ตอนที่ 8 ไม่ใช่สายสืบ (1)
ตอนที่ตานซีถูกลี่ว์จูพามาตรงหน้าสวี่เฉิงอวี๋นั้นตัวแทบจะสั่นระริก
สาวใช้ผู้นี้ถูกส่งมาที่เรือนของสวี่เฉิงอวี๋ตอนอายุสิบสี่ปี จนถึงวันนี้นางปรนนิบัติรับใช้มาหนึ่งปีกว่าแล้ว
เดิมนางเป็บ่าวที่เกิดในบ้าน แต่ก่อนทำงานรับใช้ท่านแม่ของนางที่เรือนดอกไม้จึงว่างงานจนเคยชิน พอมาที่เรือนจ้านลู่ก็ได้ลี่ว์จูและอวิ๋นจูสองคนช่วยกันอบรมอยู่ระยะหนึ่ง ถึงได้ให้นางมารับใช้ข้างกายสวี่เฉิงอวี๋คอยรินชารินน้ำให้
นางไม่ใช่คนใจกล้า อยู่ที่เรือนจ้านลู่มาได้หนึ่งปีกว่า น้อยครั้งที่จะมีโทสะทะเลาะแย่งชิงกับใคร กระทั่งสวี่เฉิงอวี๋ยังเคยชมเชยนางมาก่อนว่าเป็คนที่ใจเย็นอย่างหาได้ยาก ราวกับทำจากตุ๊กตาดิน
สวี่เฉิงอวี๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ฉาน[1] ถือคัมภีร์ ‘ยุทธพิชัยาซุนจื่อ’ เอาไว้ ยามนี้หนังสือคว่ำหน้าวางอยู่บนท้องน้อย นางเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ครั้นเห็นลี่ว์จูส่งสายตาให้ก็เข้าใจทันที นั่งเหยียดตรงเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้มองตานซีตรงๆ “ตอนกลับบ้านมา ข้ากล่าวไว้ว่าอย่างไร”
เข่าทั้งสองของตานซีหุบเข้าชิด งอเข่าลงแล้วคุกเข่ากับพื้น หัวไหล่ห่อเข้า แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ลี่ว์จูเค้นเสียงเย็นออกมานิ่งๆ “คุณหนูพูดแล้วว่า หากใครพูดเื่วันนี้ออกไป จะขายทิ้งทันที”
“ใช่ ข้าบอกแล้วว่าหากใครพูดออกไป จะขายทิ้ง...” หางเสียงของสวี่เฉิงอวี๋ทอดเสียงออกไปยาวเหมือนคมมีดที่แทงไปในร่างคนจนเจ็บ “ตานซี เ้าไม่ใช่สาวใช้ที่พูดจาไม่ระวัง ปกติเ้าเป็คนที่จำคำพูดของข้าใส่ใจไว้ที่สุด พูดมาเถิด”
ตานซีประหลาดใจ แล้วพลันเงยหน้าขึ้น “คุณหนูยอมฟังที่ข้าพูดหรือเ้าคะ”
สวี่เฉิงอวี๋ยิ้ม ทว่าเป็รอยยิ้มที่ผิวเผินมาก หากไม่มองให้ดีก็แทบจะมองไม่เห็นมุมปากของนางที่ยกขึ้น “ปกติแล้วข้าเป็เ้านายที่เข้มงวดหรือ”
ตานซีรีบส่ายศีรษะและพูดออกมาว่าไม่ใช่ นางสูดลมหายใจเข้าแล้วพูดออกมาตรงๆ ว่า “เป็เฉินอี้ของบ้านสามเ้าค่ะ นางเป็คนบ้านเดียวกันกับข้า ท่านแม่ของนางกับท่านแม่ข้าเองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่ก่อนตอนที่ยังทำงานที่เรือนดอกไม้นางมักจะมาเล่นกับข้าเป็ประจำ ปีก่อนพอข้ามาปรนนิบัติคุณหนูในเรือน เฉินอี้ก็ได้ไปที่บ้านสามและทำงานในเรือนของคุณชายรอง...”
คำที่นางพูดมาเหล่านี้ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่สวี่เฉิงอวี๋้าฟังไม่ใช่เื่นี้ นางจึงส่งสายตาให้ลี่ว์จู ลี่ว์จูเข้าใจและใช้ปลายเท้าเตะอีกฝ่าย “พูดจาไร้สาระกับคุณหนู เ้ายังอยากจะรับใช้ในจวนอยู่หรือไม่”
ตานซีบอกว่า้า เสียงออกอาการตึงเครียดกว่าเดิม “เดิมข้าไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้นางฟัง แต่พอกลับมาบ้าน ข้าเห็นว่าคุณหนูพักผ่อนแล้ว พี่หญิงลี่ว์จูกับพี่หญิงอวิ๋นจูต่างก็อยู่จึงคิดจะไปเล่นกับนาง...”
คิดว่าเพราะนางรู้สึกไม่มั่นใจเสียงจึงอ่อนลงมา เห็นสวี่เฉิงอวี๋ไม่ได้แสดงทีท่าว่าใส่ใจถึงได้กล้าพูดต่อไปว่า “นางพูดว่าคุณหนูเจ็ดกลับไปที่บ้านก็ไม่ค่อยร่าเริง ก้มหน้าคอตก คุณชายรองตั้งใจไปดูนางแต่คุณหนูเจ็ดกลับให้เขาออกมา ทำให้คุณชายรองเองก็ไม่พอใจ พอกลับไปที่ห้องก็ระบายอารมณ์จนทำให้พวกนางเดือดร้อนไปด้วย ทำอะไรก็ถูกต่อว่า ดังนั้นนางจึงถามข้าว่าวันนี้คุณหนูเจ็ดตามคุณหนูออกไปข้างนอกแล้วได้รับความไม่เป็ธรรมอะไรหรือไม่ เหตุใดเมื่อกลับถึงบ้านถึงได้เป็เช่นนี้...”
เชิงอรรถ
^ เก้าอี้ฉาน คือ เก้าอี้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีพนักพิง มีที่พักแขน ซึ่งมีความกว้างมากว่าเก้าอี้ทั่วไป สามารถนั่งขัดสมาธิบนนั้นได้
70K
