อันนา ดันฟอร์ด นิติแพทย์สาวสวยวัย 26 ปี ความรักที่ไม่สมหวังทำให้เธอตั้งหน้าตั้งตาทุ่มเทให้แต่งาน ความเกลียดชังที่ถูกเขาหลอกลวงทำให้เธอปิดกั้นตัวเองจากเขา ถึงแม้จะกลับมาเจอกันอีกครั้ง เธอก็ไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาเข้าใกล้ เพราะกลัวหัวใจที่เคยแตกสลายต้องกลับกลายเป็ผุยผงด้วยน้ำมือของเขาอีกครั้ง
" อันนา...มาถึงแล้วทำไมไม่เข้าบ้าน มานั่งทำอะไรตรงนี้ " อลิซสาที่นั่งรอน้องอยู่ในบ้านเป็นาน แต่ก็ไม่เห็นน้องเข้าบ้านสักทีเลยเดินออกมาดู อันนาจะทำงานหกเดือน หยุดพักหกเดือน ตอนนี้จึงเป็่พักของเธอๆเลยแวะมาเยี่ยมหลานก่อนจะบินไปที่ไทยเยี่ยมยาย
" อากาศดี อันเลยนั่งพัก " อันนาตอบพี่สาวแค่นั้นก่อนจะนั่งมองฟ้าเงียบๆ การทำงานหกเดือนที่ยาวนานโดยไม่มีการพักผ่อนทำให้เธอเหนื่อยจนไม่มีแม้แต่แรงจะพูดกับใคร ปกติก็ไม่ชอบพูดมากอยู่แล้ว พอเวลาเหนื่อยยิ่งเงียบไปกันใหญ่
" เหนื่อยมากไหม " อลิซสานั่งลงบนพื้นหญ้าข้างอันนา
" อืม...ผ่าแต่ศพทุกวัน เห็นแต่เครื่องใน ไม่เคยได้เงยหน้ามองฟ้า " พูดจบอันนาก็ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้าเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้มีเหล่านกกาบินออกหากิน ถึงที่นี่จะแออัดไปด้วยผู้คน แต่บรรยากาศก็ดีกว่าห้องสี่เหลี่ยมที่มีแต่กลิ่นเืกับกลิ่นฟอร์มาลีน
" หากเหนื่อยก็หยุด ลองเปลี่ยนงานดูไหม " อลิซสารู้ดีว่างานที่น้องทำนั้นมันเหนื่อยและเครียดแค่ไหน การพิสูจน์หลักฐานไม่ใช่แค่จะผ่าชันสูตรแล้วจบแค่นั้น
" ไม่รู้จะไปทำอะไร " เธอก็ไม่ได้รังเกียจงานที่ทำอยู่หรอกนะ เผลอๆอาจจะรักมันเสียด้วยซ้ำ เงินเดือนก็ดีอย่างหาที่ไหนไม่ได้ แถมมีเวลาหยุดพักยาวแบบนี้อีก แต่เวลาที่ต้องทำงานก็หนักเช่นกัน บางทีไม่ได้นอนติดต่อกันเป็อาทิตย์ก็มี น้อยนักที่จะได้นอนเต็มอิ่มและมีเวลาส่วนตัว
" ลองทำงานดูแลผู้ป่วยดูไหม " อันนาขมวดคิ้วมองพี่สาว เธอที่ทำงานชันสูตรศพนี่นะจะให้ไปดูแลผู้ป่วย ให้เอามีดไปผ่าเปิดศพยังจะง่ายกว่าต้องไปดูแลคนอีก
" ไม่เอาหรอก อันเอาใจใครไม่เป็ "
" แต่พี่อยากให้อันรับนะ แค่ใน่ที่อันหยุดพักอยู่กับยายก็ได้ " แสดงว่าคนที่ต้องดูแลอยู่แถวบ้านยายงั้นสิ
" เงินเดือนดีเลยล่ะ เก็บส้มกับยายยังได้ไม่กี่บาทเอง " รู้ว่าคนขี้งกอย่างอันนามีแต่เงินเท่านั้นที่เอามาล่อเธอได้
" เท่าไหร่? " เห็นไหมล่ะ อันนาเริ่มตกหลุมพรางเธอแล้ว
" เขาให้เดือนละแสน " อันนามองพี่สาวตาโต ปกติเงินเดือนเธอแน่นอนว่าเดือนหนึ่งหลายแสนอยู่แล้ว แต่มันก็เป็ปกติของงานที่หนัก แต่งานที่ไทยเดือนละแสนมันต้องไม่ง่ายแน่ๆ
" เขาเป็อะไร "
" อุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้กล้ามเนื้อ เส้นประสาท หลอดเืได้รับความเสียหายในบริเวณที่ได้รับาเ็ขาหัก ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติ แต่เขาก็ดื้อด้วยแหละ อารมณ์ร้าย ไม่ว่าจะหมอพยาบาลคนไหนที่มาดูแลเขาก็ถูกไล่ตะเพิดออกไปทุกคน จนตอนนี้ครอบครัวเขาไม่รู้จะทำยังไง เพราะนี่ก็ผ่านมาหกเจ็ดเดือนแล้วแต่เขาก็ยังไม่ดีขึ้น " หกเจ็ดเดือนก่อนงั้นรึ? ตอนนั้นเธอก็อยู่กับยายนี่หน่า ไม่เห็นว่าแถวนั้นจะเกิดอุบัติเหตุอะไร
" ใครที่อันต้องไปดูแล "
" สุริยัน " คำตอบของพี่สาวทำให้ร่างบางถึงกับชาไปทั้งร่าง หัวใจดวงน้อยปวดหนึบขึ้นมาทันทีทันใด...เป็ไปได้ยังไง? ก่อนที่เธอจะกลับเธอยังเจอหน้าเขาอยู่เลย ถึงการจากกันครั้งนั้นจะมีปากเสียงกันและจบไม่สวยนักก็เถอะ แต่เธอก็ไม่นึกว่าคนที่พี่สาวพูดถึงจะเป็เขา
" อันขอปฏิเสธ " ไม่รู้จะให้เธอไปดูแลเขาหรือจะให้ไปทะเลาะกับเขากันแน่ แค่เจอหน้าเขาเธอก็โกรธขึ้นมาแล้ว คำพูดที่เขาเคยพูดกับผู้หญิงคนนั้นมันดังเข้ามากระทบประสาททุกครั้งที่เจอเขา... ' ผู้หญิงคนนั้นก็แค่เด็กใจแตกในไร่ที่ผมเล่นๆด้วย ไม่ได้จริงจังอะไรด้วยหรอก ' นั่นคือคำพูดของเขากับผู้หญิงคนนั้น
" เขามีรางวัลก้อนโตให้ด้วยนะหากอันทำให้สุริยันกลับมาเดินได้... หลายล้านเลยล่ะ " อันนาหลับตานิ่งคำนวนตัวเลขที่พี่สาวว่า มันน่าสนใจมาก แต่เธอก็ไม่อยากเจอเขา ถึงจะใจหายและอดสงสารเขาไม่ได้ก็ตาม
อลิซสามองน้องสาวที่หลับตานิ่งก็ได้แต่ลุ้นให้เธอตอบรับ เพราะเธอไม่คิดว่าจะมีใครที่สามารถรองรับอารมณ์ของสุริยันได้เท่าอันนา สุริยันเปลี่ยนไปมากจนไม่มีใครเข้าหน้าเขาติด ใบหน้าที่เคยประดับไปด้วยรอยยิ้ม แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความเกรี้ยวกราด
" ขออันคิดดูก่อน " อันนาลืมตาขึ้นมาพูดกับพี่สาวอีกครั้ง
" อืม...อย่านานล่ะ พี่ยอมรับว่าอยากให้อันรับงานนี้จริงๆ พี่อยากให้สุริยันกลับมาเป็คนเดิม เพราะเขาเป็เพื่อนคนแรกและคนเดียวที่พี่มี " ใบหน้าเศร้าสร้อยของพี่สาวทำให้เธอปฏิเสธไม่ออก
" เดี๋ยวกลับไทยอันจะไปดูเขาให้ แต่ไม่รับปากเื่งาน " ถึงจะบอกว่าโกรธเกลียดแต่ก็อดที่จะห่วงเขาไม่ได้อยู่ดี เขาคือผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอ เขาทำให้เธอรู้จักกับน้ำผึ้งที่แสนหวาน แต่ในคราวเดียวกันเขาก็มอบยาพิษที่แสนขมให้กับเธอเช่นกัน น้ำผึ้งเคลือบยาพิษถึงจะไม่ตายแต่ก็สร้างความเ็ปให้เธอไปทั้งชีวิต