ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        อรุณรุ่ง หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้พากันไปถวายคำนับที่ตำหนักหยาเสวียนด้วยกัน

        มิรู้ว่าเพราะพระสนมเต๋อเฟยคำนึงถึงความสัมพันธ์ระหว่างเครือญาติที่ต้องไปมาหาสู่กันอย่างสม่ำเสมอหรือไม่ดังนั้นพระนางจึงไม่ได้เอ่ยทัดทานและยินยอมให้รับฮูหยินหลินเข้ามาอยู่ในตำหนักสักระยะ

        หลงเทียนอวี้ยังมีงานให้ต้องจัดการดังนั้นเขาจึงขอตัวกลับก่อนและทิ้งหลินเมิ้งหยาเอาไว้ที่นี่เพื่อพูดคุยกับพระสนมเต๋อเฟย

        “หยาเอ๋อร์เปิ่นกงรู้ดีว่าหลายวันที่ผ่านมาเจ้าต้องรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก”

        เมื่อเทียบระหว่างช่วงเวลาที่ต้องอยู่ในรั้วในวังกับช่วงเวลาที่ได้อาศัยอยู่ที่จวนแห่งนี้สีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยในเวลานี้แช่มชื่นกว่าแต่ก่อนมาก

        สีหน้ามิได้ขาวซีดเสมือนก่อนแต่กลับเผยเลือดฝาดสีแดงระเรื่อให้เห็น

        แม้จะไม่ได้เกล้าผมดั่งสตรีชั้นสูงและปักเพียงปิ่นทองลายดอกโบตั๋นแต่พระนางกลับดูสง่างามเกินกว่าใครจะเทียบเทียม

        วันเวลาช่างอยุติธรรมกับสาวงามอย่างแท้จริงเสียเหลือเกิน

        “หมู่เฟยหมายถึงอะไรหรือเพคะ หยาเอ๋อร์ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนโยนอ่อนหวานร่างกายสวมใส่ชุดกระโปรงตัวยาวสีฟ้าน้ำทะเลประดับลายผีเสื้อลอยละล่อง

        ใบหน้าของนางงดงามเป็นทุนเดิมอยู่แล้วในเวลานี้ยิ่งสวยงามและส่งความรู้สึกให้ผู้อื่นรักและเอ็นดู

        “เปิ่นกงหมายถึงเรื่องของหรูฉินเด็กคนนี้ถูกท่านอาคนโตเอาใจจนติดเป็นนิสัย หากมีเรื่องอันใดที่นางกระทำมิเหมาะมิควรเจ้าที่เป็นพี่สะใภ้ช่วยอดทนกับนางหน่อยเถิดนะ”

        ใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยเจือไว้ซึ่งความรู้สึกผิด

        นางเกิดมาในครอบครัวของชนชั้นสูงได้รับการศึกษาที่ดีตั้งแต่เด็ก อีกทั้งยังถูกบ่มเพาะมาเป็นอย่างดี

        เมื่อต้องเจอกับคนกำเริบเสิบสานอีกทั้งยังไร้ซึ่งกิริยามารยาทอันดีงาม ดังนั้นนางจึงรู้สึกไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก

        เหตุเพราะเห็นแก่หน้าอาคนโตดังนั้นจึงมิได้จัดการโดยเด็ดขาด

        อีกอย่าง แม้เจียงหรูฉินจะเป็นเพียงลูกของภรรยาอนุแต่นางมีความฉลาดเฉลียวตั้งแต่ยังเด็ก อีกทั้งยังทำให้พระสนมเต๋อเฟยรักและเอ็นดูดังนั้นเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจพระนางจึงอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้

        “หมู่เฟยอย่ากังวลเลยเพคะ หยาเอ๋อร์เข้าใจดี”

        แค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจเพราะเหตุนี้พระสนมเต๋อเฟยจึงตอบรับในเรื่องที่ตนเองขอสินะ

        ถูกเอาอกเอาใจแต่เด็กแล้วอย่างไร? เจียงหรูฉินสามารถใช้ข้ออ้างข้อนี้มาตบตีผู้อื่นตามใจตัวเองได้กระนั้นหรือ?

        น่าเสียดาย นางหาใช่หญิงใจกว้างเมื่อมีความแค้นก็ต้องชำระ นี่สิจึงจะเป็นอุปนิสัยที่แท้จริงของหลินเมิ้งหยา

        พระสนมเต๋อเฟยยังคิดอยากพูดคุยกับนางอีกเล็กน้อยทว่าหลินเมิ้งหยากลับเอ่ยว่าต้องการแจ้งข่าวไปยังฮูหยินหลิน ดังนั้นจึงขอทูลลา

        อันที่จริงนางเข้าใจดี แม้ว่านางจะเป็นลูกสะใภ้แต่ในสายตาของพระสนมเต๋อเฟยนางก็ยังคงเป็นคนนอกอยู่ดีอีกทั้งนางยังไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดร่วมกับพระสนมเต๋อเฟยอีกด้วย

        เมื่อเทียบกันแล้วหลานในไส้ของตนเองย่อมสนิทชิดเชื้อกว่านางมิใช่หรือ?

        คิดอยากพาป๋ายซ่าวกลับไปยังสวนหลิวซินทว่าระหว่างทางเดินกลับพบเจียงหรูฉินเข้า

        ร่างบางสวมใส่ชุดสีชมพูข้างหลังคือสาวใช้สวมใส่ชุดสีแดงสี่คน สีหน้าไม่น่ามอง

        โลกนี้ช่างกลมเหลือเกิน ทั้งที่เป็นเช้าสว่างสดใสแต่กลับต้องมาเจอตัวซวยได้ยินมาว่าแม้แต่แม่ของใครบางคนยังถูกฆ่าให้ตาย ชิๆเห็นทีข้าต้องบอกให้ท่านพี่และท่านป้าต้องระวังตัวเอาไว้แล้ว!”

        หลินเมิ้งหยาเงยหน้า เหลือบมองด้วยสายตาดูแคลนใบหน้านวลขาวราวเกล็ดหิมะเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งยโสโอหัง

        เจียงหรูฉินสั่งคนตีเสี่ยวอวี้ดังนั้นนางจึงแสดงท่าทางหยิ่งจองหองเช่นนี้แต่นางคงลืมสิ่งที่เจียงเฉิงเคยบอกนางไปว่าอย่าทำให้หลินเมิ้งหยาต้องขุ่นเคืองเป็นอันขาด

        สาวใช้ที่อยู่ข้างหลังนางล้วนรอดูอะไรสนุกๆ

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่า “เพียะ”เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทุกคนชะงักอยู่กับที่

        “เจ้ากล้าตบข้า!”

        เจียงหรูฉินคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาที่มักจะสงบนิ่งอยู่เสมอจะกล้าตบหน้านาง

        “ข้าตบเจ้าแล้วอย่างไรเล่า?หากเจ้ายังกล้าพูดจาเลื่อนเปื้อน ข้าจะกรีดหน้าของเจ้าเสีย”

        หลินเมิ้งหยาชักมือซ้ายกลับ จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชาริมฝีปากเอื้อนเอ่ยส่งเสียงเน้นย้ำทีละคำ

        “เจ้า...อย่าลำพองใจไปหน่อยเลยท่านป้าไม่มีทางยอมให้คนอย่างเจ้ามาเหิมเกริมเสพสุขอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจเฉิบหรอก!”

        เจียงหรูฉินที่กำลังโกรธเกรี้ยวลืมไปจนหมดสิ้นว่าตนเองเป็นเพียงแขกเท่านั้น

        เมื่อสาวใช้ทั้งสี่เห็นว่าเจ้านายของตนเองถูกทำร้ายพวกนางเองก็ลืมสถานะของตนเองแล้วรีบเข้าไปห้อมล้อมหลินเมิ้งหยากับป๋ายซ่าวเอาไว้

        “หืม? กล้าลงมือกับข้าในจวนแห่งนี้อย่างนั้นหรือ!”

        น้ำเสียงเย็นชาระคนน่าเกรงขาม

        สาวใช้ทั้งสี่ขยับเท้าถอยหลัง ทว่าเจียงหรูฉินไม่มีวันยอมแพ้ฝ่ามือยกขึ้นจับใบหน้าข้างแก้มสีแดงซึ่งกำลังร้อนผ่าว ความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นในใจ

        “ชุนฮวา ชิวเยว่ ล่าเหมย ตงเสวี่ยพวกเจ้าจงสั่งสอนนางให้กับข้า!”

        สาวใช้ทั้งสี่เชื่อเหลือเกินว่าคุณหนูของตนเองจะต้องได้ขึ้นเป็นนายหญิงของจวนแห่งนี้ดังนั้นพวกนางจึงมิได้ไตร่ตรองอะไรมากมาย

        ขณะที่คิดจะก้าวขึ้นไปจับตัวหลินเมิ้งหยาทว่าด้านหลังกลับปรากฏทหารองครักษ์ขึ้นเจ็ดถึงแปดคน

        “ใครกล้าเสียมารยาทกับพระชายา!”

        เสียงทุ้มต่ำเย็นชาเจือไว้ซึ่งแรงอาฆาตสาวใช้ทั้งสี่ไม่อาจต่อกรกับความน่าหวั่นเกรงเช่นนี้ได้

        “พระชายา ข้าน้อยชิวหมิงขอถวายคำนับพระชายา”

        หลินเมิ้งหยาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีทหารองครักษ์พุ่งตัวเข้ามาอารักขา

        มองบุคคลตรงหน้า ใบหน้าดำถมึงทึงแต่เพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกคุ้นเคยนัก?

        “พระชายาอาจจะลืมข้าน้อยเคยทำงานให้กับพระชายาที่โรงน้ำชาพ่ะย่ะค่ะ”

        ชิวหมิงอดที่จะหยักยิ้มขึ้นมาไม่ได้ดวงตาขณะจ้องมองพระชายาเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส

        เขาไม่เคยลืมภาพอเนจอนาถของอันธพาลทั้งสี่

        เกรงว่าตลอดระยะเวลายาวนานที่ผ่านมาพระชายาคงกลายเป็นฝันร้ายของพวกเขาทั้งสี่คนนั้นไปแล้ว

        “โอ้ ข้านึกออกแล้ว ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง”

        ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็นึกออกตอนที่นางอยู่บนถนนแล้วเจอเข้ากับกลุ่มอันธพาลเข้าตอนนั้นเป็นชิวหมิงที่ควบคุมทหารองครักษ์

        แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่กลัวที่ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากกว่าเหตุเพราะนางมั่นใจว่าดวงความเตรียมพร้อมของนาง อีกทั้งยังมีเรี่ยวแรงของป๋ายซ่าวพวกนางจะไม่มีวันเป็นรองของศัตรูอย่างแน่นอนมากสุดใบหน้าของบาดเจ็บจนไม่น่ามองก็เท่านั้น

        แต่ในเมื่อมีคนมาช่วยความงดงามของนางเอาไว้เช่นนั้นนางก็ยินดี

        “เจ้า...เจ้าเป็นใคร?เหตุใดจึงกล้าเข้ามาแส่เรื่องนี้!”

        ใบหน้าครึ่งซีกของเจียงหรูฉินม่วงช้ำคิดไม่ถึงเลยว่านางที่กำลังเป็นต่ออยู่เมื่อครู่จะถูกพลิกกระดานจนกลายเป็นรองเพราะองครักษ์เหล่านี้

        นางส่งเสียงตวาดจนแหบแห้ง แต่นางลืมไปว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ควบคุมจวนแห่งนี้

        “นี่เป็นเรื่องภายในจวนของพวกเราดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับเจ้าแล้วกระมัง? ชิวหมิงสาวใช้สี่คนนั้นบังอาจเสียมารยาทกับพระชายาจับตัวพวกนางเอาไว้แล้วรอคำตัดสินจากพระชายา!”

        เมื่อโอกาสของป๋ายซ่าวมาถึงดวงตากลมโตถลึงขึงขัง มือยกขึ้นเท้าเอว ท่าทางของนางไม่ต่างอะไรจากสาวสวยจอมบงการ

        หลินเมิ้งหยาหยุดยืนอยู่อีกฝั่ง ใบหน้าเย็นชาถึงขั้นกล้าตบตีเจ้าบ้านในบ้านของเขา ดูท่านางจะต้องสั่งสอนพวกสาวใช้ไม่รู้ฟ้ารู้ดินทั้งสี่ตรงหน้าสักหน่อยแล้ว

        ชิวหมิงไม่รอช้า ฝ่ามือยกขึ้นโบกเล็กน้อยสาวใช้ทั้งสี่ถูกองครักษ์เข้าจับกุมและถูกมัดเอาไว้จนหมด

        “หลินเมิ้งหยา พวกนางเป็นคนของสกุลเจียงเจ้าไม่มีสิทธิ์!”

        เจียงหรูฉินโกรธจนตัวสั่น ใบหน้านวลยับยู่ยี่เครื่องสำอางบนหน้าเปรอะเปื้อน ท่าทางเหมือนอยากกินคนอย่างไรอย่างนั้น

        “คนของสกุลเจียง? แล้วอย่างไรเล่า? เข้ามาเอาตัวสาวใช้ทั้งสี่ไปโยนลงบ่อน้ำ”

        คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย

        ออกคำสั่งเสียงเย็น สาวใช้ทั้งสี่ “ตูม” “ตูม”ร่วงลงบ่อน้ำ

        สาวใช้ทั้งสี่ที่ถูกมัดเอาไว้ร่วงลงบ่อน้ำโดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะตะเกียกตะกายขึ้นมา

        มองดูฟองอากาศ ในที่สุดผิวน้ำก็สงบนิ่งสีหน้าของเจียงหรูฉินซีดเผือด

        “เมืองจิ้นมีคำกล่าวที่ว่านอกจากภรรยาที่ตกแต่งเข้ามาอย่างถูกตามประเพณีแล้วหญิงอื่นล้วนเป็นภรรยาอนุ การตัดสินใจล้วนขึ้นกับภรรยาเอกภรรยาอนุสุดท้ายแล้วก็ยังเป็นภรรยาอนุ คุณหนูเจียง ข้าให้เกียรติเจ้าในฐานะแขกฉะนั้นจึงจัดการสาวใช้ที่มิรู้ความแต่ดุดันประหนึ่งเสือแทนเจ้าหากเจ้าอยากคิดเข้ามาเป็นชายารองของท่านอ๋องจริงสิ่งแรกที่ต้องทำคือหาวิธีเอาตัวรอด”

        น้ำเสียงของหลินเมิ้งหยาอ่อนโยนเพราะพริ้งทว่าความหมายในคำพูดล้วนทิ่มแทงใจ

        ตำแหน่งพระชายาของนางถูกแต่งตั้งโดยตราราชลัญจกรของฮ่องเต้อย่าว่าแต่นางที่มีฐานะเป็นเพียงลูกสาวของภรรยาอนุเลยแม้แต่ฮองเฮาก็มิอาจเปลี่ยนแปลงตำแหน่งที่ได้มาของนางตามอำเภอใจ

        ใบหน้าของเจียงหรูฉินซีดเผือด ดวงตาจับจ้องหลินเมิ้งหยาด้วยความโกรธระคนหวาดผวาทว่านางกลับไม่กล้าเอื้อนเอ่ยวาจาหยาบคายอีก

        จ้องมองหลินเมิ้งหยาด้วยความเกลียดชังราวกับกำลังจับจ้องศัตรูคู่แค้น นางกระทืบเท้าก่อนจะหายไปจากแนวสายตา

        “นายหญิง ท่านเก่งเหลือเกิน ฮึ ข้าจะรอดูว่าคุณหนูเจียงยังจะแผลงฤทธิ์อะไรออกมาได้อีก! แม้อนาคตข้างหน้าจะแต่งงานเข้ามาจริงแต่ก็คงถูกนายหญิงขับไล่ออกไปอย่างแน่นอน”

        ป๋ายซ่าวหัวเราะพลางจ้องมองหลินเมิ้งหยาแววตาเผยให้เห็นความนับถือ

        “ข้าเพียงแต่ต้องการสั่งสอนนาง การจะขึ้นเป็นชายารองของท่านอ๋องได้จะต้องได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจใช่จะตบตีใครก็ทำได้ตามอำเภอใจอย่างเช่นครอบครัวธรรมดาทั่วไป”

        หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าราชวงศ์ย่อมไม่เหมือนกับครอบครัวคนธรรมดาอย่างแน่นอน

        หากเป็นเช่นคนธรรมดาป่านนี้พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงคงถูกฮองเฮากำจัดทิ้งไปนานแล้วไม่มีทางมีอายุยืนยาวจนกระทั่งตอนนี้หรอก

        “เอ๋? หนู่ปี้เชื่อเจ้าค่ะ นายหญิงคำพูดแทงใจของนายหญิงรุนแรงกว่าผู้อื่นเป็นร้อยเท่าเลยเจ้าค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่ป๋ายซ่าวจะเชื่อนางเช่นนี้

        นางเองก็เหมือนกับเจียงหรูฉินพวกนางต่างถูกเลี้ยงดูมาในกรอบในระเบียบ แล้วจะเข้าใจกฎหมายบ้านเมืองได้อย่างไร

        ผิดกับหลินเมิ้งหยาสมัยก่อนนางมักจะอ่านหนังสือของท่านพ่อทุกแขนงดังนั้นหญิงสาวสติฟั่นเฟือนคนนั้นจึงมีความรู้มากมายอยู่ในสมอง

        ดังนั้นนางจึงสามารถอ้างอิงคำพูดเหล่านั้นมากล่าวจนทำให้ใครต่อใครตกใจได้อย่างไรเล่า

        “พระชายา หากไม่มีเรื่องอะไรแล้วกระหม่อมขอทูลลา”

        ชิวหมิงถวายคำนับด้วยความเคารพนับถือ

        หากสาวใช้ทำให้พระชายาขุ่นเคืองการที่พระชายากำจัดพวกนางย่อมเป็นเรื่องที่สามารถทำได้ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงสาวใช้สี่คนเท่านั้น หาใช่เรื่องใหญ่อันใด

        “อืม วันนี้ขอบคุณเจ้ามาก แล้วข้าจะเข้าไปทูลท่านอ๋องเองเจ้าไปก่อนเถอะ”

        องครักษ์เหล่านั้นจึงเดินเป็นแถวผ่านสระน้ำแห่งนี้ไป

        หลินเมิ้งหยากวาดสายตามององครักษ์เหล่านั้นดูเหมือนช่วงนี้ภายในจวนจะมีการป้องกันเข้มงวดมากขึ้นเป็นพิเศษ