หลังจากวันนั้นในเมือง คุณอ้อนยังลบภาพคุณแป้งที่เดินเคียงข้างเชิดที่โรงแรมออกจากหัวไม่ได้ หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึง แต่แทนที่จะเต็มไปด้วยความโกรธ ความรู้สึกกลับกลายเป็แรงผลักที่ไม่อาจห้ามตัวเองได้ เธออยากรู้ว่าเพราะอะไรคุณแป้งถึงได้ยอมมอบตัวให้ชายหนุ่มอย่างเชิด…และทำไมเธอเองถึงรู้สึกโหยหาเชิดมากขึ้นทุกที
เย็นวันหนึ่ง คุณอ้อนตัดสินใจเดินไปหาเชิดที่บ้านของเชิด บรรยากาศเงียบสงบเหลือเพียงสายลมพัดอ้อยอิ่ง เธอยืนมองเชิดที่กำลังจัดการข้าวของอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ
“ฉันเห็นแล้วนะ…วันก่อนในเมือง”
เชิดหันกลับมามองด้วยสายตานิ่ง ๆ ไม่ตอบโต้ แต่แววตาแฝงรอยยั่วเย้า คุณอ้อนกลั้นใจพูดต่อ
“ไม่ต้องปฏิเสธหรอก ฉันแค่อยากรู้…ว่าเธอทำยังไง ถึงทำให้คุณแป้งยอม” คุณอ้อนเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย เชิดเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปาก
“คุณอ้อนก็พอรู้แล้วนี่ครับ…หรืออยากรู้อะไรเพิ่มด้วยตัวเองอีกไหม” เชิดพูดกระเซ้าแต่แฝงอารมณ์ยั่วเย้า หัวใจของหญิงสาวสั่นสะท้านทันที ความโกรธคุณแป้งและความปรารถนาปะทะกันอยู่ในอก เธอไม่ตอบ แต่สายตาที่ไม่อาจหลบเลี่ยงเป็คำตอบแทน เชิดยกมือแตะต้นแขนเธอเบา ๆ ก่อนพาคุณอ้อนเดินขึ้นห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นสองของบ้าน
ประตูห้องปิดลง ความเงียบเข้าครอบงำ แต่ไม่นานทุกอย่างก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจและการััที่ใกล้ชิด คุณอ้อนยืนพิงขอบเตียง ปล่อยให้เชิดค่อย ๆ ลูบไล้ราวกับจะชำระล้างความลังเลทั้งหมด แรงปรารถนาที่ถูกกักไว้พังลง กลายเป็เพลิงร้อนที่กลืนกินทั้งสอง เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร รู้เพียงว่าร่างกายและหัวใจถูกตอบสนองจนแทบหลอมรวมเป็หนึ่งเดียว
เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง คุณอ้อนนอนซบอยู่บนอกเขา ลมหายใจยังไม่ทันกลับมาเป็ปกติ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยประกายที่ยากจะปิดบังได้ ความรู้สึกครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่เคยผ่านมา มันลึกซึ้งกว่า และอันตรายกว่าในเวลาเดียวกัน …และนั่นไม่ใช่จุดจบ
ไม่กี่วันถัดมา เชิดแสร้งเดินไปดักรอเธอบริเวณทางกลับจากโรงเรียน คุณอ้อนที่ยังคงว้าวุ่นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถึงกับหยุดเดินทันทีเมื่อเห็นเขายืนพิงรั้วอยู่ เชิดไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่เอียงศีรษะส่งสัญญาณ แล้วหมุนตัวเดินนำไปที่โรงเก็บของเก่า ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็ธุรกิจเดิมของบิดาเขา สถานที่เงียบเปลี่ยวเต็มไปด้วยกลิ่นฝุ่นและไม้เก่า สภาพภายในห้องสำนักงาน ห้องพักผ่อน ยังอยู่ในสภาพดี แต่ในความอับชื้นกลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้หัวใจของคุณอ้อนเต้นแรงยิ่งกว่าที่เคย เชิดหันมาสบตาเธออีกครั้ง ไม่มีคำพูดใด ๆ มีเพียงการดึงร่างเธอเข้าสู่อ้อมกอด ััครั้งใหม่ที่โหมกระหน่ำราวกับเปลวเพลิงใต้ฟืนไม้แห้ง
เสียงสะท้อนในโรงเก็บของดังไปทุกทิศทาง ร่างสองร่างเคลื่อนไหวราวกับ้าท้าทายความทรงจำเก่า ๆ ของที่แห่งนี้ คุณอ้อนปล่อยใจไปกับทุกัั รับรู้ได้ว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่ความใคร่ แต่มันกำลังดึงเธอลงลึกไปในห้วงความรู้สึกที่อันตรายยิ่งกว่านั้น แต่นั่นก็เป็ความปรารถนาของเธอ และความหวงในตัวเชิดที่เธอไม่อยากให้คุณแป้งได้ไป