ตอนที่5 หลี่อันจอมแสบ
“คุณหนูเ้าคะลงมาเถอะเ้าค่ะหากท่านเทพมาเห็นเข้าหนี่ชินตายแน่เ้าค่ะ”
“ไม่เอาข้าอยากเหาะเล่นอยู่บนนี้หนี่ชินขึ้นมาสิบนนี้วิวดีมากเลยนะ” ข้ามีนามว่า หลี่อัน ลูกสาวของเทพบุปผาหลี่หลิงและเทพผู้ปกครองผืนน้ำชิงเต๋อตอนนี้ข้าได้ถือกำเนิดขึ้นมาเป็เวลาครบ 10000 ปีแล้วท่านพ่อกับท่านแม่ตอนนี้ไปทำภารกิจที่ทะเลตอนใต้ทิ้งข้าไว้ให้อยู่หุบเขาฉางอันกับหนี่ชินพร้อมกับกำชับข้าไว้ว่าไม่ให้ออกไปเที่ยวเล่นในที่ไกลๆในขณะที่ท่านไม่อยู่ ท่านปู่และท่านย่าของข้าก็วางมือจากภารกิจต่างๆของผู้ปกครองหนีไปพักผ่อนกันที่ไหนซักที่ เฮ้อ...ท่านพ่อกับท่านแม่จึงต้องเดินทางไปมาไม่ค่อยได้อยู่กับข้าเลย ข้ารู้สึกเบื่อมากจึงชอบเล่นปีนป่ายให้หนี่ชินปวดหัวเล่น
“คุณหนู คืนร่างแล้วลงมาเถอะค่ะ เดี๋ยวหนี่ชินจะไปเตรียมของว่างให้”อ้อ ตอนนี้ข้ากำลังกลายร่างเป็ัเหาะไปเหาะมาอยู่เหนือหุบเขาหนี่ชินคงจะกลัวข้าแอบเหาะหนีไปเที่ยวเล่นสินะ แบบนี้ต้องสนองหน่อยแล้ว
“หนี่ชิน อีก 2-3 วันเจอกันนะข้าขอไปเที่ยวเล่นซักหน่อย ข้าสัญญาว่าจะรีบกลับมาก” ข้าะโลงไปข้างล่างหนี่ชินที่ได้ยินทำตาโตก่อนจะะโไล่หลังข้ามา มีหรือที่ข้าจะรอฟังคำบ่นข้ารีบเหาะออกมาจากหุบเขาตรงดิ่งลงไปยังโลกมนุษย์
เมื่อถึงป่าถัดจากหมู่บ้านมาไม่ไกลค่าลงมาพร้อมกับคืนร่างเป็เด็กสาวหน้าตาสะสวยผมยาวดำขลับ ขัดกับผิวที่ขาวดุจหิมะ ปากและจมูกที่รับกับใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตน่าหลงใหล
“อืมมมไม่ได้มานานแล้วสินะ ไปเที่ยวเล่นให้หนำใจดีกว่า”ข้าเดินเตร็ดเตร่อยู่ตามตลาดแวะชิมนู้นชิมนี่อย่างมีความสุขจนเหลือบไปเห็นชายกลุ่มหนึ่งในโรงเตี๊ยม หนึ่งในกลุ่มชายหนุ่ม หน้าตาหล่อเหลาจนคนในร้านเหลียวมองไม่หยุด รูปร่างสมเป็ชายชาตรี ข้าเผลอมองอยู่ซักพักจนชายผู้นั้นมองมา ข้าจึงแสร้งหันไปทางอื่นเขามีออร่าแปลกๆออกมาจากร่างกายคงไม่ใช่มนุษย์สินะข้ารีบเดินไปที่อื่นอย่างฉับไวเพราะหากเป็เทพที่รู้จักกับท่านพ่อท่านแม่ข้าคงโดนกักบริเวณไปอีกนาน เมื่อมาถึงในป่าในขณะที่ข้ากำลังแปลงกายได้มีปีศาจหมูป่าตัวใหญ่โผล่ขึ้นมาต่อหน้าข้า ทำให้ข้าใจนล้มลงกับพื้น
“เ้าเป็ใครกันทำไมมีกลิ่นหอมแปลกๆ” หมูป่าปีศาจพูดกับข้าด้วยเสียงอันดังก้อง หน็อยไอ้ปีศาจหมูปากเหม็น หลี่อันผู้นี้จะซัดให้น่วมเลย ในขณะที่ข้ากำลังจะคืนร่างัชายกลุ่มที่เคยอยู่ในโรงเตี๊ยมก็วิ่งกรู่เข้ามาขวางหน้าข้าไว้ หือ อะไรกันคนพวกนี้
“หลบข้างหลังข้าไว้นะ”ชายหนุ่มที่เหมือนจะเป็หัวหน้าของคนกลุ่มนี้ หันหน้ามาสั่งข้า
“อะ อะไรนะ”ข้ากำลัง ที่กำลัง งง กับสถานการณ์ โดนดันให้ไปอยู่ข้างหลัง เกิดการต่อสู้อย่างชุลมุนจนสุดท้ายแล้วฝั่งชายหนุ่มก็โค่นปีศาจหมูป่าลงได้
“ปลอดภัยแล้วนะท่านหญิง”ชายหนุ่มคนเดิมเดินมาหาข้าและพูดอย่างสุภาพ
“อ้อขอบคุณพวกท่านมาก”
“ท่านหญิงมิใช่มนุษย์แล้วมาทำอะไรที่เมืองมนุษย์”ฉันทำตาโตกับคำถามของคนตรงหน้าไม่ใช่ว่ารู้จักข้าหรอกนะ
“เอ่อ คือข้าแวะมาเที่ยวชมเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าก็จะกลับแล้วพวกท่านเองก็มิใช่มนุษย์แล้วพวกท่านลงมาทำอะไรหรือเ้าคะ”ชายหนุ่มมองหน้าข้าอย่างเอาเื่ที่ข้าไม่เกรงกลัวแล้วยังถามต่อปากต่อคำกลับ
“พวกข้ามาทำภารกิจของตำหนัก์เพราะที่โลกมนุษย์มีปีศาจออกมาอาละวาดอยู่เรื่อย”
“อ้อนับรบ์สินะ”
“ท่านผู้นี้มิใช่เพียงแค่นักรบแห่ง์นะขอรับ”ชายอีกคนหนึ่งโผลงขึ้นมาแต่ถูกหยุดไว้โดยผู้ที่เป็หัวหน้า
“ช่างเถอะเหมาเล่อท่านเป็ภูติบุปผาอย่างนั้นหรือ” ฉันทำตาโตอีกครั้ง
“ท่านทราบได้อย่างไร”
“เพราะท่านมีกลิ่นหอมเฉพาะของภูติบุปผาปกติแล้วภูติบุปผาแทบจะไม่ออกจากหุบเขาฉางอันทำไมท่านถึงได้ออกมาอยู่ที่นี่ได้”ตายแล้วรู้ว่าข้าคือภูติบุปผาด้วย ทำยังไงดี
“ข้าก็บอกท่านไปแล้วอย่างไรเล่าว่าข้ามาเที่ยวเล่น”
“ถ้าท่านไม่ยอมบอกความจริงมาข้าคงต้องส่งสาส์นไปหาเทพบุปผาว่ามีภูติบุปผามาปรากฏกายอยู่ที่โลกมนุษย์แล้วล่ะ”แย่แล้วถ้าท่านแม่รู้เข้าตายแน่เลย
“ท่านๆๆอย่าได้ส่งสาส์นไปยังเทพบุปผาเลยนะเ้าคะ ให้ข้าทำอย่างไรก็ได้เพราะข้าแอบหนีออกมาเที่ยวเล่น หากท่านเทพบุปผารู้เข้าข้าต้องโดนลงโทษอย่างแน่นอน” ข้าทำเสียงอ้อนวอนด้วยใบหน้าที่สะสวยและสายตาที่ชวนหลงใหลของข้าเ้าต้องใจอ่อนแน่นอน หึหึ
“อะ เอ่อเลิกทำท่าทางแบบนั้นซะ” เขาหันหน้าไปทางอื่นพร้อมกับเอามือดันข้าออกห่างๆ“แล้วท่านมีนามว่าอย่างไร” อะไรดีละ ต้องหาชื่อปลอมๆหรือบอกไปตามจริงกันข้าบอกชื่อจริงไปข้าจะโดนจับได้รึเปล่าเพราะตอนที่ข้ากำเนิดท่านปู่ก็ได้จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ซะด้วยสิชื่อของข้าต้องมีคนรู้จักเป็แน่ คิดๆๆๆๆ อ้อ
“ข้ามีนามว่าหนี่ชินเ้าค่ะเป็ภูติรับใช้ของท่านเทพบุปผา แล้วตัวท่านมีนามว่าอย่างไร”
“ข้ามีนามว่า เว่ยชิง“ เว่ยชิงงั้นหรอทำไมฟังดูคุ้นหูเหลือเกินเหมือนเคยได้ยินที่ไหนกัน
8K
