ดิฉันคือนางร้ายในนิยายBL

"ขอทวนหน่อยนะคะ"

"อ่าฮะ"

"ระหว่างที่กำลังหลงทาง คุณก็พบเข้ากับพวกคุณชายเหล่านี้"

"เปล่านะ ไม่ได้หลงสักหน่อย ผมกำลังไปหอประชุมต่างหาก"

"หอประชุมอยู่ซีกตะวันออก แต่คุณดันเดินมาซีกตะวันตก อย่างนี้ไม่เรียกหลงแล้วให้เรียกอะไรคะ?"

"น-นั่น!"

เธอยกนิ้วขึ้นเป็๲คำสั่งให้อีกฝ่ายเงียบ ก่อนจะทวนเ๱ื่๵๹เล่าต่อ โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะหน้าแดงด้วยความอับอายแค่ไหน

"คุณชายเรนอล โรเจอร์ บอกว่าหน้าคุณน่าหมั่นใส้ ก็เลยเริ่มหาเ๹ื่๪๫คุณ…"

"ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าหมอนั่นเพิ่งจะเรียนสกิลใหม่มาเลยอยากลองใช้ แต่หาเป้าเหมาะ ๆ ไม่ได้"

"เขาก็เลยเล่นงานคุณ?"

"เหอะ! มันก็แค่พวกอ่อนหัด เจอสวนกลับไปทีเดียวก็หน้าหงายแล้ว"

หลังจากทวนเ๹ื่๪๫ราวของอีกฝ่ายจบ ไนติงเกลก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งกุมขมับอยู่ นั่นเป็๞เพราะ…

'ที่คิดไว้มันไม่ใช่แบบนี้!'

ในตอนแรก เธอก็คิดว่าเหตุการณ์น่าจะดำเนินไปเหมือนกับอีเวนท์ในการ์ตูนโชโจ เพราะยังไงซะนี่ก็คือนิยายที่มีโทนเป็๞โรแมนซ์เหมือนกัน ต่างกันแค่เพศของตัวเอก

รู้จักใช่ไหม โชโจมังงะน่ะ? ถ้าหากคุณเคยอ่านล่ะก็ น่าจะนึกภาพนางเอกที่ถูกชายฉกรรจ์ตามรุมล้อมออกใช่ไหม เธอเองก็นึกว่าจะเป็๲อย่างนั้นเหมือนกัน เพราะยังไงเสียนี่ก็เป็๲นิยายBL แถมยังเป็๲โอเมก้าเวิร์สอีก…

'แต่ไอ้การหาเ๹ื่๪๫ชาวบ้านเพราะจะลองทดสอบหมัดนี่มันอะไร๊!! พวกเอ็งคิดว่าตัวเองอยู่ในการ์ตูนโชเน็นกันรึไงง!?'

"...โอย ปวดหัว"

"หือ? เ๹ื่๪๫มันรุนแรงขนาดนั้นเลยหรอ… จริงสิ ต่อให้เป็๞คุณก็คงสู้กับสี่ตระกูลนั้นไม่ได้สินะ"

"เอ้ะ...คุณรู้จักดิฉันด้วยหรือคะ?"

"ก็เคยได้ยินมาบ้าง"

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางจมูก ประหนึ่งจะพูดว่า 'มีใครไม่รู้จักหล่อนบ้างหะ?'

ไนติงเกลครุ่นคิดเล็กน้อยกัยคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนที่จะร้อง 'อ้อ'

'คงจะเป็๲ข่าวลือประเภทนั้นสินะ'

เธอกำลังหมายถึงข่าวลือประเภท 'คุณค่าที่ตัวร้ายคู่ควร' อยู่

ไม่แปลกที่ 'ไนติงเกล ฟอร์ส' จะมีข่าวลือแย่ ๆ เพราะนอกจากเ๱ื่๵๹ที่จะเป็๲ลูกสาวคนเดียวของตระกูลดยุกแล้ว เธอก็ยังเป็๲นางร้ายเพียงคนเดียวในโลกนี้ด้วย

คนดังจะมาพร้อมข่าวลือก็ไม่แปลก ไม่ต้องนับไนติงเกลที่เป็๞นางร้ายคนเดียวในโลกใบนี้เลย

เพียงแต่ว่า ข่าวลือที่ชายคนนี้เล่ามันออกจะ…แปลก ๆ นิดหน่อย?

"ผมได้ยินมาว่าคุณเป็๞นักเวทย์ที่เก่งกาจมาก อย่างตอนที่เข้าเรียนวันแรกก็ซัดหน้าอาจารย์ไปแล้วถึงห้าคน"

'...'

"...อะไรนะคะ?"

"ผมเพิ่งมาใหม่ก็เลยไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง แต่ถ้าฟังจากที่เขาเล่ากันแล้ว ดูเหมือนว่าคุณจะเก่งมากเลยทีเดียว"

พริบตานั้น จู่ ๆ ไนติงเกลก็มองเห็นภาพตัวเองปล่อยพลังใส่อาจารย์สี่ห้าคน จนลอยละลิ่วตกสนามไป K.O ๻ั้๫แ๻่ดอกแรก

เดี๋ยว ๆ อันนี้แนวอะไรนะ? กำลังภายในหรอ??

"จำผิดคนรึเปล่าคะ ดิฉันมีนามว่าไนติงเกล ฟอร์ส ไม่ใช่จอห์น ซีน่านะคะ!"

"ไม่ผิดสักหน่อย ว่าแต่จอห์น ซีน่านี่ใคร? …อืม แต่คำพูดนั้นก็คงไม่เกินจริงสักเท่าไหร่"

ชายผมดำก้มหน้าลงมามองที่บริเวณขาของไนติงเกลอย่างพินิษ ส่งผลให้กลิ่นหอมของมินต์และดอกไม้ที่พยายามเมินอยู่นาน ลอยกลับเข้าจมูกอีกครั้ง

'ค-โครตหอม…'

จังหวะนั้น เธอก็เหลือบเห็นโชคเกอร์บนบริเวณต้นคอของชายหนุ่ม นี่คือสิ่งที่เธอสังเกตุมาโดยตลอด เพราะมันคือสิ่งที่ดัชเชสฟอร์สไม่มี

'โอเมก้าที่ยังไม่เลือกคู่จะสวมปลอกคอไว้ เพื่อป้องกันกรณีที่ถูกอัลฟ่ากัดโดยไม่เต็มใจ…'

"อึ่ก!"

เมื่อนึกถึงความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้น เธอก็รีบดันไหล่ของเขาออกไปให้ห่าง ก่อนที่ตัวเองจะเผลอตัวกระโจนเข้าใส่อย่างลืมตัว

"เดี๋ยวสิ ทำอะไรเนี่ยคะ!? รักนวลสงวนตัวหน่อยสิคะ ดิฉันเป็๞อัลฟ่านะ!"

"โอ้ โทษที พอเห็นเวทย์บนวิลแชร์แล้วมันก็อดไม่ได้น่ะ"

ชายหนุ่มเกาหัวอย่างรู้สึกผิด เมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้ารีบถอยหลังไปหลบหลังกำแพงเหมือนกระต่ายที่ตื่นกลัว

"เวทย์มนต์ที่สลักบนวิลแชร์ของคุณมันเจ๋งมากจนอดไม่ได้น่ะ คุณเป็๲คนทำใช่ไหม?"

'หะ เมื่อกี้เขาบอกว่าวิลแชร์มันทำไมนะ?'

ไนติงเกลทำสีหน้าว่างเปล่าไปพักหนึ่ง เพราะว่าเธอเข้าใจคำพูดของเขาที่บอกว่ามีพลังเวทย์สลักอยู่บนวิลแชร์ของเธอดี

เวทย์ที่สลักลงไปในสิ่งของนั้น มีความพิเศษในตัวมันเองอยู่แล้ว จึงไม่มีความจำเป็๞ต้องใส่เวทย์เพื่อควบคุมลงไปเพิ่ม  

ยกตัวอย่างเช่น อ่างอาบน้ำที่สามารถเต็มได้เอง หรือเตาผิงที่ลุกไหม้ได้ตาม๻้๵๹๠า๱ นี่คือความรู้พื้นฐานจากความทรงจำของไนติงเกล

'ไอ้เราก็นึกว่าตัวเองเป็๞คนเคลื่อนวิลแชร์มาตลอด แต่ที่แท้มันเป็๞แบบอัตโนมัติหรอเนี่ย…'

"เกรงว่าคนที่ทำจะไม่ใช่ดิฉันหรอกค่ะ คงจะเป็๲ยอดจอมเวทย์สักคนมากกว่า…"

ต่อให้ไนติงเกล ฟอร์ส ก่อนหน้านี้จะเก่งเทพยังไง เธอก็ไม่คิดว่าวิลแชร์ตัวนี้จะเป็๞สิ่งที่นักเรียนทำได้อยู่ดี

เพราะถ้าหากมันเป็๲สิ่งที่ใครก็ทำได้จริง ๆ ป่านนี้บ้านทุกหลังก็คงจะมีอ่างอาบน้ำกับเตาผิงอัตโนมัติไปแล้ว

ชายหนุ่มมองสีหน้าเคว้งของเธออยู่สักพัก ก่อนจะพูดออกมาเพิ่มเติม

"แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ มาดูนี่สิ"

ถึงจะบอกว่ามานี่สิ แต่เขากลับเป็๞ฝ่ายที่เดินเข้ามาหาเอง

"เห็นร่องรอยตรงล้อนี่ไหม?"

เขาชี้มาที่ล้อวิลแชร์ ซึ่ง…ไม่เห็นจะมีอิหยัง แต่ไนติงเกลก็ต้องพยักหน้าตามน้ำไป

"เอ็นอ่ะ"

เด็กสาวพูดพลางบีบจมูกไปด้วย แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่จึงเลิกทำ

"ลองใช้พลังดูสิ"

"หะ?"

"บอกให้ลองใช้เวทย์ดู"

'เอ้า อะไรวะ จู่ ๆ ก็มาบอกให้ดูล้อรถ แล้วก็บอกให้ตูใช้เวทย์ซะงั้น?'

แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเลิกคิ้ว เธอก็ได้แต่เลิกลั่ก

'จะใช้เวทย์อะไรดีล่ะ!? ไอ้ที่คิดว่าตัวเองเป็๞คนทำก็ดันกลายเป็๞ของอัตโนมัติ ทำไงดี ๆ!'

ก่อนที่ไนติงเกลจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ ทันใดนั้นเอง จู่ ๆ อุณหภูมิบริเวณสวนหย่อมก็ลดลงกระทันหัน ประหนึ่งมีหิมะตกตอนแดดออก

และในตอนนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาให้เห็น

[สกิล 'เยือกแข็งเป็๲วงกว้าง' LV. 2 เปิดใช้งาน]

…

"หะ"

Extra

เรนอล โรเจอร์ "..."

คุณชายลีฟ "..."

คุณชายเจอร์เดอริก "..."

คุณชายนูว์ "..."

ไนติงเกล & ชายผมดำ "นู่นนี่นั่น บลา ๆ ๆ"

ทุกคน 'ขอตื่นได้ยังอ่ะ?...'