“นางชื่อเสิ่นอ้ายฉิง บุตรสาวคนรองของเสิ่นหนานอ๋อง เ้าเมืองซานเป่ย”มู่หยางหย่งเล่อยื่นม้วนภาพวาดให้ซ่งเยี่ยนชางนำมาให้มู่หยางจินดูเขารับม้วนกระดาษมาอย่างงุนงง เมื่อคลี่ดูก็พบกับภาพเหมือนของหญิงสาวนางหนึ่งที่งามสง่าและภาพเหมือนของคนอีกหลายคนเขารู้ได้ในทันทีว่าภาพพวกนี้คือภาพของคนในครอบครัวของเสิ่นหนานอ๋อง
“เสิ่นหนานอ๋องจากซานเป่ยคนที่ยกทัพมาช่วยเสด็จพี่กอบกู้บ้านเมืองคนนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”มู่หยางจินคิดย้อนถึงอดีตคราวที่เสิ่นหนานอ๋องยกทัพทหารเรือนแสนมาหาพวกเขาแล้วบอกว่าจะมาช่วยต่อสู้ในครั้งนั้น
“ใช้แล้วเสิ่นหนานอ๋องผู้นี้ เดิมเป็สหายคนสนิทของเสด็จพ่อท่านอาเสิ่นนั้นเก่งกาจด้านการรบทัพจับศึกยิ่งนักเสด็จพ่อทรงไว้ใจเขามากจึงพระราชทานตำแหน่งอ๋องให้พร้อมกับแต่งตั้งให้เป็เ้าเมืองซานเป่ยที่ห่างไกลเขามีภรรยาชื่อ ฟู่ฟางิ มีบุตรและธิดาด้วยกันสี่คน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นอี้หานบุตรสาวคนรอง เสิ่นอ้ายฉิง นางคือว่าที่พี่สะใภ้ของเ้า บุตรสาวคนที่สามเสิ่นเยว่เอ๋อร์ และเสิ่นหานจิ้ง บุตรชายคนสุดท้าย” มู่หยางจินเปิดภาพวาดคนในครอบครัวเสิ่นหนานอ๋องทีละภาพอย่างพิจารณา
“เสด็จพี่อยากให้กระหม่อมไปรับว่าที่พี่สะใภ้อย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่เ้าเก่งเื่ปราบโจรนี่ ถ้าหากพี่เ้าถูกปล้นเ้าสาวระหว่างทางจะทำยังไงให้เ้าไปรับดีที่สุดแล้ว หากระหว่างทางที่ไปเ้าได้พบเจอกับกลุ่มโจรเ้าก็ปราบโจรขากลับมาเมืองหลวงเส้นทางจะได้ราบรื่น ว่าที่พี่สะใภ้เ้าจะได้ปลอดภัย”
“เพราะพี่สะใภ้งดงามถึงเพียงนี้จึงทำให้พระองค์หลงรัก จนลืมห่วงน้องชายอย่างกระหม่อมแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะไม่กี่เดือนก่อนพระองค์ยังบ่นว่ากระหม่อมเื่จับโจรจนลืมกลับเมืองหลวงอยู่เลยแล้วตำแหน่งแม่ทัพใหญ่หนิงอันอ๋องของกระหม่อมนี้แต่งตั้งมาก็เพื่อให้กระหม่อมไปรับเ้าสาวให้ จะได้สมพระเกียรติว่าที่ฮองเฮาเป็หน้าเป็ตาให้เสิ่นหนานอ๋องว่าที่พ่อตาของพระองค์นี่เอง เสด็จพี่พระองค์ช่างเ้าแผนการยิ่งนัก ยิงศรครั้งเดียวได้นกหลายตัวเลยทีเดียว”มู่หยางจินบ่นฮ่องเต้อย่างไม่จริงจังนักตัวเขาเองพร้อมออกเดินทางไปรับเ้าสาวให้พี่ชายที่เมืองซานเป่ยเพราะเมืองเหนือสุดที่หนาวเย็นนั้นเขาเองก็ยังไม่เคยไปเลยสักครั้ง
“เ้าก็กล่าวหาพี่เกินจริงตำแหน่งของเ้าพี่แต่งตั้งให้เพราะความสามารถของเ้าที่ไม่เป็รองผู้ใดและยังเป็สิ่งที่เ้าควรได้ เื่ไปรับเ้าสาวกับหน้าตาของเสิ่นหนานอ๋องนั้นเป็เพียงผลพลอยได้เท่านั้น หรือเ้าจะไม่ไปถ้าไม่ไปพี่จะได้ให้แม่ทัพเจิ้งเหว่ยอีไปแทน”
“ไปกระหม่อมอยากไป เมืองซานเป่ย ท่านอาจารย์บอกว่าหนาวเย็นเกือบทั้งปี และเป็เมืองที่สวยงามยิ่งนักกระหม่อมอยากไปเห็นด้วยตาตนเอง”
“ไม่ใช่เพราะมีหมาป่าที่ดุร้ายหรอกหรือคนอย่างเ้าคงไม่สนเื่ความงามของธรรมชาติท่านอาจารย์คงจะเล่าเื่อะไรที่ทำให้เ้าสนใจมากกว่าเื่ของธรรมชาติที่สวยงามอะไรพวกนั้น”ฮ่องเต้มู่หยางหย่งเล่อกล่าวอย่างรู้ทันคนอย่างมู่หยางจินน่ะหรือจะสนใจชื่นชมธรรมชาติป่าเขา ถ้าบอกว่ามีโจรชุกชุมมีสัตว์ป่าดุร้ายก็ว่าไปอย่างของอันตรายเหล่านี้ดึงดูดความสนใจเขาได้มากกว่าความงามของธรรมชาติเยอะ
“เป็ท่านพี่ที่รู้ใจข้าที่สุด”มู่หยางจินยิ้มกว้างส่งให้พี่ชาย น้อยครั้งนักที่เขาจะได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของน้องชายการเดินทางออกไปพบเจอสิ่งใหม่ทำให้มู่หยางจินมีความสุขมากกว่าอยู่ในวังหลวงจริงๆถึงแม้สิ่งนั้นอาจจะทำให้เขาพบเจอกับอันตรายก็ตาม มู่หยางจินก็พร้อมจะเผชิญ
“เ้าไปเตรียมตัวเถอะอีกสามวันเดินทาง เส้นทางที่ไปเมืองซานเป่ยนั้นยากลำบาก ด้วยเป็เมืองห่างไกลต้องผ่านูเาข้ามแม่น้ำ หนทางที่ผ่านอาจจะมีโจรชุกชุมและสัตว์ร้ายบ้านเมืองเราก็ยังไม่สงบนัก เ้าอาจพบผู้คนเหมือนที่เมืองชิงฉาง พี่อนุญาตให้เ้าจัดการตามที่เห็นสมควรพี่เชื่อว่าเ้าจะจัดการได้ดีดังเช่นที่ชิงฉาง”
“กระหม่อมจะไม่ทำให้เสด็จพี่ผิดหวังพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมขอทูลลา”
สามวันต่อมา
ขบวนรับเ้าสาวของฮ่องเต้เคลื่อนออกจากพระราชวังอย่างยิ่งใหญ่โดยมีมู่หยางจินที่แต่งกายด้วยชุดเกราะแม่ทัพใหญ่อย่างเต็มยศนั่งอยู่บนหลังม้านำขบวนอย่างสง่างาม ข้างกายเขามีซ่งชีฟงและซ่งเสวี่ยนลู่สองพ่อลูกคอยติดตามเหมือนอย่างเคยและยังมีมหาดเล็กเ้ากรมพิธีการ ข้ารับใช้อื่นๆ และทหารอีกสองพันนาย
“ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมเสด็จพี่ถึงบอกให้ข้ารีบมารับว่าที่พี่สะใภ้”มู่หยางจินพูดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อพวกเขาขี่ม้าพ้นจากกำแพงเมืองหลวงออกมาได้เพียงเล็กน้อย
“เพราะเหตุใดหรือท่านอ๋องน้อย”ซ่งเสวี่ยนลู่ถามขึ้นอย่างสงสัย
“ท่านก็ลองหันกลับไปมองสินสอดทั้งแปดคันรถนั่นดูสิเสด็จพี่ของข้าช่างร่ำรวยนัก”มู่หยางจินส่ายหัวให้กับสิ่งที่ทำให้ขบวนของเขาต้องล่าช้า
“สิ่งของบนรถทุกคันล้วนเป็สิ่งสำคัญและมีค่าที่ฮ่องเต้พระราชทานให้เ้าสาวเราจะทิ้งไม่ได้สักชิ้นนะท่านอ๋องน้อย”ท่านอาจารย์ซ่งชีฟงกล่าวเตือนมู่หยางจินอย่างรู้ทันเขาคิดว่าเพื่อให้การเดินทางรวดเร็วขึ้นมู่หยางจินอาจจะบริจาคสินสอดของเ้าสาวให้กับคนยากไร้ระหว่างทางจนหมด
“ข้ารู้น่าท่านอาจารย์ข้าไม่ทำอย่างที่คิดหรอก”
“ท่านอ๋องน้อยคิดถึงสิ่งใดแล้วเหตุใดท่านถึงบอกว่าเข้าใจแล้วว่าทำไมฮ่องเต้จึงตรัสให้รีบออกเดินทางข้าไม่เข้าใจขอรับ”ซ่งเสวี่ยนลู่ยังคงไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านอ๋องน้อยของเขากับท่านพ่อคุยกัน
“รถขนสมบัติเ่าั้ช่างดึงดูดโจรผู้ร้ายให้กล้าเสี่ยงตายมาปล้นอย่างไรเล่าระหว่างทางพวกเราคงต้องหยุดขบวนและปราบโจรอย่างแน่นอน”มู่หยางจินพูดถึงกลุ่มโจรตาเป็ประกาย เขาชอบปราบโจรแต่อาจจะต้องเหนื่อยสักหน่อยเพราะขบวนของเขามีคนมากและไม่คล่องตัวต่อการเดินทางเลยสักนิด
“ทหารสองพันนี้คงไม่ทำให้โจรคิดมาปล้นเราหรอกท่านอ๋องน้อย”
“ท่านเสวี่ยนลู่คิดว่าฮ่องเต้ให้ทหารสองพันแก่ข้าเพื่อข่มขวัญกลุ่มโจรอย่างนั้นหรือท่านคิดผิดแล้ว ทหารสองพันนี้พระองค์ให้ข้านำมาใช้ปราบโจรข้าแบ่งออกห้าร้อยเอามาจับโจร ที่เหลือก็ใช้คุ้มกันสินสอดของฮ่องเต้”
“ที่แท้ท่านอ๋องน้อยวางแผนจะมาจับโจรนี่เอง”ซ่งเสวี่ยนลู่เข้าใจมู่หยางจินในที่สุด
“ฮ่องเต้บอกข้าว่าเส้นทางไปยังเมืองซานเป่ยนั้นไกลและมีอันตรายมากท่านอาจารย์เคยไปที่เมืองนั้นมาก่อน พอจะมีอะไรแนะนำข้าบ้างหรือไม่”
“เส้นทางนั้นไกลอย่างที่ฮ่องเต้ตรัสบอกจริงต้องขึ้นเขา ข้ามแม่น้ำ ทุกที่ล้วนอันตรายข้าคิดว่านอกจากสัตว์ป่าแล้วยังมีกลุ่มโจรที่คงซุ่มคอยปล้นผู้คนที่เดินทางผ่านไปมาอย่างแน่นอน”
“ข้าคิดอะไรดีๆได้การเดินทางครั้งนี้ไม่น่าเบื่ออย่างแน่นอน” มู่หยางจินคิดอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดแผนการจับโจรที่อาจจะมีระหว่างเดินทางได้แล้ว
มู่หยางจินส่งทหารออกไปสำรวจเส้นทางและตามหาร่องรอยของกลุ่มโจรที่คอยซุ่มโจมตีระหว่างทางเขาแบ่งทหารออกมาห้ารอยนายเพื่อใช้ปราบโจรแล้วให้ทหารที่เหลือติดตามขบวนสินสอดตามปกติและยังให้คนปลอมตัวเป็เขาขี่ม้านำขบวนเพื่อตบตาพวกโจรอีกด้วย
“ขบวนสินสอดปลอดภัยอย่างที่ท่านอ๋องคิดไว้ไม่มีผิดโจรพวกนั้นไม่กล้ายุ่งกับขบวนของทางการที่ใหญ่โตขนาดนี้”
“ข้าคิดไว้อยู่แล้วจึงแบ่งสินสอดของเสด็จพี่มาหนึ่งคันรถให้คนของเรายี่สิบคนปลอมตัวเป็พ่อค้าเดินทางผ่านมาอย่างไรเล่าท่านเสวี่ยนลู่คอยดูเถิด ไม่นานพวกมันก็ออกมา" ซ่งเสวี่ยนลู่พยักหน้ารับคำของมู่หยางจินเขาและกลุ่มทหารนอกเครื่องแบบปลอมตัวอยู่รอบบริเวณชายป่าแอบซุ่มดูกลุ่มพ่อค้าปลอมๆของตัวเองอย่างใจเย็น
“คุ้มกันสินค้า”หัวหน้ากลุ่มพ่อค้าตัวปลอมร้องบอกกับคนในกลุ่มการค้าของเขาเสียงดังมู่หยางจินนั่งมองพ่อค้าตัวปลอมของเขาอย่างพอใจ ทหารนอกเครื่องแบบของเขาปลอมตัวเป็พ่อค้าได้เหมือนมากกลุ่มพ่อค้าปลอมกับกลุ่มโจรต่อสู้กันอย่างดุเดือด กลุ่มโจรพ่ายแพ้ล้มตายเกือบหมดคนที่รอดชีวิตเมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้ก็หลบหนีมู่หยางจินจึงนำกำลังติดตามพวกมันไปยังรังโจรกลุ่มทหารนอกเครื่องแบบสามสิบนายออกจากที่ซ่อนมายังกลุ่มการค้าปลอมพวกเขาดูแลผู้าเ็ กลบเกลื่อนร่องรอย แล้วนำรถสินสอดออกเดินทางทันที
448
