ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ระบบสุนัข!
ปักกิ่ง เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความเจริญรุ่งเรืองของประเทศจีน ยามค่ำคืนนั้นงดงาม แสงสีสันต่างๆ สามารถมองเห็นได้ชัดเจน
อากาศวันนี้เย็นเล็กน้อย มีลมหนาวพัดผ่านเป็นระยะ ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอย่างมึนงงที่เก้าอี้สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง มีเสียงผู้คนพูดคุยกันดังให้เขาได้ยิน
อารมณ์ของเขาตอนนี้สับสนมึนงงอย่างชัดเจน เขาไม่ใช่คนของโลกนี้ เขาคือนักเดินทาง ก่อนที่จะข้ามมาโลกนี้อย่างไร้เหตุผล ซึ่งแม้แต่ตัวเขาก็หาไม่ได้ ว่าทำไมเขาถึงได้เดินทางข้ามมา
เขาเป็นเด็กกำพร้า ดิ้นรนใช้ชีวิตเพื่อประคับประครองตัวเองอยู่ในเมืองใหญ่ จนพอที่จะตั้งตัวได้ และเริ่มมีความคิดที่จะหาผู้หญิงดีๆ สักคน เพื่อเริ่มสร้างครอบครัวที่อบอุ่น แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะข้ามมาซะก่อน
หลังข้ามมา เขาเป็นรุ่นที่สองที่ร่ำรวย มีชื่อว่าเย่กู่เฉิน ซึ่งไม่ต่างจากชื่อเดิมของเขามาก ชื่อเดิมของเขาคือเย่กู่ เพียงแค่มีเฉินเพิ่มเข้ามาเท่านั้น
เดิมทีพบเจอเรื่องแบบนี้ เขาควรที่จะมีความสุข แต่หลังจากคิดทบทวนดูดีๆ เขาก็พบว่ามันไม่ปกติ
สิ่งที่ไม่ปกติก็คือมันคุ้นเคยเกินไป เย่กู่เฉิน รุ่นที่สองที่ร่ำรวยนั้น เป็นตัวละครตัวหนึ่งในนิยายที่เขาเคยอ่าน แถมยังไม่ใช่ตัวเอก แต่เป็นตัวร้ายที่ถูกตัวเอกฆ่าตาย เพราะไปตามจีบหนึ่งในนางเอกของเรื่องที่ในอนาคตจะเป็นหนึ่งในฮาเร็มของตัวเอก
หลังจากที่คิดแบบนี้และมั่นใจแล้วจริงๆ ว่าโลกที่เขาข้ามมาคือโลกในนิยายจริงๆ เขาก็พูดไม่ออก รู้สึกสับสนมึนงงอย่างที่เห็น
“ถ้าฉันจำไม่ผิด เย่กู่เฉินจะตายก่อนบทที่ห้าสิบ เป็นตัวร้ายตัวแรกที่ถูกตัวเอกเหยียบย่ำใช้เป็นหินรองเท้าจนมีชื่อเสียง แม้แต่ตระกูลเย่ในภายหลังก็ถูกทำลายด้วยมือของตัวเอก!”
เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องบัดซบแบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เขาไม่อยากที่จะเป็นตัวร้ายจริงๆ
ขณะที่เย่กู่เฉินนั่งถอนหายใจ เสียงระบบก็ดังขึ้นรัวๆ ในใจของเขา
[ติ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!]
เย่กู่เฉินกู่ตกใจจนกระโดดลุกขึ้น ใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก แต่ในไม่ช้าก็สงบลง ขณะที่เขาเริ่มมีความรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
‘มันอาจจะเป็นระบบ! นิ้วทองของฉัน!’ เขาคิดในใจ เขาเคยอ่านนิยายมาหลายเรื่อง ย่อมรู้ดีว่าส่วนมาก คนที่ข้ามโลกจะต้องมีนิ้วทองมาด้วย คิดไม่ถึงเลยว่าเขาก็มี!
บางทีถ้ามีนิ้วทองนี้ เขาอาจจะหลีกเลี่ยงจากการถูกตัวเอกฆ่าได้ก็เป็นได้
‘เฮ้ย! แกจะดังไปถึงเมื่อไหร่?’
แต่ในไม่ช้าใบหน้าของเย่กู่เฉินก็มืดมน เมื่อเสียงระบบในใจของเขามันดังไม่ยอมหยุด เขาอดไม่ได้ที่จะร้องคำรามในใจ
[โอ๊บ่ะ! นายท่านระบบผู้นี้อุตส่าห์มาช่วย ไหงพูดงี้ละเพื่อน?] เสียงยั่วยวนกวนโมโหของระบบดังขึ้นมา
“......” เย่กู่เฉิน
เขาพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง แม้เขาจะอ่านนิยายมามาก แต่ไม่เคยเจอระบบของเรื่องไหนกวนโอ้ยเท่านี้มาก่อน
[ไหงเงียบล่ะเพื่อน หรือนายหลงใหลในน้ำเสียงอันทรงเสน่ห์ของนายท่านระบบผู้นี้?]
‘ใครเพื่อนแก?’ เย่กู่เฉินพูดในใจอย่างโมโห ‘แกใช่ไหมที่พาฉันมาที่นี่ พาฉันกลับไปซะ!’
เดิมทีเขาคิดที่จะใช้นิ้วทองนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงจากการถูกตัวเอกฆ่า แต่คิดไปคิดมา จะเป็นการดีที่สุดที่เขาจะได้กลับโลกเดิม
บอกตามตรงว่าเขาไม่สนใจการได้ข้ามมาครั้งนี้เลย เทียบกับการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่โลกเดิมไม่ได้เลยสักนิด ยิ่งบวกกับได้นิ้วทองที่เป็นระบบกวนบาทาอย่างนี้ เขาจะไม่โมโหได้ยังไง
[ใครสนล่ะ นายท่านระบบผู้นี้ไม่มีเวลามาเสียกับแกหรอกนะ วันนี้นายท่านระบบผู้นี้มีงานดูตัว แกรู้ไหมว่ามันสำคัญมากแค่ไหน?] ระบบพูดอย่างไม่ใส่ใจ
‘ฉันจะไปรู้กับแกรึ? ถ้าแกไม่พาฉันกลับ ฉันจะสาปแช่งบรรพบุรุษของแกไปเก้าชั่วโคตร!’ เย่กู่เฉินเดือดดาลหนัก แม้แต่หลับตาฝัน เขาก็ไม่เคยนึกถึงว่าจะได้มาเผชิญพบเจอกับระบบสุนัขอย่างนี้!
[เชิญแกสาปแช่งไปเถอะ! นายท่านระบบผู้นี้ไม่สน นายท่านระบบผู้นี้โสดมานานแล้ว แกไม่รู้หรอกว่าการเป็นหมาตัวเดียวนั้นมันเหงาแค่ไหน!]
‘แล้วแกจะเอายังไง ไอ้ระบบสุนัข!’ เย่กู่เฉินด่าว่าระบบอย่างไม่ไว้หน้า เขาไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ถ้าจะให้เขาพูดประจบระบบสุนัขนี้ เพื่อให้มันช่วย เขายอมผูกคอตายใต้ต้นมะเขือยังจะดีกว่า!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามันไม่ใช่นิสัยของเขา นอกจากนี้มันยังยอมรับแล้วว่าตัวเองเป็นสุนัข
[ฮึ่ย! นายท่านระบบผู้นี้ไม่มีเวลามาเสียกับแกแล้ว ไปก่อนล่ะ ถ้าช้าฉันจะพลาดรถไฟขบวนสุดท้ายครั้งนี้ แต่ฉันไม่ใจร้ายกับแกนะ ขอบคุณกันด้วยล่ะเพื่อน ฉันทิ้งของขวัญไว้ให้แล้ว ไปล่ะ บ๊ายบาย...] ระบบสุนัขพูดจบก็เตรียมที่จะจากไป
‘เดี๋ยวก่อน ฉันมีอะไรจะบอกแก!’ เย่กู่เฉินสองมือกำแน่น ตอนนี้เขาโกรธจนแทบจะระเบิด
[มันคืออะไร?] ระบบสุนัขสงสัยเล็กน้อย จึงอยู่ฟังก่อน
เย่กู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด จากนั้นคำรามสาปแช่งออกมาในใจ ‘ฉันขอให้แกไม่สมหวัง! กลายเป็นหมาตัวเดียวตลอดชีวิต!’
[.......] ระบบสุนัข
มันพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง แต่แน่นอนว่าสิ่งที่เย่กู่เฉินสาปแช่งมัน ทำให้มันโกรธ
[ไอ้สัตx ฉันก็สาปแช่งแกเหมือนกัน ขอให้หรรมแกไม่แข็งตลอดชีวิต!] ระบบสุนัขสาปแช่งออกมา ก่อนที่จะจากไปอย่างสมบูรณ์
“.......” เย่กู่เฉิน
สีหน้าของเขาดำมืด ระบบสุนัขมันเป็นระบบสุนัขจริงๆ แม้แต่เรื่องความเป็นชาย มันยังเอามาสาปแช่งเขา
“เฮ้อ...” เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา รับรู้อย่างชัดเจนว่าการเชื่อมต่อกับระบบสุนัขถูกตัดขาดไปแล้ว ดูเหมือนว่ามันจะไปแล้วจริงๆ
เย่กู่เฉินหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ไม่รู้ว่ามีคนไหนที่ข้ามแล้ว พบเจอเรื่องบัดซบแบบนี้เหมือนเขาไหม เขาต้องทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดอะไรตายอยาก
แต่ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่ง พร้อมกับความทรงจำมากมาย
“นี่คือ....!” เย่กู่เฉินอึ้งไป เขาพบว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้เป็นคนธรรมดา แต่เป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งเหนือโลก!
ตามความทรงจำที่เข้ามา เขากลายเป็นผู้ฝึกตนระดับปราณนิรันดร์!
ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของโลกนิยายเรื่องนี้!
ระดับพื้นฐานฝึกตนในโลกนี้มีอยู่ด้วยกันเก้าระดับ ประกอบด้วย ระดับฝึกปราณ ระดับปราณจิต ระดับปราณปฐพี ระดับปราณสวรรค์ ระดับปราณจักรพรรดิ ระดับปราณเทวะ ระดับปราณเซียน ระดับปราณอมตะและระดับปราณนิรันดร์
แต่ละระดับมีสามขั้นย่อย คือขั้นต้น ขั้นกลางและขั้นปลาย!
“ดูเหมือนว่านี่คือของขวัญที่ไอ้ระบบสุนัขมันพูดถึง!” เย่กู่เฉินรู้สึกตื่นเต้น หากมีความแข็งแกร่งระดับนี้ เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกลัวว่าจะถูกตัวเอกฆ่า เขาไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลอะไรทั้งนั้น สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่ในโลกใบนี้ได้!
และสามารถทำตามเป้าหมายเดิมของเขาที่ไม่อาจทำให้สำเร็จได้ก่อนข้าม ซึ่งก็คือการหาผู้หญิงดีๆ สักคนและสร้างครอบครัวที่อบอุ่น!
เมื่อคิดถึงอนาคตที่จะมีครอบครัวเป็นของตัวเอง เย่กู่เฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้ม และรู้สึกขอบคุณต่อระบบสุนัขเล็กน้อย อย่างน้อยๆ ก่อนที่มันจะไป มันก็ทิ้งของขวัญที่ดีไว้ให้
“ระบบสุนัข ฉันขอให้แกสมหวังก็แล้วกัน...”
จบบทที่ 1

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 : ระบบสุนัข!

นิยายแนะนำ

ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 : ระบบสุนัข!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้