แสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณใหม่ค่อยๆ ขับไล่ความมืดมิดของราตรีพายุให้ออกไปจากเหนือน่านน้ำทะเลปราณบุรี ท้องทะเลในยามเช้านี้เริ่มสงบนิ่ง ไร้ระลอกคลื่นั์ปั่นป่วน หลงเหลือเพียงเกลียวคลื่นซัดกระทบชายหาด ปุยเมฆสีทองแดงและสีส้มแสดทอประกายสะท้อนกับผิวน้ำประหนึ่งแผ่นทองคำขนาดใหญ่ ยอดูเาหินปูนบนฝั่งแผ่นดินใหญ่ค่อยๆ เลือนหายไปในม่านหมอกสีเงินยามเช้า ลลินและคิรันเดินเกาะกุมมือกันเรียบชายฝั่งมุ่งหน้าไปยังอ่าวหินลับตาตามแผนที่ที่คิรินระบุไว้ในจดหมายลับ
ที่ปากอ่าวเล็กๆ นั้น มีเรือประมงไม้หางยาวขนาดกลางลำหนึ่งลอยลำจอดคอยท่าอยู่อย่างเงียบเชียบ ชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อหม้อฮ่อมเก่ากางเกงเลสั้นเข่าเนื้อล่ำกำลังยืนจัดเตรียมลวดสลิงสมอเรือ ชายผู้นั้นคือ "ลุงมาด" ชาวประมงเก่าแก่ผู้จงรักภักดีต่อคุณอัคร บิดาของคิรันอย่างที่สุด ลุงมาดหันมาเห็นคิรันก็แสดงแววตายินดีกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับทันที: "คุณรัน! ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ? ผมได้รับรหัสข้อความลับจากคนของคุณคิรินเมื่อคืนนี้ เลยรีบเตรียมเรือมารอคุณทันทีเลยครับ"
คิรันพยักหน้ารับอย่างซาบซึ้งและยกมือไหว้ผู้าุโ: "ขอบคุณมากครับลุงมาด คืนนี้พวกลัทธินกฮูกมันบุกถล่มเซฟเฮาส์ของผมแล้ว ถ้าไม่ได้ลุงมาช่วยพวกเราคงไม่มีชีวิตรอดมาถึงรุ่งเช้าแน่นอนครับ ลุงช่วยพาพวกเราข้ามฝั่งหนีไปกบดานที่เกาะทะลุเงียบๆ ทีนะครับ"
ลุงมาดโบกมือชวนให้ทั้งคู่รีบก้าวขึ้นเรืออย่างว่องไว: "ขึ้นเรือมาก่อนครับคุณรัน คุณทนาย แถวนี้คนของพวกมันยังคงแล่นรถตรวจตราอยู่ รีบออกเรือก่อนฟ้าจะสว่างเต็มตาดีกว่า"
เรือหางยาวแล่นตัดผิวน้ำสีครามประกายทองตัดผ่านไอหมอกยามเช้ามุ่งหน้าออกสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่ ลมทะเลพัดโชยกลิ่นไอเกลือสดชื่นลูบไล้ผ่านใบหน้าและเสื้อผ้าที่เริ่มแห้งสนิท ลลินนั่งกอดกระเป๋าเป้สะพายหลังแน่นบนม้านั่งไม้กลางเรือ ทอดสายตามองแสงตะวันส่องประกายสว่างจ้าโผล่พ้นขอบน้ำ ความงดงามของธรรมชาติยามรุ่งอรุณสลัดความกดดันหวาดระแวงในหัวใจของเธอออกไปได้บางส่วน
เธอหวนนึกสะท้อนถึงชีวิตตนเองเพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้านี้ เธอยังเป็ทนายความคดีอาญาชื่อดังที่มีเกียรติยศและคนยอมรับในสังคมกรุงเทพฯ มีชีวิตอยู่ในสำนักงานหรูหราทำคดีความในศาลอย่างสง่างาม ทว่าในตอนนี้เธอกลับเปียกปอน ร่างกายหนาวสะท้าน นั่งอยู่บนเรือหางยาวเก่าๆ กลางทะเลเพื่อหลบหนีความตายจากขบวนการลัทธิฆาตกรรมสังเวย และเกาะเกี่ยวหัวใจอยู่กับคิรัน ชายหนุ่มลึกลับผู้ตกเป็ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง คิรันขยับมานั่งเคียงข้างโอบแขนล้อมไหล่เธอเบาๆ ส่งผ่านพลังและไออุ่นช่วยปลอบโยนหัวใจที่เหนื่อยล้าของเธอ ชายหนุ่มบีบกระชับไหล่บางและชี้ชวนมองผิวน้ำ: "ตอนเด็กๆ คุณพ่อมักจะพากับผมและคิรินนั่งเรือออกมาหาปลาแถวนี้เสมอครับ... มันเป็่เวลาเดียวที่ครอบครัวของเราได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและอบอุ่นจริงๆ โดยไม่มีเงาอันมืดดำของตระกูลอัครเดโชชัยและสมาคมนกฮูกมากดดันข่มขู่"
ลุงมาดบังคับหางเสือเรือพลางเล่าความหลังเบาๆ: "สิบปีก่อนที่คุณอัครพ่อของคุณโดนลอบวางยา... คุณคิรินก็เคยหนีมาซ่อนตัวกับผมที่เกาะทะลุเช่นกัน เกาะแห่งนั้นมีถ้ำหินลับตาหลายจุดและเป็เกาะส่วนตัวไม่มีใครพลุกพล่าน ลุงจะพาพวกคุณไปกบดานที่กระท่อมไม้ไผ่กลางดงไม้ริมทะเลหลังเกาะ ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอนครับ"
หลังจากเดินทางฝ่าทะเลเรียบอยู่ประมาณสี่สิบนาที เรือหางยาวก็แล่นเข้าสู่หลังเกาะทะลุ ทัศนียภาพของเกาะเป็หน้าผาหินปูนสูงชะลูดสลับกับหาดทรายขาวเนียนเงียบสงบ ต้นไม้เขตร้อนเขียวขจีขึ้นเบียดเสียดปกคลุมจนแทบไม่เห็นแสงแดด น้ำทะเลใสสะอาดจนมองเห็นฝูงปลาและปะการังใต้น้ำ ลุงมาดพาพวกเขาก้าวขึ้นฝั่งและนำทางขึ้นไปพักยังกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่และกอไม้หนาแน่น กระท่อมมีกลิ่นแห้งของหญ้าคามุงหลังคาและป่าต้นมะพร้าว ลลินทรุดตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ รู้สึกผ่อนคลายร่างกายที่ล้าหนักลงไปได้บ้าง
เธอรีบดึงโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วแบบปุ่มกดที่ปิดสัญญาณซ่อนไว้ในกระเป๋าออกมาเปิดระบบ ค้นหาหมายเลขสายด่วนเฉพาะกิจโทรติดต่อหา "สารวัตรกวิน" ตำรวจตงฉินคนเดียวที่เธอไว้วางใจในกรุงเทพฯ ทันที รอสายอยู่เพียงอึดใจเดียวปลายสายก็กดรับระบบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดตื่นตระหนก: "ฮัลโหล! ลลินใช่ไหม? คุณปลอดภัยดีหรือเปล่า! ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนรู้ไหมว่าเกิดเื่ใหญ่ที่สุดขึ้นแล้ว!"
ลลินปรับเสียงนิ่งพยายามคุมสติ: "ฉันปลอดภัยดีค่ะสารวัตร ตอนนี้ฉันหนีมาซ่อนตัวอยู่ในที่ปลอดภัยนอกพื้นที่ปราณบุรีแล้วค่ะ เกิดอะไรขึ้นที่กรุงเทพฯ หรือคะ?"
สารวัตรกวินถอนหายใจยาวทางโทรศัพท์ส่งผ่านกระแสความกังวลหนักใจ: "ลลิน... อัยการสมเกียรติใช้อำนาจพิเศษประสานงานร่วมกับผู้กำกับการศาลและผู้ช่วยผู้บัญชาการ ออกหมายจับกุมตัวคุณในคดีอาญาทั่วประเทศแล้วนะ! สื่อมวลชนและโทรทัศน์ทุกช่องพาดหัวข่าวด่วนประโคมข่าวว่าทนายความสาวชื่อดังสมรู้ร่วมคิดตกเป็ชู้รักของคิรัน ช่วยพาผู้ต้องหาฆาตกรรมหลบหนีออกจากศาลและทำลายเอกสารราชการของอัยการ สำนักงานกฎหมายของคุณโดนกำลังตำรวจบุกค้นและยึดทรัพย์สินเอกสารไปจนหมดแล้ว ตอนนี้สถานะของคุณไม่ใช่ทนายความต่อสู้คดีอีกต่อไปแล้ว แต่คุณคือผู้ต้องหาหลบหนีคดีอาญาร้ายแรง ตำรวจท้องที่ทุกสถานีได้รับคำสั่งให้ใช้มาตรการรุนแรงขั้นสูงสุดหากคุณพยายามขัดขืนการจับกุมตัว มีด่านตรวจกวดขันทุกสายทางด่วนหลักรวมถึงด่านพระรามสอง ลลิน... คุณถือหลักฐานอะไรอยู่ในมือใช่ไหมพวกมันถึงได้คลั่งจ้องฆ่าแกงขนาดนี้?"
คำบอกกล่าวของกวินทำให้ลลินชะงักสะท้านในอกดวงตาสั่นระริก รู้สึกเหมือนชีวิตพังทลายลงในพริบตา แต่เธอก็สูดหายใจลึกรวบรวมความกล้าตอบ: "ใช่ค่ะสารวัตร... ฉันมีบัญชีรายชื่อเส้นทางการเงินสกปรกจ้างฆ่าคนและฟอกเงินของสมาคมนกฮูกมืด และหลักฐานแทรกซึมทุจริตในระบบยุติธรรมทั้งหมด แต่ข้อมูลสุดท้ายถูกเข้ารหัสลับและล็อกไฟล์ไว้ ฉัน้ากุญแจถอดรหัสผ่านหลักเพื่อเปิดเผยโฉมหน้าคนร้ายตัวจริงที่ชื่อ 'โนอาห์' ค่ะ"
"คุณรู้ไหมว่ารหัสนั้นอยู่ที่ไหนลลิน?" กวินถามด่วน
ลลินขยับมือนึกถึงปมเอกสารที่เคยตรวจค้างไว้: "ฉันนึกออกแล้วค่ะ... ก่อนพิมลภาจะเสียชีวิต เธอเคยฝากกุญแจสำรองของตู้นิรภัยฝากของส่วนตัวที่ธนาคารกรุงเทพ สาขาใหญ่สีลม ไว้ในตู้จดหมายสำนักงานทนายของฉันเพื่อความปลอดภัย รหัสกุญแจถอดรหัสผ่านขั้นสุดท้ายและหลักฐานต้นเื่น่าจะถูกเก็บไว้ในเซฟของเธอค่ะสารวัตร"
"แต่นั่นมันเสี่ยงมากนะลลิน! ตอนนี้กรุงเทพฯ เต็มไปด้วยหมายจับและรูปใบหน้าของคุณ ด่านตรวจทางด่วนและสถานีรถไฟทุกหนแห่งเฝ้าดูคุณอยู่ การลอบกลับเข้ามาเอาของที่สีลมมันไม่ต่างจากการเดินเข้ากรงขังเลยนะ" กวินเตือนเสียงหลง
คิรันที่นั่งฟังบทสนทนาอยู่ข้างตัวเอื้อมมือมากุมไหล่ลลินบีบกระชับแน่น ส่งสัญญาณแววตาแน่วแน่เด็ดเดี่ยว ลลินมองตาเขาแล้วหันไปพูดตอบปลายสายด้วยเสียงเฉียบขาดหนหนักแน่น: "ไม่มีหนทางเลือกอื่นแล้วค่ะสารวัตร... ถ้าเราไม่เสี่ยงปลดล็อกรหัสนี้ เราสองคนจะต้องตายกลายเป็แพะและฆาตกรหลบหนีคดีไปตลอดกาล ฉันยินดีจะเสี่ยงลอบกลับกรุงเทพฯ เพื่อทวงคืนความถูกต้องและความบริสุทธิ์ของเราคืนมาค่ะ!"
หลังจากลลินกดวางสายและปิดระบบโทรศัพท์มือถือลง ความเงียบแสนกดดันแผ่ซ่านเข้ามาในกระท่อมทันที ลลินจ้องมองโทรศัพท์ในมือที่กุมไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานก้มลงน้ำตาคลอเบ้า สองไหล่ลู่สั่นเทาด้วยความเ็ปรวดร้าวใจ คิรันที่นั่งเฝ้ามองอยู่ทรุดตัวลงมานั่งข้างแคร่ไม้ไผ่ เอื้อมมือดึงโทรศัพท์สอดเก็บในกระเป๋าเสื้อ และกุมมือเรียวสากของเธอไว้แสนรักประคองใบหน้าขึ้นมองสบตา: "ลลินครับ... ร้องไห้ออกมาเถอะนะ ถ้าร่างกายคุณอยากระบายความเครียดทั้งหมด"
ลลินส่ายศีรษะเบาๆ กลืนก้อนสะอื้น: "ฉันเสียใจค่ะรัน... ชื่อเสียงความไว้ใจที่ฉันเพียรสร้างมาตลอดสิบปี สำนักงานกฎหมายของบิดาฉัน... ทุกอย่างพังทลายสลายกลายเป็เถ้าถ่านเพียงค่ำคืนเดียว สื่อมวลชนประโคมข่าวเท็จหาว่าฉันเป็ชู้รักร่วมมือฆ่าปิดปากพิมลภา ตอนนี้ไม่มีใครในสังคมยอมฟังหรือเชื่อมั่นความบริสุทธิ์ของฉันอีกต่อไปแล้ว"
คิรันดึงร่างบางเข้ามากอดประคองแนบชิดแนบอกกว้าง จูบขมับปลอบประโลมเสียงละมุนทว่ามีพลังกระตุ้นหัวใจ: "พวกนั้นรายงานข่าวตามความเห็นและคำสั่งของคนกุมอำนาจลัทธิมืดลลิน แต่ความจริงหนีความจริงไปไม่ได้ เมื่อเราปลดล็อกรายชื่อในเซฟนั้นของพิมลภาได้ สังคมและผู้เกี่ยวข้องจะรู้ความจริงทั้งหมด ชื่อเสียงเกียรติยศและออฟฟิศของพ่อคุณจะได้รับการชำระล้างมลทิน และที่สำคัญที่สุด... ผมสัญญาว่าจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณเลือกปกป้องความยุติธรรม ไม่ใช่ปกป้องฆาตกรคนผิด"
ทั้งสองคนกอดกุมความรู้สึกกันช้าๆ จนลลินเริ่มสงบลง คิรันสบตามองเธอและชวนร่วมวางแผนพรางตัวเพื่อลอบเดินทางกลับเข้ากรุงเทพฯ โดยหลีกเลี่ยงด่านตรวจหลักด่วน: "เราเดินทางด้วยรถไฟหรือรถสาธารณะไม่ได้แล้วครับลลิน พวกมันคงดักเฝ้าพอร์ตสถานีทั้งหมด ดึกคืนนี้ลุงมาดจะพาเราสองคนลุยน้ำส่งฝั่งที่จุดจอดเรือประมงร้างแถวสมุทรา ผมจะให้สายลับในกรุงเทพฯ จัดหาจักรยานยนต์คันเก่าและชุดพรางพนักงานส่งของเตรียมไว้ให้เราสองคนสวมใส่ลอบเดินทางกลับกรุงเทพฯ ทางถนนเลียบคลองสายรอง เพื่อมุ่งหน้าไปธนาคารที่สีลมในเช้าวันพรุ่งนี้ครับ" คำบอกเล่าเฉียบคมของคิรันจุดประกายไฟแห่งการต่อสู้ครั้งสำคัญขึ้นในหัวใจทนายสาวอีกครั้ง
ลลินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ดวงตาคู่สวยส่องประกายวาววับไปด้วยความมุ่งมั่นท้าทาย เธอรู้ดีว่าแผนการกลับกรุงเทพฯ ครั้งนี้เปรียบเสมือนการเดินหน้าบุกเข้าสู่รังนกฮูกมืดด้วยตัวเอง แต่นี่คือโอกาสเดียวของเธอ และไม่มีสิ่งใดจะสามารถทำให้ทนายสาวถอยหลังกลับได้อีกแล้ว
1K
