ตอนที่ 5 ขอจีบ
่เย็นปิ่นงามปั่นจักรยานมาส่งข้าวให้คุณหมอเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเธอจำเื่ที่คุณหมอถามเมื่อเช้าได้ แต่ไม่รู้ว่าเขายังอยากจะไปอยู่หรือเปล่า
“คุณหมอ...ไปหรือเปล่าคะ”ปิ่นงามจอดจักรยานที่หน้าบ้านพักของคุณหมอเธอเห็นเขาเดินๆอยู่ในบ้านจึงร้องะโถามเข้าไป
“ไปไหนของเธอยัยเตี้ย” และดูเหมือนว่าเป็เขาเองที่จำเื่ที่ถามเธอไว้เมื่อเช้าไม่ได้แถมยังชอบมาเรียกเธอว่ายัยเตี้ยอีก
“คำก็เตี้ยสองคำก็เตี้ยจะไปมั้ยหาสัญญาณโทรศัพท์น่ะ เดี๋ยวไม่พาไปซะเลยนี่”
“ไปๆ ไปสิ” นั่นไงเขาลืมจริงๆด้วยเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดเขาจึงรีบเดินออกมาหาเธอที่ยังคงนั่งคร่อมจักรยานอยู่อย่างนั้นไม่ยอมลง
“ข้าวเย็นของคุณหมอค่ะเอาไปเก็บไว้ในบ้านก่อนมั้ยคะ” แสงเหนือรับเอาถุงอาหารเย็นของเขาเอาไปวางไว้ในบ้านก่อนแล้วเดินกลับออกมาหาเธอเห็นเธอลงไปนั่งอยู่ที่เบาะจักรยานด้านหลังเรียบร้อยแล้ว
“อะไร” เขาส่งสายตาไปที่จักรยานเป็คำถาม
“คุณหมอโตตัวขนาดนี้จะให้ปิ่นปั่นให้นั่งเหรอคะ หรือจะเดินไปก็ได้นะตามใจ” พูดจบเธอก็ทำท่าจะขึ้นมานั่งตรงที่คนปั่นเหมือนเดิม
“มาๆปั่นให้นั่งก็ได้ ไกลหรือเปล่า”เขายอมขึ้นไปนั่งตรงที่คนปั่นเพื่อปั่นให้เธอนั่ง
“ไม่ไกลมากค่ะ ปั่นตามทางไปเลยค่ะ” คุณหมอหนุ่มเป็คนปั่นส่วนคนซ้อนทำหน้าที่บอกทาง อยู่ๆเธอก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“คุณหมอมีแฟนหรือยังคะ” แหม...เล่นถามกันตรงๆแบบนี้เลยเหรอ…คุณหมอหนุ่มคิดในใจ พลางนึกไปถึงแซนวิชรูปหัวใจเมื่อเช้าที่เธอทำมาให้เขากินกับกาแฟ
“แล้วเธอล่ะมีผัวหรือยัง” เขาไม่ยอมตอบคำถามของเธอแต่เลือกที่จะถามเธอกลับ
“ยังเลยค่ะ แหมคุณหมอก็...”เธอทำท่าเขินอยู่ด้านหลังของเขาซึ่งคุณหมอคงไม่เห็นแต่เขาสามารถฟังได้จากน้ำเสียงของเธอซึ่งเสือผู้หญิงอย่างเขาถึงกลับขำเบาๆ เขาก็แค่อยากแกล้งเธอเล่นต่อให้เธอจะทั้งจีบทั้งยั่วยังไงเขาก็ไม่มีทางยอมมีเมียหรอก ต่อให้เขาจะชอบเธอกลับก็ตามเขาก็สามารถตัดใจแล้วเดินหันหลังให้เธอได้
“ฉันชอบคุณหมอค่ะ” ปิ่นงามเลือกที่จะพูดตรงๆเธอเป็ผู้หญิงบ้านป่าพูดอ้อมๆไม่เป็หรอกคิดยังไงก็พูดออกไปแบบนั้น
“หัวสูงนะเราน่ะ”เธอยกมือขึ้นจับศีรษะตัวเองอย่างไร้เดียงสา แต่เวลาต่อมาเธอก็เข้าใจได้ในสิ่งที่เขาพูด...เขาว่าเธอใฝ่สูงนั่นเองแต่เธอไม่สนหรอกเพราะรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายโปรไฟล์ดีอย่างเขาคงไม่หันมามองผู้หญิงธรรมดาๆอย่างเธอหรอก อีกอย่างตัวของเธอเองก็ไม่ได้คาดหวังในเื่นี้อยู่แล้ว
“รสนิยมผมไม่ได้ต่ำขนาดนี้หรอก”เธอเบะปากมองบนทำปากมุบมิบๆอยู่ด้านหลังของเขา
“อย่ากลืนน้ำลายตัวเองก็แล้วกัน” เธอแกล้งว่า
“ไม่มีทางหรอก...ฝันไปเถอะยัยเตี้ย”
“ถึงแล้วๆจอดค่ะ” ในที่สุดการพูดคุยกันก็จบลงเมื่อปั่นมาถึงที่หมายได้สำเร็จพื้นที่ตรงนี้เป็พื้นที่ที่อยู่สูงที่สุดของดอยแห่งนี้และพื้นที่ตรงนี้ยังสามารถนั่งมองพระอาทิตย์ตกดินได้ชัดและสวยที่สุดเลยก็ว่าได้
ทั้งสองพากันมานั่งลงที่โขดหินขนาดใหญ่ด้วยกันคุณหมอหยิบมือถือของตัวเองเล่นไปพลางๆ ส่วนปิ่นงามก็นั่งอยู่ข้างๆเขานั่นแหละ ซึ่งเธอยังไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจที่ได้ตั้งใจไว้อยู่ๆเธอก็พูดขึ้นมาว่า...
“ปิ่นขอจีบคุณหมอได้มั้ยคะ” คำขอของเธอทำให้นิ้วที่กำลังกดแป้นพิมพ์อยู่ที่หน้าจอมือถือหยุดชะงักไปแต่แล้วเมื่อเขาตั้งสติได้เขาจึงตอบกลับไปอย่างทีเล่นทีจริงว่า...
“ผมเป็คนชอบคนยาก แต่อย่างอื่นง่าย”
“อะไรวะ...” เธองง
ถ้าผมเลวกว่านี้อีกนิด ผมอาจจะจับเธอกินแล้วก็ได้แต่ผมทำไม่ได้ ผมแคร์คนที่นี่ แค่วันเดียวที่ผมได้มาทำหน้าที่คุณหมอได้พูดคุยกับชาวบ้านถึงจะฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง ผมก็รู้สึกว่าคนที่นี่ใจดีและมีน้ำใจมากๆผมเริ่มทำงานวันแรกก็ถูกชาวบ้านต้อนรับเป็อย่างดี บ้างก็เอาผลไม้ที่ปลูกมาฝากบ้างก็เอาผักมาฝาก ผมรับเอาไว้ทั้งหมดเพราะไม่อยากให้ชาวบ้านเสียน้ำใจ ผลไม้ผมกินเองได้ส่วนผักกลับไปคงต้องให้ยัยเตี้ยนี่เอาไปทำกับข้าวให้ พูดง่ายๆก็คือผมแคร์คนที่นี่ครับ
“จีบไม่ติดไม่เป็ไร แต่ขอจีบได้มั้ยคะ”เธอยังตื้อไม่เลิก
“ก็ลองจีบดูสิ...ครบสามเดือนแล้วผมคงไม่อยู่ต่อถึงวันนั้นอย่ามาร้องไห้ให้เห็นก็แล้วกัน”
“ครบสามเดือนแล้ว อยากอยู่ต่อก็บอกนะคะ”
“มั่นใจซะเหลือเกินนะยัยเตี้ย”
ทั้งสองกำลังนั่งดูพระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าด้วยกันโดยมีการพูดคุยถึงเื่ทั่วๆไป ไม่ได้เงียบเพราะทั้งคู่เป็คนคุยเก่งทั้งคู่พอพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วทั้งสองก็พากันกลับระหว่างที่กำลังเดินไปหาจักรยานที่จอดทิ้งไว้ปิ่นงามที่ได้ทราบอายุของคุณหมอแล้วจากที่ได้พูดคุยกันเมื่อสักครู่ เธอก็เลยถามออกมาแบบไม่ได้ทันคิดก็แค่ปากมันพาไป
“คุณหมอแก่ขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังไม่มีเมียคะ”เธอก็แค่สงสัย เพราะเบ้าหน้าที่เขาได้มาอย่างกับฟ้าประทาน
“ปากเหรอเนี่ย หักไปสิบคะแนนบังอาจมาว่าผมแก่” แสงเหนือพูดยิ้มๆเพราะอายุของเขากับอายุของเธอ ถ้าเธอจะมองว่าเขาแก่มันก็ไม่แปลกหรอกแต่เขาแค่ไม่อยากยอมรับมันก็เท่านั้นอายุมันก็แค่ตัวเลข เขาเลิกนับมันั้แ่เขาอายุได้ยี่สิบห้าแล้ว
“เฮ้ยๆ ขอถอดคำพูดทันมั้ยคะ”
“ไม่ทันแล้วมั้ย ว่าแต่อยากเพิ่มคะแนนให้เท่าเดิมมั้ยล่ะ”คะแนนที่ว่าก็คือคะแนนจีบเขานั่นเอง
“ปิ่นต้องทำยังไงว่ามาเลยค่ะ”
“ขากลับเธอต้องเป็คนปั่นกลับ”แสงเหนือเริ่มรู้สึกสนุกกับการได้แกล้งเธอเล่น อย่างน้อยมันก็ทำให้ชีวิตของเขาที่อยู่ที่นี่มีสีสันขึ้นมาบ้าง
“แก่แล้วก็ยังไม่ยอมรับแถมยังมาใช้แรงงานเด็กผู้หญิงอีก...” เธอบ่นมุบมิบเบาๆ ซึ่งเขาก็ได้ยินนั่นแหละ
“นี่!”
“ปั่นค่ะปั่น เชิญนั่งเลยค่ะ”เธอจับไปที่แฮนด์จักรยานเอามือปัดๆไปที่เบาะด้านหลังเพื่อเป็การบอกให้เขานั่งลงได้จากนั้นเธอก็ทำหน้าที่ปั่น ซึ่งเธอก็ปั่นได้แหละแต่รู้สึกหนักเป็บ้าเลย แต่พอปั่นไปได้สักหน่อยคุณหมอหนุ่มก็เริ่มรู้สึกสงสารเพราะตัวเธอทั้งเล็กทั้งเตี้ยเขาก็เลยจัดการเป็คนปั่นกลับให้เอง เพราะตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย
“ถึงแล้วขอบใจมากพรุ่งนี้ถ้าว่างพาไปอีกนะ” พื้นที่ตรงนั้นมันไม่ได้ไกลมากแต่เขาก็แค่อยากมีเพื่อนไว้คุยแก้เหงาบ้าง ซึ่งยัยเตี้ยนี่ก็เป็ตัวเลือกที่ดีเขารู้สึกว่าคุยกับเธอแล้วสนุกดี
3K
