โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
เฟยหลงยังคงมองรอบข้างด้วยสายตาตื่นเต้น ขนมน่ากินไปเสียทุกอย่าง ที่เขาสะดุดตาที่สุดคือ ร้านที่มีผลไม้สีแดงลูกเล็ก ลูกใหญ่ เคลือบสีใสแวววับ เสียบไม้วางเรียงราย เหมือนพวกมันกำลังเชิญชวนให้เขากิน จำคำที่ท่านแม่บอกได้เป็อย่างดี จึงสะกิดที่แขนเสื้อนาง
“หือ เ้าอยากได้อะไรรึ”
“ข้าสนใจร้านค้านั้นขอรับท่านแม่” เด็กชายชี้ให้มารดาดู
“สิ่งนั้นเรียกว่าเรียกว่าถังหูลู่ เป็ผลไม้เคลือบน้ำตาล รสชาติหวานอมเปรี้ยว กินแล้วสดชื่นมาก แม่พาเ้าไปซื้อ”
“ขอบคุณขอรับท่านแม่!”
เมื่อเห็นลูกค้าที่คุ้นหน้าคุ้นตา แม้น่าจะนิสัยทรามแต่เขาเป็พ่อค้า นางเอาเงินมาให้ ก็ให้การต้อนรับเป็อย่างดี วันนี้มาแปลก หญิงอ้วนมากับเด็กที่ไหน
“รับอะไรดีแม่นาง วันนี้พาคุณชายตัวน้อยมาด้วย ข้าไม่คุ้นหน้า”
“ลูกชายเ้าค่ะ เพิ่งจะพามาเปิดหูเปิดตา เขาอยากลองกินถังหูลู่” นางยิ้ม พ่อค้าผู้นี้ถึงจะสงสัย แต่ก็มารยาทดีรู้จักใช้คำพูดกว่านางสุ่ยเยอะ ย่อมพูดดีด้วย
“คุณชายได้กินแล้วต้องติดใจแน่นอน ถังหูลู่ไม้ละ 50 เหรียญทองแดง ราคาสูงหน่อยแต่รับประกันความอร่อย ผิงกั่วเฉาเหมย สดมาก อร่อยทุกอย่าง” พ่อค้าตอบ
“ลูก้าชิ้นไหนเหล่า ลองบอกท่านลุงไป”
“ข้าเลือกไม่ถูกเลยขอรับ น่ากินทั้งสอง”
“แม่ว่าอร่อยคนละแบบ เอาไปลองอย่างละไม้ดีหรือไม่”
“ดีขอรับ!”
“งั้นเอาอย่างละ 1 ไม้เ้าค่ะ” เฟยฮวาหันไปสั่งขนมที่พ่อค้า
เขาดูสงสัยกับท่าทีของนาง แต่ยังเก็บอาการได้ดี รีบเอาถังหูลู่ 2 ไม้ ใส่ถุงกระดาษให้
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เฟยฮวาจ่ายเหรียญ 1 ตำลึงเงิน แล้วรับถุงกระดาษที่ใส่ขนมมา
…
นี่มันนางอ้วนมารยาททรามไม่ใช่รึ เคยมาซื้อของร้านเขาอยู่หลายครั้งแต่พูดจาไม่เคยดี นางเคยโยนตำลึงให้เขาด้วยซ้ำ เป็ลูกค้าที่เขาอยากจะซื้อขายให้จบโดยเร็วที่สุด วันนี้อะไรกันมาแปลก
“อะขนมลูก เฟยหลงอย่าลืมขอบคุณท่านลุงด้วย”
“ขอบคุณสำหรับถังหูลู่นะขอรับ” เด็กชายหันไปโค้งให้พ่อค้า
“ยินดีขอรับ กินให้อร่อยแล้วกลับมาซื้อลุงอีก”
เขาได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรกับหญิงอ้วน แต่เป็แบบนี้ย่อมดี แม้บุตรชายแต่งกายโทรมแต่มารยาทนั้นน่าชื่นชม นางสอนบุตรได้ดี
“แม่จะพาลูกไปนั่งกินถังหูลู่ตรงที่นั่งก่อน ตอนกินเราไม่ควรเดินกิน อาจเกิดภัยได้ เช่น มีคนมาเดินชนแล้วไม้อาจทิ่มปาก ลูกก็จะเจ็บตัว”
เฟยหลงตอบรับอย่างเข้าใจ เมื่อคิดตามที่ท่านแม่พูดก็ถูกต้อง
“ท่านแม่กินไหมขอรับ” เฟยหลงยื่นไม้ ที่เรียงรายไปด้วยเฉาเหมยให้ท่านแม่
“ลูกกินเถิด แม่ยังอิ่มข้าวเช้าอยู่” ความจริงนางก็อยากกินแต่ต้องลดน้ำหนัก เริ่มจากตัดของจุกจิก กินเพียงมื้อหลัก
เฟยหลงพยักหน้าเข้าใจ
“อร่อยมากขอรับท่านแม่ ที่แวววาวนั้นหวานกรอบ พอกัดเข้าไป ผลเฉาเหมยก็มีรสหวานอมเปรี้ยว กินแล้วเข้ากันมาก สดชื่น”
“ลูกค่อย ๆ เคี้ยวให้ละเอียด หากไม่อิ่มแม่ซื้อให้อีกได้” เฟยฮวาลูบหัวลูกชาย คงจะชอบมากจริง แววตาเต็มไปด้วยความสุขขนาดนั้น แม้นางไม่ได้กินด้วยแต่รู้สึกอิ่มใจ
เฟยหลงกินถังหูลู่จนหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ พอกินเสร็จท่านแม่ป้อนน้ำให้เขา ท่านแม่บอกว่าหลังกินของหวานแล้วต้องจิบน้ำตาม ไม่เช่นนั้นอาจเจ็บคอได้ ลูบพุงตัวเองเบา ๆ เขารู้สึกว่า่นี้พุงเขาเริ่มใหญ่ขึ้นแล้ว
“จริงอย่างที่ท่านแม่ว่าเลยขอรับ เฉาเหมยกับผิงกั๋วอร่อยแตกต่างกัน ข้าชอบทั้งคู่เลย ผิงกั๋วกรอบ แต่เฉาเหมยนุ่ม ขอบคุณที่ซื้อของอร่อยให้ข้ากินนะขอรับ” เฟยหลงกอดไปที่เอวท่านแม่ เขารู้สึกดีใจและมีความสุข
“ดีจริงที่ลูกชอบ แม่จะซื้อให้อีก และจะพาไปกินของอร่อยให้ทั่วแคว้นเลย ไม่ต้องกังวลเื่ตำลึง พ่อเ้าส่งมาให้เยอะนัก” นางลูบหัวบุตรชาย แค่ถังหูลู่ 2 ไม้ก็มีความสุขขนาดนี้แล้ว นับว่าเลี้ยงง่าย ต้องปลูกฝังความกล้าใช้ตำลึงสักหน่อย
“ข้ารักท่านแม่และท่านพ่อที่สุดเลยขอรับ หากข้าอายุมากขึ้นจะหาตำลึงเยอะ ๆ มาให้พวกท่าน”
เฟยฮวาหัวเราะ นี่ถ้าเป็นิยายเฟยหลงก็คงเป็พระเอกธงเขียว
นางกวาดสายตาจะหาที่ทิ้งขยะ ก็พบถังไม้คล้ายกับถังขยะในโลกที่จากมา แคว้นชิงหลงนี่ก็วิวัฒนาการดีเหมือนกันนะ ทำให้นางรู้สึกปรับตัวได้ไม่ยาก เหมือนโบราณแต่ก็มีความทันสมัย
“เราไปทิ้งไม้กับถุงกระดาษกัน เวลากินอะไรเสร็จลูกต้องหาที่ทิ้งของพวกนี้นะ หากทิ้งไม้ไม่เป็ที่อาจมีคนมาเหยียบแล้วเป็แผลได้ ส่วนกระดาษก็เหยียบแล้วลื่น” เฟยฮวายังคงหยิบนั่นนี่มาสอนเฟยหลงได้เสมอ ตามความเคยชิน ก็ครูอนุบาลอะนะ
“ขอรับท่านแม่ ข้าขอไปทิ้งเองนะขอรับ”
“ได้สิ” เฟยฮวายิ้มภูมิใจ อยากจะหากล้องมาเก็บภาพไว้ เริ่มรู้สึกเหมือนเป็แม่เข้าไปทุกวัน เวลาเห็นบุตรทำอะไรเป็ครั้งแรกก็อยากเก็บภาพนั้นไว้
เฟยฮวาจูงมือบุตรชายมายังร้านค้าเรือนไม้ที่อยู่ด้านในสุดของตลาด เป็ร้านผ้าที่บรรยากาศต่างจากแม่นางสุ่ยลิบลับ ร้างผู้คน นางเข้าไปยังร้านก็ไม่พบใครออกมาต้อนรับ
“มีใครอยู่ไหมเ้าคะ” เฟยฮวาถามเสียงดังขึ้นกว่าปกติ คิดว่าอาจมีคนอยู่ที่หลังร้าน
“อยู่เ้าค่ะ” เสียงตอบจากหลังร้าน เมื่อเดินออกมาจากหลังร้าน นางก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นเด็กชายกับหญิงอ้วนที่มาเป็ใคร
“เฟยหลง แล้วนั่นเฟยฮวา เ้ากับลูกมาทำอะไรที่นี่”
“ท่านยายใจดีนั่นเอง!” เฟยหลงโค้งเคารพหญิงวัยกลางคน เฟยฮวาแปลกใจเพราะในความทรงจำไม่คุ้นเลยว่าบุตรชายรู้จักคนผู้นี้
“ทักทายเ้าค่ะท่านป้าตง ข้าอยากตัดชุดให้ตนเองกับบุตรชาย”
“เ้านะหรือจะตัดชุดร้านข้า” จะไม่ให้แปลกใจได้อย่างไร ปกติเคยเฉียดกายมาที่ไหน
“ใช่เ้าค่ะ ท่านป้าตัดให้ข้าได้หรือไม่เ้าคะ”
“ก็ตัดได้อยู่หรอก เพียงแค่แต่ข้าตัดได้ไม่กี่แบบ ที่หรูหรายาวลากพื้นก็ทำไม่ได้ และผ้ามีเพียงหย่าหมาปู้เท่านั้น เ้าเคยบอกว่ามันไม่สมราคาไม่ใช่รึ” พูดเตือนความจำให้เพื่อนางลืมว่าเคยนินทาอะไรไว้บ้าง
“ข้าต้องขอโทษป้าตงเ้าค่ะ ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าผ้าหย่าหมาปู้ใส่สบายยิ่งนัก แล้วชุดหรูหรา หากรุ่มร่ามมากเกินไปก็ย่อมทำให้ชีวิตลำบาก นี่ข้าก็เพิ่งสะดุดล้มเ้าค่ะ” นางชี้ไปที่หัว อวดลูกมะนาวอีกสักรอบ เก็บไว้ต้องใช้ให้เป็ประโยชน์ เ้าของร่างสร้างเื่ไว้เยอะจริง อีกกี่ปีนางถึงสะสางได้หมด เคยนินทาร้านป้าตงไว้ซะเสีย ถึงไม่ได้พูดโดยตรงแต่นินทากลางตลาดให้นางสุ่ยฟัง คิดหรือว่าเื่จะไม่กระจาย
“เอาเถิด ข้าไม่ถือเอาความ” เห็นสีหน้าเฟยฮวาคล้ายรู้สึกผิดจริง ขอโทษมาก็แล้วกันไป
ป้าตงหรือตงเข่อซิง นางเป็ฮูหยินของหัวหน้าหมู่บ้าน เปิดร้านผ้าที่ตลาดแห่งนี้มาั้แ่สาวจนตอนนี้อายุ 50 ปี ร้านนี้มีอายุ 30 ปีแสดงว่าฝีมือย่อมไม่ธรรมดา แม้ลูกค้าจะไม่มากนักก็พออยู่ได้ นางและสามีเป็ผู้ที่จ้าวซีฮันให้ความเคารพ เ้าของร่างไม่ชอบบ้านนี้เพราะเวลาจ้าวซีฮันล่าสัตว์มาได้ เขาเอาไปแบ่งให้เสมอ ตำลึงก็ไม่ยอมรับ เขาบอกเพียงเป็ผู้มีพระคุณ ไม่เคยอธิบายว่าให้เพราะอะไร แต่ถึงอธิบายนางก็ไม่เข้าใจหรอก แค่เคยให้ข้าวกินแค่ไม่กี่มื้อ จะไปเทียบอะไรได้กับหมูป่าเป็สิบตัว นางจึงโมโห ซีฮันเพียงคิดว่ายามลำบากเพียงให้ข้าวหนึ่งมื้อกินอิ่มท้องก็นับว่าเป็บุญคุณ เลยตอบแทนเรื่อยมา
“ขอบคุณเ้าค่ะ ท่านป้าช่างใจดี” เฟยฮวา
“ใจดีจริงขอรับ ท่านยายเคยเอาขนมให้ข้าด้วย”
…
เข่อซิงกลัวนางจะโมโห เพราะเคยได้ยินจากสามีว่านางไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับบุตรชาย สามีนางเคยไปคุยเื่จะให้เฟยหลงไปเรียน เพราะอายุ 4 ปี ก็เริ่มเรียนตัวอักษรได้แล้ว กลับว่าเขามาวุ่ยวายกับลูกนาง
‘หากไปเรียนแล้วใครจะอยู่รับใช้ข้า’
‘ใครจะทำความสะอาดเรือน’
‘หรือท่านจะมาทำแทนลูกข้า’
คนแก่ถอยทัพแทบไม่ทันเมื่อเจอหญิงอ้วนปากร้าย
“ขอบคุณที่ให้ขนมลูกข้านะเ้าคะ ข้าทำไม่ดีกับบ้านท่านไว้มาก ต้องขออภัย ข้ากำลังปรับปรุงตัวเ้าค่ะ” เฟยฮวาโค้งคำนับนาง ในความทรงจำคือบ้านนี้ถือว่าดีกับนางและลูก ในอดีตไม่รู้หรอกว่าเคยช่วยอะไรสามีนางไว้บ้าง เขาบอกเพียงแค่เป็ผู้มีพระคุณ จากความทรงจำแล้วนางคิดว่าบ้านนี้คบได้ เลยอยากมาเคลียร์ใจซะหน่อย หามิตรบ้าง
“เฟยหลงลูกจำไว้ด้วยว่า เมื่อคนเราทำผิดต้องรู้จักขอโทษ เหมือนที่แม่เคยทำไม่ดีกับป้าตง แม่รู้ตัวว่าผิดแม่จึงขอโทษ และเมื่อขอโทษแล้ว สิ่งสำคัญคือเราต้องไม่กลับไปทำผิดซ้ำอีก”
“ข้าจะทำตามที่ท่านแม่สอนขอรับ!
คำพูดของเฟยฮวาทำเอานางมึน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงไม่กี่วันั์กลับแปลงเป็นาง์
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
หย่าหมาปู้ = ผ้าลินิน
เข่อซิง = สวยงาม
ค่าเงิน
100 เหรียญทองแดง = 1 ตำลึงเงิน
10 ตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง
71K
