เย็นหลังเลิกเรียน เมย์ ยืนอยู่หน้าคอนโดของพี่นลินที่พี่นลินบอกพิกัดมา พร้อมกำชับด้วยเสียงสั่นก่อนเดินทางมาว่า "ช่วยพี่ด้วยนะเมย์ พี่เชื่อว่ายัยเด็กนั่นต้องฟังเธอแน่ๆ"
เธอเดินเข้าไปติดต่อ นิติ บอกว่ามาหาพี่สาว และขอให้พาไปชั้นที่อาร์ตอยู่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เมย์เคาะลงบนบานประตูไม้หน้าห้องพัก ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่เกิดจากรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนก็ดังใกล้เข้ามา เมื่อประตูเปิดออก ภาพตรงหน้าทำเอาเมย์แทบจะใ และพอนึกว่าคนที่อยู่ในร่างนั้นคืออาร์ต ก็กั้นขำไม่อยู่
อาร์ต (ในร่างนลิน) ยืนโพสท่าพิงขอบประตูในชุดทำงานที่ปลดกระดุม 2 เม็ดบนออกเผยให้เห็นเนินอก และ ใบหน้าสวยเฉี่ยวถูกเติมแต่งด้วยลิปสติกสีแดงสดที่ดูจงใจจนเกินไป
"มาหาใครค่ะ? น้อง" อาร์ตในร่างนลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันอ่อนหวาน
เมย์ยิ้มที่มุมปาก ยังไม่ทันได้ตอบอะไร
"คุณน้องเมย์มาหาพี่นลินถึงที่นี่ มีธุระด่วนเื่งานของท่าน ผอ. หรือเปล่าคะ?" อาร์ตดัดเสียงหวานหยดย้อย จีบปากจีบคอพูดพลางขยับปกเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใส่อยู่อย่างมีจริต
"เอ... ว่าแต่คุณน้องรู้จักห้องพี่ แล้วมาหาพี่ได้ยังไงคะเนี่ย?" อาร์ตถามต่อด้วยน้ำเสียงที่จีบปากจีบคอ
เมย์ยังคงไม่ตอบแต่กลับปิดประตู แล้วเดินเบียดร่างอับบอบบางของเพื่อนสนิทเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าอาร์ตในร่างหญิงสาว ตรงๆ ด้วยสายตาเอือมระอา
"เลิกตอแหลได้แล้วอาร์ต... เมย์รู้เื่หมดแล้ว" เมย์พูดเสียงเรียบพลางกอดอก
อาร์ตในร่างนลินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเลิ่กลั่กพยายามจะเนียนต่อ "เื่อะไรเหรอคะคุณน้อง? พี่นลินไม่เข้าใจ... สงสัยคุณน้องจะได้ยินมาผิดแล้วมั้งคะ"
"เมย์…… บอก….. ว่า……..เมย์….…รู้……..หมด…….แล้ว…..ไง……ไอ้อาร์ต!" เมย์ตะคอกช้าๆ เป็คำๆ อย่างเสียงดังฟังชัดจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง
"พี่นลินเล่าให้เราฟังหมดแล้วที่ซอกตึกหลังโรงเรียน ทั้งเื่สลับร่าง เื่ที่เธอหนีแผนพุ่งชนตอนเที่ยง และเื่ที่เธอหลงระเริงในร่างสวยๆ ของพี่เขาจนไม่ยอมคืนร่างเนี่ย!"
อาร์ตในร่างนลินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววเลิ่กลั่กอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างมีจริต แล้วเดินเข้าไปหาเมย์
"แหม... รู้ความลับเร็วจังเลยนะคะคุณน้อง" อาร์ตยอมรับ
แต่สิ่งที่ทำให้เมย์ขนลุกคือ สำเนียงการพูด บุคลิกและท่าทางต่างๆ ของอาร์ต ตอนนี้ แม้ตอนเผลอหรือไม่ได้ตั้งใจ ก็เหมือนพี่นลินตัวจริงแบบร้อยเปอร์เซ็นต์จริงๆ
"ใช่ค่ะ เมย์... พี่คืออาร์ตเองค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นเธอก็เลิกแสดงละครแกล้งเป็พี่นลินได้แล้ว" เมย์บอกอาร์ตให้เลิกแกล้งเป็พี่นลิน
"พี่ทำไม่ได้ค่ะ เพราะถึงแม้พี่จะพยายามอย่างไร ร่างกายนี้ก็เปลี่ยนคำพูดและบุคลลิกของพี่เองเป็แบบเ้าของร่างนี้เองไปหมดเลยค่ะ รวมไปถึงพี่พยายามจะพูดหยาบๆ แบบเดิม แต่มันก็พูดสุภาพออกมาแบบนี้เองค่ะคุณน้อง" อาร์ตอธิบายออกมา
"รอบนี้ทำไมแปลกกว่าทุกที ปกติแค่สลับิญญาเฉยๆ แต่รอบนี้ บุคคลิก และนิสัยมีการสลับกันด้วย การชนรอบนี้มีอะไรที่แปลกกว่ารอบที่แล้วไหม?" เมย์ถามด้วยความสงสัย
อาร์ตทำท่าคิดซักครู่ก่อนที่จะบอกว่า "รอบนี้พี่รีบชนกับคุณน้องอีกรอบเพื่อรีบสลับร่างคืนก่อนที่มีคนมาเห็น แต่ พอชนรอบที่สองเท่านั้นหล่ะค่ะ นิสัย บุคคลิก คำพูดก็สลับกันไปด้วยเลยค่ะ"
"นั่นไง สาเหตุที่รอบนี้ดูแปลกกว่าทุกทีที่ชน เพราะไปชนซ้ำในเวลากันสั้น สงสัยการจะคืนร่างต้องรอเวลาให้ิญญาเข้าที่ก่อนที่จะชนอีกรอบ ถึงจะสลับคืนได้มั้ง" เมย์ตั้งขอสันนิษฐาน
"แต่อย่างไงก็ตาม รีบคืนร่างให้พี่นลินเถิด เธอรู้ไหมว่าพี่เขาร้องไห้หนักแค่ไหนในร่างของเธอ!"
"โถ่... เมย์คะ ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ" อาร์ตพูดพลางยกมือขึ้นมา
"ร่างที่มีเสน่ห์ของนลินทำให้เขาดูสูงส่งและมีอำนาจต่อรอง เธอเข้าใจพี่ไหม? เกิดมาหลายปีพี่เพิ่งจะเคยััความสวยระดับพรีเมียมขนาดนี้ ผิวเนียนละเอียด กลิ่นตัวหอมฟุ้ง แถมเวลาเดินไปไหนผู้ชายก็มองกันเกรียว ร่างเดิมของพี่มันเป็แค่ผู้ชายมีแต่กลิ่นเหงื่อกับสิวเขรอะ ใครจะอยากกลับไปเป็ไอ้เด็กผู้ชายคนนั้นล่ะคะ?"
"แต่มันไม่ใช่ของเธอไงอาร์ต!" เมย์ขึ้นเสียง "พี่นลินเขาต้องไปอยู่บ้านของเธอ ต้องทนโดนแม่เธอบ่นเื่ที่เธอสร้างไว้ พี่เขาเป็ผู้หญิงนะอาร์ต เขาใจเสียหมดแล้วที่ชีวิตหน้าที่การงานกำลังจะพังเพราะความสนุกของเธอคนเดียว!"
"งานพังเหรอคะ?" อาร์ตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สำเนียงการพูดสะบัดนิดๆ อย่างผู้ดีประชดประชัน "เมย์ดูสิคะ วันนี้พี่จัดการเอกสารให้ท่าน ผอ. ซะเรียบเชียว พี่ว่าพี่ทำหน้าที่เลขาฯ ได้ดีกว่าน้องนลินเลขาฯ คนเก่าเสียอีกนะคะ ยิ้มหวานๆ แค่ทีเดียว ท่าน ผอ. ก็ไม่บ่นเื่งบประมาณแล้วค่ะคุณน้อง"
"มันคือการขโมย!" เมย์จ้องตาเขม็ง "เธอขโมยชีวิตคนอื่นมาเสพสุข นึกถึงใจเขาใจเราบ้างสิ ถ้าวันหนึ่งเธอตื่นมาแล้วพบว่าทุกอย่างที่เธอสร้างมาหายไปหมดเลย เธอจะรู้สึกยังไง? พี่นลินเขาทำงานหนักมาทั้งชีวิตเพื่อจะมีวันนี้... เธอจะมา่ชิงมันไปหน้าด้านๆ แบบนี้เหรอ?"
"พี่ไม่ได้ชิงนะคะ!" อาร์ตเถียงกลับทันควัน ท่าทางสะบัดบ๊อบเริ่มมาเต็ม "มันเป็อุบัติเหตุค่ะ! แล้วร่างนี้มันก็ตอบสนองพี่ดีเหลือเกิน เมย์ไม่รู้หรอกว่าเวลาใส่ส้นสูงเดินสับๆ มันรู้สึกดีขนาดไหน หรือเวลาส่องกระจกแล้วเห็นผู้หญิงสวยระดับนี้ยืนอยู่ตรงหน้า มันเหมือนฝันเลยนะคะน้องเมย์... พี่ไม่อยากตื่นจากฝันนี้จริงๆ ค่ะ"
"แต่มันคือฝันร้ายของพี่นลิน!" เมย์เริ่มใช้น้ำเย็นเข้าลูบเมื่อเห็นเพื่อนเริ่มดื้อดึง "กลับร่างเถอะนะอาร์ต เดี๋ยวเมย์สัญญาเลยว่าเมย์จะช่วยติวหนังสือให้เธอจนเกรดดีขึ้นเอง เธอจะได้ไม่ต้องโดนแม่บ่นไง ดีกว่าต้องมานั่งเสแสร้งเป็เลขาฯ ที่ต้องคอยระแวงว่าความจะแตกเมื่อไหร่ตลอดชีวิตแบบนี้นะ ถ้าเธอไม่กลับตอนนี้ พี่นลินเขาเสียใจมาก และอาจเปิดโปงความจริง หรืออาจไปแจ้งความจับเธอข้อหาบุกรุกและขโมยอัตลักษณ์นะอาร์ต!"
อาร์ตเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่... ในกระจกสะท้อนผู้หญิงที่สวย สง่า และเพียบพร้อม แต่ลึกๆ ข้างในเขารู้ดีว่าความสุขนี้มันช่างเปราะบางเพียงใด
"ก็ได้ค่ะ... เมย์" อาร์ตถอนหายใจยาวอย่างสง่างาม
"พี่ขอโทษนะคะที่ทำให้เมย์ต้องลำบาก พี่จะยอมคืนร่างให้คุณน้องแล้วก็ได้ค่ และฝากขอโทษคุณน้องด้วยนะคะ พี่คิดได้แล้วค่ะ"
เมย์ยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก "จริงนะอาร์ต! เธอจะยอมคืนร่างให้พี่นลินจริงๆ ใช่ไหม?"
"ค่ะ... บอกคุณน้องด้วยนะคะว่าพรุ่งนี้เช้า หน้าอาคารเรียนที่เดิม... เราจะคืนร่างเดิมกัน" อาร์ตพูดพลางขยับจัดแจงดึงถุงน่องที่เริ่มย่นลงมาให้ตึงเป๊ะเหมือนเดิม "แต่คืนนี้... พี่ขอเสพสุขกับร่างกายนี้เป็คืนสุดท้ายก่อนนะคะคุณน้องขา!"
เมย์ส่ายหน้าขำๆ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาพี่นลินทันที "พี่นลินคะ เมย์เคลียร์กับไอ้อาร์ตให้แล้วนะ พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัวให้พร้อม... เราจะทำการสลับร่างพี่คืนมากัน!"
หลังจากที่เมย์กลับไปแล้ว ภายในห้องก็เหลือเพียงความเงียบเชียบ อาร์ต (ในร่างนลิน) ทิ้งตัวลงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงสดราวกับนางโชว์ที่เพิ่งเสร็จสิ้นการแสดง เขายกมือเรียวสวยขึ้นมาพินิจดูปลายนิ้วที่ทาสีชมพูอ่อนอย่างแสนเสียดาย
"โถ่... พรุ่งนี้พี่ต้องกลับไปเป็อาร์ตเด็กผู้ชายคนเดิมจริงๆ แล้วค่ะ" อาร์ตพึมพำด้วยน้ำเสียงหวานละมุนที่บัดนี้ติดเป็นิสัยไปเสียแล้ว
"ผิวเนียนๆ แบบนี้ หน้าสวยๆ แบบนี้... ร่างกายแบบนี้จะไม่ได้ััอีกแล้วจริงๆ เหรอคะ"
อาร์ตลุกขึ้นเดินไปยังหน้ากระจกบานใหญ่ เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของนลินออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า พลางชื่นชมเงาสะท้อนของหญิงสาวผู้สง่างามในกระจก ร่างกายที่โค้งเว้าได้รูปและผิวพรรณที่ได้รับการดูแลมาอย่างดีทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับรางวัลที่หนึ่งในชีวิต แม้จะเป็เพียงชั่วคราวก็ตาม
อาร์ตเริ่มเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ของนลิน เขาหยิบชุดทำงานที่ดูเซ็กซี่ที่สุด ชุดราตรีสายเดี่ยวสีแดงเพลิง และชุดกระโปรงทรงสอบที่รัดรึงทุกส่วนโค้งเว้าออกมาลองสวมทีละชุด เขาหมุนตัวไปมาหน้ากระจก เช็กความเป๊ะของสะโพกที่ผายกว้างและเอวที่คอดกิ่วอย่างพึงพอใจ
เขายืนมองตัวเองในชุดกระโปรงสั้นกุดที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนยาวระหง ก่อนจะบรรจงสวมถุงน่องควันบุหรี่แบบบางทับลงไปช้าๆ ััของเนื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวพรรณอันละเอียดอ่อนทำเอาเขาขนลุกซู่ด้วยความเคลิบเคลิ้ม
"อา... ชุดนี้มันช่างส่งเสริมบุคลิกให้ดูดีจริงๆ ค่ะคุณน้อง" อาร์ตโพสต์ท่าจิกกล้องประหนึ่งนางแบบมืออาชีพ ก่อนจะสะบัดบ๊อบอำลาชุดสุดท้ายในตู้
อาร์ตเดินตรงไปยังอ่างอาบน้ำที่เปิดน้ำอุ่นรอไว้จนเต็ม เขาค่อยๆ ปลดอาภรณ์ทั้งหมดออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าท่ามกลางแสงไฟสลัว ในจังหวะที่ก้าวลงอ่างน้ำ เขาใช้มือเรียวสวยของนลินลูบไล้ไปตามสรีระของตัวเองอย่างทะนุถนอม เริ่มจากหัวไหล่ที่มนสวย ลากผ่านหน้าอกอวบอิ่มที่ตึงกระชับ ลงไปยังหน้าท้องที่แบนราบไร้ไขมันส่วนเกิน
"ััของผู้หญิงมันนุ่มนวลแบบนี้นี่เอง..." อาร์ตหลับตาพริ้ม พลางใช้ปลายนิ้วััผิวพรรณที่ลื่นปรื๊ดจากน้ำมันอโรม่า เขาพยายามจดจำความรู้สึกเบาสบายและความละเอียดอ่อนของร่างกายนี้ไว้ให้มากที่สุด ก่อนที่พรุ่งนี้เขาจะต้องกลับไปอยู่ในร่างเดิมของเขา
เมื่อแช่น้ำและขัดตัวจนพอใจ อาร์ตลุกขึ้นมาอาบน้ำ และเช็คตัวให้แห้ง แล้วเดินกลับมาที่เตียงนอนในชุดนอนลูกไม้บางเบาที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด เขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักลับที่ซ๋อนเอาไว้ ก่อนที่จะหยิบไข่สั่นแบบใหม่ที่เพิ่งซื้อมา และเป็อุปกรณ์เ้าปัญหาที่ทำให้เขาหลงรักร่างนี้ ขึ้นมาถือไว้ แววตาของเขาเป็ประกายระยิบระยับอย่างมีเลศนัย
"คืนสุดท้ายแล้วนะคะคุณน้องขา... พี่ขออนุญาตใช้บริการของเล่นชิ้นโปรดส่งท้ายหน่อยนะคะ ถือว่าเป็รางวัลที่พี่ช่วยดูแลร่างนี้ให้เป๊ะปังตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็แล้วกันค่ะ" อาร์ตพูดกับตัวเอง
อาร์ตจัดการเปิดสวิตช์เครื่องมือชิ้นนั้น แรงสั่นะเืที่ส่งผ่านไปยังจุดอ่อนไหวที่สุดของร่างกายทำเอาเขาสะดุ้งโหยงและหลุดเสียงครางหวานหูออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาปล่อยใจให้ดื่มด่ำไปกับความเสียวซ่านที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน ร่างระหงของนลินบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน จนในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาพร้อมกับอาการหอบเหนื่อยที่แสนสุขสม
"อา... ขอบคุณนะจ๊ะพี่ไข่สั่น บ๊ายบายนะคะร่าง์ของพี่..."
อาร์ตซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยความอ่อนเพลียแต่เปี่ยมไปด้วยความสุข เขาสัญญากับตัวเองว่าพรุ่งนี้เช้า เขาจะทำตามที่รับปากกับเมย์ไว้... คือการคืนทุกอย่างให้เ้าของร่างที่แท้จริง
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: เมย์ทำสำเร็จแล้วค่ะ! การเจรจาสุดดุเดือดจบลงด้วยมิตรภาพของเพื่อนซี้ งานนี้อาร์ตยอมใจอ่อนเพราะคำพูดของเมย์แท้ๆ แต่การคืนร่างในวันพรุ่งนี้จะสำเร็จตามที่คาดหรือไม่?
2K
