ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 115 เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย

 

เสิ่นม่านซูมาถึงแล้ว

เฝิงหวั่นเอ๋อร์รีบก้มหน้า เบี่ยงตัวแล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างอาลัยอาวรณ์

ตอนเสิ่นม่านซูเดินเข้ามา นางเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ นี้ของเฝิงหวั่นเอ๋อร์พอดี แต่นางกลับทำราวกับไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

นางยอบกายคำนับแล้วกล่าวว่า “ม่านซูคารวะยงอ๋อง คารวะองค์ชายเจ็ดเจ้าค่ะ”

ยงอ๋องรีบกล่าวทันทีว่า “คุณหนูสามไม่ต้องมากพิธี พวกเราได้ยินหมอเทวดาไป๋บอกว่าทางพวกเจ้าพบเรื่องยุ่งยากไม่น้อยตลอดทาง ทั้งยังตกใจกลัวอยู่บ้าง จึงตั้งใจมาดูเจ้า”

“รบกวนท่านอ๋องเป็นห่วงแล้ว แต่ม่านซูไม่เป็นไร ทุกอย่างปลอดภัยดีเจ้าค่ะ”

แม้เสิ่นม่านซูจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดยงอ๋องถึงมาด้วย แต่ท่าทีและคำตอบของนางก็ทำให้ผู้อื่นจับผิดไม่ได้แม้แต่น้อย และนางจงใจเมินองค์ชายเจ็ดอย่างชัดเจน

จวินมั่วหานสัมผัสได้ถึงความห่างเหินที่เสิ่นม่านซูจงใจแสดงออกมา ในใจพลันมีความอำมหิตสายหนึ่งวาบผ่าน

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงว่าเสิ่นม่านซูอยู่กับไป๋ซิวจิ่นมานานถึงเพียงนั้น มิหนำซ้ำตอนนี้พี่หกยังหมายปองนางอีก!

จวินมั่วหานจึงเกิดความโกรธแค้นราวกับของของตนถูกผู้อื่นแย่งชิงไป

แต่เขามีสิทธิ์อะไรเล่า เดิมทีเสิ่นม่านซูควรจะชอบเขาสิ!

เหตุใดสตรีนางนี้ถึงเปลี่ยนใจง่ายเช่นนี้ หรือว่าความชอบที่นางมีต่อเขาก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง?!

จวินมั่วหานขุ่นเคืองอย่างยิ่ง แต่บนใบหน้ากลับไม่เผยออกมาแม้แต่น้อย เพียงถามเสียงเบาว่า “คุณหนูสาม เจ้าไม่ได้บอกว่าจะไปเมืองอวี๋โจวหรือ เหตุใดถึงมาที่นี่ได้”

เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย!

ดวงตาดุจแก้วหลิวหลีของเสิ่นม่านซูวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะซ่อนรอยยิ้มเย็นชาไว้อย่างแนบเนียน นางกล่าวด้วยแววตาเรียบเฉย “คนที่ม่านซูเป็นห่วงอยู่ที่นี่ จึงมาที่นี่เจ้าค่ะ”

จวินมั่วหานชะงัก 

ในใจพลันเกิดความยินดีอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาทันที!

หรือว่า...คนที่คุณหนูสามเป็นห่วงคือเขา?

ส่วนยงอ๋องที่ถูกเมินอยู่ทางนี้ไม่พอใจอย่างยิ่ง เขากระแอมกระไอแล้วถามเสิ่นม่านซูด้วยความสงสัย “คนที่คุณหนูสามเป็นห่วงคือผู้ใดหรือ”

“ย่อมต้องเป็นท่านพ่อและพี่ชายเจ้าค่ะ” เสิ่นม่านซูตอบด้วยรอยยิ้ม

ยงอ๋องคิดดูแล้ว การที่คุณหนูสามเสิ่นจะเป็นห่วงบิดากับพี่ชายของตนเองก็ไม่ผิดอะไร แต่เหตุใดเมื่อครู่ดวงตาของน้องเจ็ดถึงได้สว่างวาบถึงเพียงนั้น ราวกับคิดว่าคุณหนูสามจะเป็นห่วงตนเองอย่างไรอย่างนั้น

จู่ๆ ยงอ๋องก็นึกเสียใจที่พาน้องเจ็ดมาด้วย ดังนั้นเมื่อเสิ่นม่านซูหาวทีหนึ่ง เขาจึงเป็นฝ่ายกล่าวว่า “พวกเรายังมีธุระ คุณหนูสามกลับไปพักผ่อนเถิด หากอยู่ที่นี่แล้วมีสิ่งใดไม่พอใช้ก็ส่งคนมาบอกได้”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ยงอ๋องย่อมไม่สะดวกจะรั้งอยู่ต่อ เขาหันไปกล่าวกับจวินมั่วหานว่า “น้องเจ็ด พวกเราไปกันเถิด”

จวินมั่วหานพยักหน้า แต่ก่อนจากไป เขาหันกลับมามองเสิ่นม่านซูที่ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมแวบหนึ่ง แม้นางจะสวมเพียงอาภรณ์ผ้าแพรสีเรียบง่าย เกล้าผมหลวมๆ แต่กลับงดงามจนทำให้ผู้คนยากจะละสายตา

ที่นี่แตกต่างจากเมืองหลวง ไม่มีกฎเกณฑ์มากมายถึงเพียงนั้น

ดังนั้น...หากอยากพูดคุยกับเสิ่นม่านซูตามลำพัง ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว จวินมั่วหานก็หันกายเดินตามยงอ๋องไปอย่างไม่ลังเล

แม้เขาจะซ่อนเร้นสายตาของตนเองอย่างยิ่ง แต่เสิ่นม่านซูกลับมองเห็นทั้งหมด

น่ารำคาญจริงๆ

รอจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ นางจะไปเมืองอวี๋โจวทันที จะได้ไม่ต้องพบเจอเรื่องน่ารำคาญเหล่านี้อีก!

เสิ่นม่านซูหันกลับมา เห็นเฝิงหวั่นเอ๋อร์ยังคงประคองกาน้ำชามองแผ่นหลังขององค์ชายเจ็ดที่จากไปอย่างเหม่อลอยหลงใหล

นางก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

 

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามดึกโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นม่านซูไม่ได้ให้เจ๋อหลันกับเจียงกูกูเฝ้ายามกลางคืน ด้วยกลางวันนางนอนมากไป ตอนนี้จึงยังไม่ง่วงแม้แต่น้อย

ลมแผ่วเบาสายหนึ่งพัดโชยเข้ามา ทำให้เปลวเทียนบนโต๊ะสั่นไหวอย่างอ่อนโยน

เสิ่นม่านซูเอนกายพลิกเปิดหนังสือนิทานอ่านอย่างสบายอารมณ์

ขณะนั้นเอง ก็มีเงาร่างสายหนึ่งวาบผ่านละอองฝนโปรยปรายบางเบาไปอย่างรวดเร็ว

 

 บทที่ 116 เจ้าคิดจะสังหารสามีตัวเองหรือ

 

จวินมั่วหานลอบเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินลึกเข้าไปด้านใน แต่ทันทีที่เขามาถึงกลางลานเรือน บุรุษชุดดำคลุมหน้าคนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากเงามืด

ทันใดนั้นหมัดหนักๆ ก็ซัดเข้าใส่เขาในชั่วพริบตา!

จวินมั่วหานชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะยกมือรับกระบวนท่าตามสัญชาตญาณ

ทั้งสองปะทะกันไม่กี่กระบวนท่า ก็ถอยห่างจากลานเรือนของเสิ่นม่านซูออกไปเรื่อยๆ

ไป๋ซิวจิ่นถือร่มกระดาษน้ำมันคันหนึ่งก้าวเข้ามาในลานเรือนท่ามกลางสายฝน แววตาของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง

เงาร่างอีกสองสายด้านหลังเขารีบไล่ตามไปทางที่จวินมั่วหานเพิ่งถอยหนีไป

ประตูห้องข้างค่อยๆ ปิดลงอีกครั้ง เจียงกูกูหาวหวอดหนึ่ง ก่อนจะเอนตัวกลับไปนอนต่อ 

ส่วนเสิ่นม่านซูที่อยู่ในห้องขมวดคิ้วเล็กน้อย นางวางหนังสือนิทานในมือลงช้าๆ

เสียงต่อสู้เมื่อครู่ถูกเสียงฝนกลบไปไม่น้อย แต่เสิ่นม่านซูยังคงได้ยิน

นางเม้มปาก หยิบเสื้อตัวนอกมาคลุมอย่างแผ่วเบา นางกำปิ่นหงส์ไว้แน่น แล้วถอยไปยืนตรงมุมมืดที่แสงเทียนส่องไปไม่ถึง

ประตูห้องของนางผลักเปิดออกช้าๆ เทียนบนโต๊ะพลันปะทุขึ้น ส่งเสียง ‘เปรี๊ยะปร๊ะ’ เบาๆ

ใครบางคนวางร่มกระดาษน้ำมันที่ยังหยดน้ำไว้ตรงหน้าประตู แล้วก้าวเข้ามาพร้อมลมราตรีเย็นชื้นและละอองฝนพรำ

เสิ่นม่านซูไม่รอให้เขาได้เอ่ยปาก กำปิ่นหงส์แทงออกไปทันที

ทว่าพอคนผู้นั้นเข้ามาใกล้ นางกลับได้กลิ่นหอมของหญ้าอ่อนที่คุ้นเคย สีหน้าเสิ่นม่านซูเปลี่ยนวูบหนึ่ง รีบจะชักมือกลับ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

อีกฝ่ายเคลื่อนไหวรวดเร็ว เขาเบี่ยงตัวหลบปลายปิ่นของนาง แล้วคว้าข้อมือนางไว้ในทันที

เคร้ง!

แรงในมือสลายไปจนหมด ปิ่นหงส์พลันร่วงกระทบพื้น

ด้วยแรงที่ดึงข้อมือนั้นค่อนข้างแรง เสิ่นม่านซูจึงเสียหลักถลาเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นนั้นทันที

“ซูเอ๋อร์ เจ้าคิดจะสังหารสามีตัวเองหรือ”

ไป๋ซิวจิ่นเอ่ยประโยคนี้ข้างหูนาง

น่าแปลกที่เขาเพิ่งเข้ามาจากด้านนอก ทั้งร่างยังมีกลิ่นอายเย็นชื้นของราตรีฝนพรำ ทว่าถ้อยคำที่เปล่งออกมากลับร้อนผ่าวเหลือเกิน

ใบหูของเสิ่นม่านซูร้อนวาบ ลามไปถึงใบหน้าในทันที

สามีที่ไหนกันเล่า!

“ขะ...ข้าไม่รู้ว่าเป็นท่าน” เสิ่นม่านซูพูดความจริง

อย่างไรเสีย ตอนเย็นนางก็สังเกตเห็นสายตาไม่เป็นมิตรขององค์ชายเจ็ด จึงระแวดระวังมาตลอด

แสงเทียนสลัวจนมองไม่ชัดว่าผู้มาเป็นใคร ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เสิ่นม่านซูไม่คิดเลยว่าต้นขาทองคำไป๋จะมาหานางถึงห้องกลางดึกเช่นนี้!

ริมฝีปากของไป๋ซิวจิ่นแตะลงบนเรือนผมยาวสลวยของนางอย่างแผ่วเบา “ดึกป่านนี้ คนที่มาได้ก็มีแต่ข้าเท่านั้น”

“แล้วเมื่อครู่เล่าเจ้าคะ”

“มีสุนัขตัวหนึ่งบุกเข้ามาในลานเรือนของเจ้า แต่ข้าให้คนตีไล่ไปแล้ว”

เสิ่นม่านซูเข้าใจทันที

ดูท่าองค์ชายเจ็ดสารเลวนั่นจะมาจริงๆ

เปรียบเขาเป็นสุนัข ช่างกล้าเสียจริง อย่างไรเขาก็เป็นองค์ชายเชียวนะ...แต่นางชอบ

ใครใช้ให้องค์ชายเจ็ดผู้นั้นลอบเข้าห้องหอนางกลางดึกกันเล่า ไม่ต้องเดาก็รู้ เจ้านั่นไม่มีทางคิดจะทำเรื่องดีแน่นอน!

บางทีอาจเพราะต้นขาทองคำไป๋มาถึงแล้ว รอบกายล้วนเป็นกลิ่นอายของเขา ต่อให้ทั้งสองยังยืนอยู่ในความมืด เสิ่นม่านซูก็ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว

และนางเพิ่งรู้ตัวว่าพวกเขายังกอดกันอยู่...

ความรู้สึกกระอักกระอ่วนพลันแล่นขึ้นมาในทันที!

โชคดีที่อยู่ในความมืด เขาจึงมองไม่เห็นใบหน้าแดงก่ำของนางในยามนี้

นางหัวเราะแห้งก่อนจะกล่าวว่า “ท่านไป๋ ทะ...ท่านจะกอดถึงเมื่อไหร่เจ้าคะ”

“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”

“ซิว...จิ่น...”

“กอดตลอดกาลเลยดีหรือไม่”

เสิ่นม่านซู “...”

ความรู้สึกประหลาดเช่นนั้นมาอีกแล้ว!

ไป๋ซิวจิ่นยอมคลายอ้อมกอดอย่างว่าง่าย ทันใดนั้นไอเย็นรอบด้านก็แผ่เข้ามาแทนที่ทันที

เสิ่นม่านซูชะงักไปเล็กน้อย