความได้และมันก็ทำให้คนๆ หนึ่งเสพติดได้ไม่ยากเลย แต่การที่ต้องอดทนกับความ้าของตัวเองที่มันเพิ่มขึ้นในทุกๆ วันนั้น ก็ทรมานเช่นกัน!!
“ขอบคุณนะ”
จูเลียพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมา
“มาเดี๋ยวผมพาไปแต่ขอล้างมือก่อนนะครับ”
ยุนบอกก่อนจะเอื้อมไปล้างมือและหันหน้ามาหาจูเลีย
“พี่ว่า.....พี่เริ่มที่จะชอบการถูกอุ้มแล้วล่ะ”
จูเลียพูดยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าชายตรงหน้ากำลังจะอุ้มเธอเหมือนเช่นเคย
“อ่า.....เพราะแบบนั้นพี่ก็เลยเดินมาหาผมบ่อยๆ เหรอ? ทั้ง ๆ ที่สภาพขาก็เป็แบบนี้”
ยุนถามเชิงหยอกเล่นนิดหน่อยก่อนจะอุ้มเธอ
“อ๊ะ!! รู้ทันซะแล้วแฮะ”
จูเลียหยอกกลับ
“พี่นี่นะถ้าผมคิดจริงขึ้นมาพี่จะทำยังไงเนี่ย”
ยุนถามพลางเดินพาเธอไปนั่งบนรถเข็น
“ถ้าเป็งั้นก็ดีสิ”
จูเลียจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาที่เป็ประกาย
“.......................”
ยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะมันทำให้เขารู้สึกดีถึงแม้ว่ามันจะเป็แค่การล้อเล่นของอีกฝ่ายที่ทำเป็ประจำก็เถอะ
...............................................................................................................................
“พอเอาเฝือกออก่แรกๆ อาจจะขยับได้ยาก จากการไม่ได้ใช้งานอยู่”
คุณหมออธิบาย
“ควรค่อยๆ ฝึกยืดกล้ามเนื้อและขยับข้อบริเวณนั้น รับประทานยาแก้ปวดยาแก้อักเสบได้หากปวดมาก และให้ใช้น้ำแข็งประคบได้หากมีอาการ”
คุณหมอแนะนำ
“ครับขอบคุณครับ”
ยุนตอบรับคำของคุณหมอ
“นี่ฟังอยู่หรือเปล่าครับคุณคนไข้?”
เอซโบกมือเพื่อเรียกสติเพื่อนของเขา
“ห๊ะ!!อ่า.....ฟังอยู่ ๆ “
จูเลียสะดุ้งเล็กน้อย
“งั้นก็ตามนั้นนะ่นี้ดูแลตัวเองดีอยู่ใช่ไหม? ผลตรวจร่างกายรอบนี้ออกมาดีมากเลย”
เอซบอก
“อือ....ต้องยกความดีความชอบให้คนที่คอยประคบประหงมฉัน”
จูเลียพยักหน้าไปทางยุน
“ฉันจะให้ยาบำรุงตัวใหม่ไปนะมันเป็ยาบำรุงก่อนที่คิดจะมีลูกที่เธอรอมานานน่ะ”
เอซอธิบายให้จูเลียฟัง
“ในที่สุดร่างกายฉันก็พร้อมแล้วสินะ”
จูเลียยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“อือดีใจด้วย”
เอซมองเพื่อนของเขาด้วยความปลื้มปิติเพราะทั้งสองพยายามดูแลรักษาร่างกายของจูเลียมาอย่างยากลำบากจริง ๆ
“.....................”
พวกเขาคุยอะไรกัน?ยาบำรุง? ลูก? หมายถึงอะไร?
ยุนตามบทสนทนาของทั้งสองไม่ทัน
หลังจากนั้นยุนและจูเลียก็กลับคอนโดไป ถึงจูเลียถอดเฝือกออกแล้วแต่ก็ยังคงเดินได้ไม่ถนัดอยู่ดีและยุนก็ไม่มีความคิดที่จะให้เธอเดินเหมือนกัน
“ต้องยืนกล้ามเนื้อก่อนสิครับอย่างน้อยก็เปลี่ยนเป็ชุดสบาย ๆ แล้วค่อยนอน”
ยุนพูดพลางมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังจะนอนลงบนเตียง
“อือ......”
เธอตอบรับโดยที่มือก็จับโทรศัพท์พิมพ์ข้อความและเริ่มถอดเสื้อคลุมแขนยาวที่เธอใส่
“พี่นี่ ไม่ระวังตัวเลยนะ”
ยุนพูดพลางมองหญิงสาวที่เริ่มถอดเสื้อคลุมออก
“ทำไม?เริ่มสนใจพี่ขึ้นมาบ้างแล้วหรือไง?”
จูเลียพูดเชิงหยอกล้อ
“ทำไมพี่ถึงคิดว่าผมไม่สนใจพี่ล่ะครับ?”
เขาถามด้วยใบหน้าที่จริงจัง
“ก็.....จะว่าไงดีพี่ก็เข้าหาแบบเห็นได้ชัดอยู่นะ แต่....ไม่เห็นจะมีปฏิกิริยาตอบกลับอะไรเลยนี่?”
จูเลียละจากจอโทรศัพท์มาอธิบาย
แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะไม่ชอบผู้หญิงหรืออะไรแบบนั้นหรอกนะเพราะเขาในตอนโตเมื่อชีวิตที่แล้วนั้นยึดติดกับเธอแบบสุด ๆ แต่ก็แปลกใจที่เขาในตอนนี้กลับต่างกันถึงขนาดนี้อยู่เหมือนกัน?
รสนิยมตอนเด็กกับตอนโตไม่เหมือนกันหรือเปล่านะ?
จูเลียคิด
“ผม.....กำลังอดทนอยู่ต่างหาก”
ยุนพึมพำเบาๆ
2K
![ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286372_23604429.webp)
![ดาวประดับดิน [SHE]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/465438b98463b2ea2d6a91499456be00.webp)
