ตอนที่ 3 ได้เวลาเปิดร้าน
ก่อนจะเริ่มทำสิ่งต่อไปเคลกดเลือกซื้ออย่างโพชั่นเพิ่มชีวิตและโพชั่นฟื้นฟูพลังเวทที่อยู่ในราคา 0 เหรียญทอง ถ้าให้คาดเดานี้คงเป็นโปรโมชั่นแห่งการเริ่มต้น ติ้ง![เจ้าของระบบสามารถคาดเดาได้ถูกต้อง][ได้รับโพชั่นเพิ่มชีวิต x1][ได้รับโพชั่นฟื้นฟูพลังเวท x1] เคลได้แต่ยิ้มแห้งกับเสียงของระบบก่อนจะเลิกสนใจ เคลเริ่มต้นด้วยการอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมตรงข้อความ -เจ้าของระบบ- เคลย์เมอร์ คงเหลือ 1 คะแนนในการอัพเลเวล *การพูด ระดับ 0 – เมื่ออัพค่านี้แล้วจะช่วยเพิ่มค่าในการพูดคุยและเป็นฉันมิตรกับลูกค้าได้ง่ายมากยิ่งขึ้นแถมยังอาจช่วยเพิ่มมูลค่าสินค้ามากยิ่งขึ้น การเป็นพ่อค้าแล้วจะต้องได้ผลกำไรที่เกินกว่าจะกำไรเป็นเท่าตัว +หมายเหตุขึ้นอยู่กับการใช้งาน *ตรวจสอบ ระดับ 0 – เมื่ออัพค่านี้จะช่วยในการตรวจสอบลูกค้าแต่ละคนว่าบุคคลนั้นมีความโลภหรือความรู้ในสินค้ามากแค่ไหนและยังช่วยให้ว่าจิตใจของลูกค้านั้นสามารถต่อรองราคาได้แค่ไหน ด้วยหมายเหตุขึ้นอยู่กับการใช้งาน *โชค ระดับ 0 – ไม่มีคำอธิบายกับคนที่ไม่มีศรัทธาต่อมูเตลู อะไรนะ? เป็นคำที่น่าสนใจอย่างมากกับค่าความโชคดี สำหรับเขาแล้วเขาศรัทธาต่อโชคเป็นอย่างมาก ใช่ด้วยความคอหวยแล้ว ถ้ามีเทพแห่งความโชคดีแล้วละก็เขาคงบูชาไปแล้ว น่าเสียดายที่ประเทศเขาอยู่ในโลกก่อนเชื่อเลขจากผีมากกว่า อย่างไรก็ตามนะถึงตัวเขาจะศรัทธาต่อโชค แต่เคลไม่เคยถูกหวยสักครา “เพราะงั้นฉันตัดสินใจลงค่าไปที่การพูดก่อนแล้วกัน” ถึงแม้เคลจะไม่เข้าใจเกี่ยวกับพลังติดตัวอย่างการพูดก็ตาม เมื่อเคลจิ้มไปการพูดก็มีเกิดแสงประกายขึ้นรอบตัว !ติ้ง[การพูด ระดับ 1] สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงประสบการณ์การพูดคุยอย่างมืออาชีพขึ้นมา “นี่มันระดับพ่อค้าตลาดที่ขายดีสินะเนี่ย” ยังเหลืออีกสื่งที่ต้องทำ -ทักษะ- คงเหลือ 2 คะแนนในการอัพเลเวล *ซ่อมแซม ระดับ 0 – ซ่อมแซมสิ่งของให้กลับมาในสภาพเดิมหรือดียิ่งขึ้นตามระดับขั้น มีทั้ง 5 ระดับขั้น1. สภาพย่ำแย่2. พอใช้3. ดี4. สมบูรณ์5. ทะลุขีดจำกัด *อัพเกรด ระดับ 0 – เพิ่มความสามารถในการยกระดับไอเทมให้มีคุณภาพมากยิ่งขึ้นตามระดับขั้น 1. 0-20 %2. 21-40 %3. 41-60 %4. 61-80 %5. 81-100 % *ประเมิน ระดับ 0 – ประเมินไอเทมมูลค่าของสินค้าที่แท้จริงยิ่งอัพระดับจะสามารถพบจุดซ้อนเร้นความลับของไอเทมได้ “อืม..มี 5 ระดับถ้างั้นเลเวลคงตันแค่นี้สินะ” เคลทำการครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจไปที่ ซ่อมแซมและประเมินก่อน[ซ่อมแซม ระดับ 1][ประเมิน ระดับ 1] “โอเคงั้นก็มาเริ่มต้นกันเถอะ” เคลบิดขี้เกียจก่อนจะทำธุระส่วนตัวและออกจากบ้าน วันนี้มีภารกิจที่จะต้องไปช่วยพี่ชายจอนสันในการยกของเข้าร้าน เขตสลัมทางใต้เป็นที่อยู่อาศัยสำหรับคนธรรมดาสามัญชนจำพวกยากจนเป็นจำนวนมาก มักจะถูกเหยียดด้วยคำพูด”เจ้าพวกสลัม”อยู่เสมอแต่ถึงอย่างนั้นสำหรับพวกเขาแล้วก็ไม่ได้อะไร เนื่องจากการได้อาศัยอยู่ในเมืองที่มีกำแพงรอบหนาแน่นมีความปลอดภัยที่ดีมากกว่าอยู่บริเวณหมู่บ้านรอบเมืองคอนสแตนติโนเปิลเสียอีก ใช้เวลาสักครู่เคลก็มาถึงร้านขายเนื้อจอนสัน “เฮ้พี่ชายจอนสันผมมาแล้ว” เคลกล่าวทักทายเมื่อเห็นชายวัยกลางคนในร้าน “โอ้มาแล้วเหรองั้นก็เริ่มงานได้เลยแล้วกัน” จอนสันพูดเมื่อเคลได้มาถึงแล้ว รูปแบบงานก็เหมือนเดิมนั่นคือก็ยกกล่องเก็บเนื้อเข้าหีบน้ำแข็งที่ถูกมีแร่ธาตุน้ำแข็งคอยทำความเย็นไว้อยู่ เห็นแบบนี้แล้วแร่ธาตุน้ำแข็งนั้นมีราคาไม่น้อย ในแถบเขตสลัมทางใต้แล้ว มีร้านขายเนื้อที่ใช้เก็บเย็นแทบนับนิ้วได้โดยเฉพาะบริเวณนี้คงมีร้านขายเนื้อจอนสันเจ้าเดียวเท่านั้น เมืองคอนสแตนติโนเปิลนั้นใหญ่มากสำหรับเคลแล้วให้คาดประมาณพื้นที่คงเท่ากับรัฐรัฐหนึ่งในสหรัฐอเมริกาเลยเชียวละ ไม่นานก็เสร็จสิ้นงาน เคลก็ไปรายงานรับเงินจากจอนสัน “โอ้วเร็วเหมือนเดิมอะนี่..150 เหรียญเงิน” จอนสันกล่าวยิ้มเมื่อเห็นงานเสร็จสิ้นแล้ว “ก็ธรรมดาแหละ!” เคลหัวเราะตอบ “เออนี่ร้านข้าง ๆ ว่างนะอยากค้าขายอะไรไหม” จอนสันกล่าวถามเพราะรู้จักเคลมานานเลยอยากถาม เคลเลิกคิ้วและคิดในใจ ‘ในตัวก็มีเงินเก็บอยู่เกือบ 1500 เหรียญทองน่าจะได้เวลาเปิดตัวธุรกิจแล้วสินะ’ 10 ปีที่ตากตำเก็บเงินได้หมื่นเหรียญทองหักค่าใช้จ่ายแล้วก็เหลือครึ่งหนึ่งแต่เขาเองก็จำเป็นต้องบริจาคเหรียญทองเข้าโบสถ์ที่ทำให้เขามีชีวิตรอดมาได้ “หืม..ร้านข้าง ๆ ที่เป็นคู่แข่งการค้ากับพี่ชายน่ะเหรอ?” “ใช่เห็นว่าญาติที่อยู่ต่างเมืองขายได้ดิบได้ดีจึงเรียกให้ย้ายไปอยู่ด้วยกันเพราะงั้นร้านข้าง ๆ พี่ชายก็เลยซื้อมาเก็บไว้เผื่อปล่อยเช่า” “อย่างงั้นหรือ!..สมกับเป็นอดีตพ่อค้า” เคลกล่าวยกนิ้ว “ฮ่าฮ่ามันเป็นอดีตแล้ว!” จอนสันหัวเราะและถามต่อ “ว่าไงสนใจไหมละพี่ให้ราคาพิเศษเลย” “จริงงั้นเหรอพี่ชายงั้นก็จัดมาอย่าให้เสีย” เคลยืนยัน “โอ้งั้นก็ดีพี่คิดค่าเช่าเดือนละ 300 เหรียญทองแต่เดือนแรกฟรีไปก่อนเป็นไงราคาพิเศษหรือเปล่าละ?” จอนสันยิ้มกล่าว เคลร้องอู้ว “เยี่ยมไปเลย” “แล้วเราจะทำธุรกิจอะไรละพี่ชายแนะนำให้เอาไหม?” จอนสันถามอย่างสงสัยตอนแรกเขาก็ไม่นึกหรอกว่าชายหนุ่มที่รู้จักกันมาจะเช่าจริงจัง “ผมมีความคิดที่จะเปิดธุรกิจอยู่แล้วน่ะ” เคลกล่าวพลางยกยิ้ม .........รุ่งเช้าวันใหม่ “ร้านสุดยอดไอเทม?” จอนสันขมวดคิ้วเมื่อเห็นเคลเอาป้ายขึ้นไปติดหน้าร้าน “เอาจริงดิรับซื้อไอเทมมาขาย?” เคลหันมาและพูด “แปลกงั้นเหรอ?..ก็ดูจะเป็นอย่างงั้นนะ” “ใช่มันแปลกเพราะน้องชายไม่น่าจะมีกำลังเงินเยอะขนาดนั้นและฉันเห็นมาเยอะมากที่ร้านขาดทุนยับเยินปิดกันเป็นแถบแถบเลยคนที่อยู่ในสายนี้ได้เห็นทีมีแต่พวกช่างตีเหล็กไม่ก็ร้านใหญ่ ๆ มันจะทำเงินได้เหรอน้องชาย“ “ฮ่ามันต้องทำเงินได้อยู่แล้วสิ” เคลหัวเราะตอบในความคิดของเขาตอนแรกเขากะจะใช้ชื่อโรงรับจำนำหรือรับซื้อของขายแต่ว่าอย่างไงซะสุดท้ายร้านเขาจะต้องกลายเป็นร้านสุดยอดไอเทมอย่างแน่นอน “แล้วเราจะเอาไอเทมจากไหนมาขายละ?” “ไม่ต้องห่วงผมมีไอเทมอยู่” “อย่างงั้นเหรอเหอ ๆ ขอให้รุ่งละน้องชาย” จอนสันส่ายหัวอย่างหน่ายใจบางทีเขาไม่น่าพูดเรื่องนี้น่าจะดีกว่า ก่อนจะกลับร้านของตนทิ้งไว้ให้เคลยืนมองหน้าร้าน “ถึงแม้จะดูโล่งและไม่มีอะไรก็ตามแต่หลังจากนี้จะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน” เคลยิ้มและเข้าร้านไปเพื่อรอเวลาลูกค้าจะเข้า ... แป๊ะ! แป๊ะ! ชายหนุ่มนั่งตบยุ่งทั้งวันก็แน่ละร้านที่โล่งโจ้งแบบนี้จะมีอะไรน่าดึงดูด “เฮ้ยจะโล่งเกินไปแล้วไม่ได้การละ” เคลพึมพำเขายกเก้าอี้จากในร้านมาตั้งไว้หน้าร้านเพื่อนั่งรอดักหาลูกค้าและเรียกลูกค้าทันที ในตัวมีเงิน 1500 เหรียญทองและโพชั่นสองขวด ขณะนั่งได้นานไม่เท่าไหร่เขาก็เห็นชายคนหนึ่งที่อยู่ไกล ๆ “โอ้นั่นมันนักผจญภัยแรงค์ D หรือเปล่า” เคลบังมือพยามส่องไกลเห็นชายที่ใส่อุปกรณ์ที่คาดเดาได้ว่าคุณภาพต่ำ ส่วนใหญ่แล้วถ้าไม่ใช่นักผจญภัยแรงค์ D ก็คงเป็นระดับผู้ใช้เวทแน่นอน จากที่อยู่ชายคนนั้นเดินมา เห็นทีจะเป็นจากประตูทางใต้กำลังเข้าเมืองก็หมายความว่าเพิ่งมาถึงเมืองนี้จากการผจญภัย ในโลกนี้คนที่เข้าสู่หนทางพลังจะมีขั้นพลังแบ่งเอาไว้ทั้งหมด 4 ขั้น ผู้ใช้เวท นักเวท จอมเวท ราชาเวท ถ้าเปรียบเทียบกับนักผจญภัยแล้วละก็จะตามนี้ผู้ใช้เวท แรงค์ D Cนักเวท แรงค์ B Aจอมเวท แรงค์ S SSราชาเวท แรงค์ SSS “ชายหนุ่มคนนั้นดูหงอยเหงาในมือของเขามีสมุนไพร ชายหนุ่มคนดูซึมเศร้าทั้งเขาและสมุนไพรดูย่ำแย่...” เคลร่ำร้องเรียกสนใจจนชายคนนั้นหันมาสนใจเคลและมองป้ายที่อยู่บนร้านค้า “ร้านสุดยอดไอเทม?”