บทที่ 18 เจรจาข้อตกลงกับโรงงานเซรามิก
พวกนินมาถึงโรงงานเซรามิกใน่บ่ายโรงงานตั้งอยู่นอกเมืองถึงจะบอกว่านอกเมืองแต่นินเห็นแล้วก็พบว่ามันเป็เขตอุตสาหกรรมมากกว่าเพราะที่มันมีโรงงานจำนวนมากอยู่ที่นี่มันถูกวางผังอย่างเป็ระเบียบทั้งนี้เพราะเสียงการทำงานที่ดังมากทางเมืองจึงต้องให้พวกโรงงานนี้ออกไปตั้งนอกเมืองและจัดสรรให้เป็เขตโรงงานเพื่อความเป็ระเบียบและจะมีเ้าหน้าที่เข้ามาคอยดูแลอยู่เสมอ ในเขตอุตสาหกรรมนี้บังมีบ้านพักคนงานและร้านขายของชำเล็กๆ อยู่ด้วยเพื่อความสะดวกของคนงานที่อาศัยในบ้านพักชั่วคราว นินเข้ามาที่โรงงานเซรามิกตามคำแนะนำของแสนและทอง
แสน “ร้านนี้เก่าแก่ที่สุดในพระนครแล้วส่วนมากเราก็จะใช้ของร้านนี้ทั้งนั้นแหละ” นินพยักหน้า
นิน “ได้งั้นก็เอาร้านนี้แหละ” ทองถามขึ้น
ทอง” แน่ใจนะว่าเขาจะไม่หาว่าเอ็งบ้าที่จะสร้างอะไรแบบนั้น “นินเผยยิ้มออกมา
นิน” เชื่อผมเถอะรับรองเลยว่าชักโครงนี่จะทำให้พวกเขารวยเชียวล่ะ “ทั้งสามคนเดินเข้าไปก็พบกับช่ายร่างกำยำที่ยืนขวางทางเข้าอยู่
“เ้ามาหาใคร” นินกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
นิน “พี่ชายผมมาคุยธุรกิจรบกวนพี่ชายไปรายงานเ้านายว่าเรามีช่องทางรวยมาเสนอถึงที่แล้ว” ชายร่างกำยำขมวดคิ้วทว่าการแต่งตัวของพวกนินนั้นดีมากเหมือนพวกคนรวยจริงๆ
“ได้” มันให้ลูกน้องเฝ้าไว้ส่วนมันเข้าไปข้างใน
ทอง “การป้องกันมันเข้มงวดไปหรือเปล่าอย่างกับมีทองอยู่ข้างในเลย” นินหัวเราะ
นิน “ไม่ใช่ทองแต่ก็เหมือนทองนั่นแหละพวกเขากลัวคู่แข่งมาขโมยสูตรทำเซรามิกน่ะสิ” ทองแค่นเสีย
ทอง “อยากกับว่าพวกเราเหมือนขโมยอย่างนั้นแหละ” นินหัวเราะ จากนั้นชายร่างกำยำเดินออกมาแล้วเรียกพวกเขาเข้าไป เมื่อเข้ามายังห้องสำนักงานนินพบชายอายุประมาณสามสิบกว่าๆ กำลังนั่งดูเอกสารอยู่
” เถ้าแก่พวกเขามาแล้ว “ชายร่างกำยำเรียกชายคนที่นั่งอยู่เขาจึงเงยหน้าขึ้นมา ชายคนนี้ชื่อเทียนเป็ผู้จัดการของที่นี่
นิน” สวัสดีครับผมชื่อนินยินดีที่ได้รู้จัก “เทียนเผยรอยยิ้ม
” เช่นกันครับผมชื่อเทียนได้ยินว่าคุณนินมีธุรกิจจะคุยกับผม “ชายร่างกำยำเดินออกไปอย่างรู้งานเื่นี้แน่นอนว่าต้องเป็ความลับ
นิน” ผมออกแบบสินค้าชิ้นหนึ่งเรียกว่าชักโครกเอาไว้ทำอะไรน่ะหรือก็ “นินเล่าทุกอย่างให้เขาฟังเทียนขมวดคิ้วคิดสักพักเขาเป็คนมีวิสัยทัศน์มากแค่ฟังก็รู้แล้วว่ามันจะทำเงินได้มากแค่ไหนแต่ที่เขาขมวดคิ้วเพราะมันจะรับน้ำหนักคนได้อย่างไร
เทียน” น้องชายปัญหามันคือเซรามิกจะรับน้ำหนักคนได้อย่างไร “นินยิ้มออกมา
นิน” ผมมีสูตรที่จะทำให้เซรามิกทนทานรับน้ำหนักคนได้เป็ร้อยๆ กิโลเลย “เทียนตาเป็ประกาย
” จริงหรือ “นินพยักหน้า
นิน” ทว่าผมมีสูตรส่วนคุณเทียนมีของเอาแบบนี้ไหมผมของเปอร์เซ็นต์จากการขายชักโครกคุณโอแค่ไหมส่วนสูตรนี้ผมให้ฟรี “ดวงตาเทียนหรี่ลงหมอนี่คิดจะจับเสือมือเปล่างั้นหรือทว่าสูตรนี้มันช่างเย้ายวนเสียจริงๆ นินรู้ความคิดของเขา
นิน” เหอะๆ คุณเทียนคิดว่าผมไม่ได้เสียอะไรแต่ได้ผลประโยชน์ใช่ไหม “เขาชี้ไปที่หัวตัวเอง
นิน “เหอะๆ ต่อให้คุณมีเงินแต่มีสิ่งนี้ไหมอย่าลืมว่าผมสามารถร่วมมือกับใครก็ได้ส่วนคุณจะพลาดโอกาสนี้ไปตลอดกาลอีกอย่างคุณคิดว่าจะขายตุ๊กตาไปตลอดหรือไงหรือว่าจะขายถ้วยชามไปตลอดไม่สู้ร่วมมือกับผมเพื่อเปิดไลน์การผลิตใหม่ๆ แล้วส่งขายไปยังยุโรปดูเล่า” เทียนแน่นอนว่าต้องหวั่นไหว
นิน “หากไม่สนใจผมจะไปหาเ้าอื่นที่มีวิสัยทัศน์กว่าแล้วนะ” แน่นอนว่านินเป็สายลับเขาต้องแสดงเป็คนมากมายดังนั้นการแสดงเป็พ่อค้ามากเล่ห์ก็เป็เื่ง่ายของเขา
เทียน “เอาแบบนี้น้องชายเลิกเรียกคุยเธอเรียกพี่เทียนดีกว่าพี่นกลงร่วมมือกับน้อง” นินยิ้มออกมา
นิน “ได้งั้นมาเซ็นสัญญากัน” ทองและแสนเตรียมมาอยู่แล้วทั้งสองอ่านข้อตกลงก็ลงนามและประทับตราราชการลงไปทันทีแน่นอนว่าเขาขอท่านเ้าคุณเดาออกว่านินต้องใช้จึงมอบตราให้แสนไว้ก่อนแล้ว มันจึงมีผลทันทีเทียนเห็นว่านินมีตราทางการก็เชื่อถือไปหลายส่วนคนที่ถือตรานี้ได้ต้องเป็คนนางระดับ หลวง ขึ้นไปเท่านั้นจึงจะมีได้
นิน “ก่อนอื่นผมขอถามหน่อยว่าพี่มีทรายแก้วไหม” เขาพยักหน้า
นิน “นินที่เหลือก็แค่ดินแล้ว” จากนั้นพวกเขาก็ไปดูดินเหนียวหลังนินตรวจสอบก็เลือกดินมาหนึ่งชนิด จากนั้นเขาก็สอนคนงานถึงวิธีการผสมดินเหนียวและทรายแก้วโดยคำนวนจากขนาดและความหนาของชักโครกว่าควรใช้ปริมาณเท่าไหร่รวมไปถึงการเผาใช้อุณหภูมิเท่าไรระยะเวลาที่ใช้แค่ไหน เนื่องจากนินมีสูตรสำเร็จอยู่แล้วขอเพียงพวกเขาทำตามที่นินบอกมันต่องออกมาดีแน่ๆ การเผานี้ต้องทำถึงสองรอบเผาดิบและเผาเคลือบและขั้นตอนทำให้เย็นตัวอีกอาจต้องใช้เวลาถึงสามสี่วันเลยรวมขั้นตอนทั้งหมดั้แ่ผสมดินขึ้นรูปน่าจะหกถึงเจ็ดวัน
นิน “ขั้นแรกทำก่อนหนึ่งร้อยอันก็ได้” เทียนใ
เทียน “จะขายได้จริงหรือ” นินยิ้มออกมา
นิน “อีกไม่นานจะมีทูตจีนมาไม่ใช่หรือหากพวกเขาได้ใช้รับรองว่าอีกไม่นานคำสังซื้อจากต่างชาติจะมาไม่หยุดแน่ๆ
เทียน” แต่พวกเขาจะได้ลองใช้ได้อย่างไร “นินยิ้มออกมา
นิน” ง่ายมากตลาดของเมืองหลวงมีเป็สิบตลาดพ่อค้าต่างชาติก็มากมายเราก็แค่เอาชักโครกไปสร้างที่ตลาดแล้วให้ทุกคนลองใช้ก็พอแล้วไม่สิถ้าพี่เทียนได้ลองแล้วจะเข้าใจว่ามันต้องขายดีอย่างแน่นอน"เทียนไม้อยากจะเชื่อแต่ว่าความมั่นใจของนินทำให้เขาใจเย็นลง
นิน “เอาเป็ว่าเราทำให้เสร็จก่อนค่อยคิดเื่นั้นส่วนวันนี้เราทำแบบขึ้นรูปให้ได้ก่อนทุกคนจึงร่วมมือกัน ตลอดการเจรจาทองและแสนไม่ได้พูดอะไรมองนินทำทุกอย่างจนตกเย็นพวกเขาก็ล่าเทียนกลับบ้าน
ในตอนเย็นทั้งสามกลับมาด้วยความเหนื่อยล้าแต่นินเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเพราะเขาบรรลุเป้าหมายที่โรงงานเซรามิกแล้วเมื่อถึงเรือนทุกคนก็แยกย้ายกันไป นินกลับไปอาบน้ำที่บ้านแล้วเริ่มเขียนแผนขั้นต่อไป
นิน “รอให้เซรามิกทำสำเร็จก่อนต่อไปจะเป็แปรงสีฟันและยาสีฟัน “เขาเขียนแผนการในใจ ในเวลาหกโมงก็มีคนมาตามไปทานข้าว ท่านเ้าคุณมองนินอย่างสงสัย
” ไปไหนกับไอ้ทองมารึ “นินยิ้มออกมา
นิน” ไปหาช่องทางทำธุรกิจมาน่ะ “นินคิดสักพัก
นิน “ผมได้ยินว่าขุนนางก็ทำธุรกิจได้ลุงสนใจเป็หุ้นส่วนไหม” ท่านเ้าคุณกลอกตา
ท่านเ้าคุณ “ข้าอยู่ฝ่ายตรวจสอบจะไปทำได้ไง” เขาหันไปมองคุณหญิง
นิน “คูณป้าสนใจไหมธุรกิจของผมเกี่ยวกับของใช้ของใช้ในชีวิตประจำวันอย่างเช่นสบู่ยาสีฟันอะไรพวกนี้ครับ” ลินสงสัย
ลิน” อะไรคือยาสีฟันหรือเ้าคะ “นินยิ้มออกมา
นิล” ก็ของที่ใช้ทำความสะอาดฟันเหมือนผงขัดฟันนั่นแหละแต่เป็เนื้อครีม “ทุกคนจึงเข้าใจท่านจาคุณกลอกตา
” ของที่มีอยู่แล้วจะทำมาอีกทำไม “นินกลอกตา
นิน” ไว้ลุงได้ลองใช้ดูก่อนลุงจะเข้าใจ “ท่านเ้าคุณไม่สนใจ
นิน” พูดถึงครีมเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมทำมาให้ทุกคนลองนะครับสมัยก่อนที่หมอฝรั่งหลงเข้ามาในหมู่บ้านผมเคยแอบเรียนรู้สูตรยาบำรุงผิวมาบ้าง “ทุกคนประหลาดใจ
ภา” พี่รู้ภาษาฝรั่งด้วยหรือ “นินหัวเราะ
นิล” ไม่ใช่แค่นั้นนะพี่รู้หลายภาษาเชียวล่ะ จีน ญี่ปุ่น อังวะ ขอม อังกฤษ โอ้ยเยอะแยะ “พิมกล่าวขึ้น
พิมพ์ “สอนภาษาฝรั่งเราได้ไหม” นินประหลาดใจแต่ก็พยักหน้า
นิน “ไม่มีปัญหา” เขาหันไปมองท่านป้าผู้แสนสวย
นิน “ป้าว่าอย่างไรครับคุณป้า” ไหมแก้วยิ้ม
“ได้สิ” นินยิ้ม
นิน “งั้นผมจะริบทำสินค้าตัวอย่างออกมาครับ” ไหมแก้วพยักหน้า จากนั้นทุกคนก็เริ่มทานอาหาร นินตักน้ำพริกขึ้นมากินพบว่าอาหารอร่อยมากตาเขาโตที่สำคัญความเผ็ดเป็แบบที่เขารับได้
ไหมแก้ว “น้ำพริกลงเรืออร่อยหรือไม่” นินพยักหน้า
นิล “อร่อยมากครับลำบากคุณป้าแล้ว” ไหมแก้วยิ้มออกมา
ไหมแก้ว “ต้องอร่อยแน่ล่ะเพราะพิมทำเองเลยนะ” นินมองพิมเธอทำหน้าเรียบๆ ไม่แสดงอารมณ์ออกมา
นิล “โอ้เหมือนว่าผมจะคุ้มแล้วที่เกิดมา” ทุกคนยิ้มออกมาท่านเ้าคุณมองนินอปลกๆ
“ทำไมเอ็งไม่แตะจานปลาเลยเล่า” นินยิ้มแห้งๆ
นิล “ผมเป็คนกินเร็วเวลากินปลาก้างมังจะติดคอผมเลยไม่กล้ากินกลัวจะขายหน้า” ทุกคนหัวเราะออกมาโดยเฉพาะท่านเ้าคุณแต่พิมจดจำไว้ในใจแล้วว่าชายคนนี้ไม่ชอบกินปลา
ไหมแก้ว “ต่อไปจะให้ทำแบบทอดกรอบดีหรือไม่” นินยิ้มออกมา
นิน “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับผมกินอย่างอื่นเทนได้” ทุกคนยิ้มหลังจากทานอาหารเรียบร้อยทุกคนก็แยกกันกลับเรือนแก้วกล้าโดนท่านเ้าคุณเรียกไปสอนงานเกี่ยวกับราชการต่อไปเขาก็ต้องรับราชการดังนั้นเขาจึงต้องซึมซับั้แ่เด็กๆ
” จริงสิคุณหญิงพรุ่งนี้ก็ให้หนังสือพิมพ์มาส่งเหมือนเดิมนะ” ไหมแก้วพยักหน้าแล้วส่งบ่าวไว้ บ้านท่านเ้าคุณสงบทว่าบ้านพระยาพิชัยกลับวุ่นวายเสียอย่างนั้น
“ไอ้พวกสารเลวแกกล้าไปเกาะแกะผู้หญิงกลางตลาดแถมยังเป็แม่พิมลูกสาวของท่านเ้าคุณเนี่ยนะพวกเอ็งอย่างให้ข้าผิดใจกับท่านเ้าคุณเรืองหรือ “บ่าวที่ไปด้วยพนมมือตัวสั่น
” ขอรับท่านหมื่นแค่อยากไปส่งคุณพิมกลับบ้านเท่านั้นขอรับไม่มีอะไรเกินเลย” พระยาพิชัยหน้ากระตุก
“ไม่เกินเลยแล้วไอ้ไวยทำไมมันนอนไม่ฟื้นเล่า” บ่าวเล่าให้ฟังทำเอาพระยาพิชัยชะงัก แล้วเริ่มตรวจดูาแทุกคน
“ไอ้พวกโง่แกเจอยอดนักรบเข้าแล้วพวกเอ็งล้วนผ่านสนามรบมาแล้วทว่าเ้าหนุ่มนั่นกับทำให้ทั้งลูกข้าและพวกเอ็งหมดทางสู้ได้ด้วยตัวคนเดียวแถมเขายังจงใจให้เจ็บไม่ถึงภายในคนคนนี้น่ากลัวมากอย่าไปมีเื่อีก “จากนั้นก็มีคนเดินเข้ามา
” ท่านเ้าคุณขอรับท่านหมื่นฟื้นแล้วขอรับ “ท่านเ้าคุณจึงเดินไปยังห้องลูกชาย ที่มีแม่และน้องสาวและน้องชายอยู่ด้วย
” คุณพี่เ้าคะลูกเราจะไม่เป็ไรใช่ไหมคะ “พระยาพิชัยหน้าตึง
“มันไม่เป็ไรข้าก็จะตีให้มันตายเดี๋ยวนี้แหละ” หมื่นไวยรีบยกมือไหว้อย่างอ่อนแรง
” คุณพ่อขอรับกระผมผิดไปแล้วขอรับ “พระยาพิชัยแค่นเสียง
” เอ็งนี่มันใจกล้าจริงๆ นะถึงขั้นไปทำร้ายคนของท่านเ้าคุณเรืองกลางตลาดได้เนี่ย “สมัยโบราณตำแหน่งพระยาคำเรียกจะเรียกว่าท่านเ้าคุณเช่นกันแต่เป็ท่านเ้าคุณเล็กแต่ส่วนมากในบ้านไม่มีใครเรียกท่านเ้าคุณเล็กกันหรอกจะเรียกท่านเ้าคุณเฉยๆ หมื่นไวยยิ้มแห้งๆ
“ลูกดื่มไปนิดหน่อยจึงคิดน้อยไปแต่แม่พิมสวยปานนั้นใครจะอดใจไหวขอรับ” พระยาพิชัยอยากจะเอาไม้ตีปากลูกชายจริงๆ
“กล้าพูดนะแต่โบราณมานั้นความรักคืออุปสรรคของบุรุษเ้าต้องคำนึงถึงความเหมาะสมเข้าใจหรือไม่” มันไม่ยอมแพ้
“คุณพ่อไปขอแม่พิมให้กระผมอีกสักครั้งไม่ได้หรือขอรับ” พระยาพิชัยหน้ากระตุก
“นี่เอ็งคิดว่าตัวเองคู่ควรหรือถ้าคนอย่างเอ็งมาขอลูกสาวข้าก็ไม่ยกให้เหมือนกัน” เขาหันไปหาลูกสาว
“แม่นาถถ้ามีผู้ชายนิสัยเหมือนพี่เ้ามาขอเ้าจะตกลงหรือไม่” นาถ ชื่อเต็ม นุชนาถ เป็น้องสาวของหมื่นไวยอายุเท่าพิมนางรีบส่ายหน้า
“ไม่มีทางเ้าค่ะ” แม่ของนางมองไม่พอใจ
“พี่ชายเ้าไม่ดีตรงไหน” นาถกลอกตา
นาถ “คุณแม่ไม่รู้จริงๆ หรือเ้าคะว่าชื่อเสียงพี่เป็อย่างไรบ้างใครยกลูกสาวให้นั่นบ้าแล้วงานการไม่ทำเอาแต่เที่ยวหอโคมเขียว” คุณหญิงถึงกับหน้ากระตุก
“ลูกคนนี้ก็นี่มันยามสงบทหารจะมีงานได้อย่างไร” พระยาพิชัยนวดขมับมีแม่ให้ท้ายแบบนี้จะไม่เสียคนได้หรือ
“เห็นไหมแม้แต่น้องเ้ายังไม่เห็นข้อดีเลยพอเถอะเลิกคิดไปได้เลย” หมื่นไวยผิดหวัง
“งั้นคนที่ทำร้ายลูกเป็ใครกันขอรับลูกไม่เคยหน้ามันมาก่อนลูก้าเอาคืนมัน” พระยาพิชัยเดิมทีไม่ได้คิดอะไรแต่พอคิดดูก็คิดว่าหรือว่าเด็กคนนี้จะเป็คู่หมั้นของพิมกันแน่
“เอาเป็ว่าอย่าไปมีเื่กับเขาอีกรักษาตัวให้หายพ่อมีงานให้เ้าทำ” หมื่นไวยพอได้ยินว่ามีงานก็ห่อเหี่ยวคุณหญิงถามขึ้นคุณหญิงรีบพูด
“ตอนนี้ลูกเจ็บอยู่จะให้ทำงานอะไรกันเ้าคะ” พระยาพิชัยหันไปหาลูกชายอีกคน
“เข็มเ้าไปสืบเรืองสามสิบสองค่ายโจรในแถบละโว้ให้พ่อหน่อยได้ยินมาว่าที่ละโว้มีสองจอมโจรใหญ่อยู่ดูว่าพวกมันติดต่อกับอังวะหรือขอมหรือไม่ห้ามทำอะไรทั้งสิ้นพ่อ้าแค่ข้อมูล “เข็มพยักหน้า
” ขอรับ “พระยาพิชัยยังกำชับว่าสองค่ายโจรนี้มีวิชาอาคมเก่งกล้ามากแม้แต่เขาก็ยังไม่กล้าลงมือดังนั้นจึงห้ามลูกชายทำอะไรนอกเหนือคำสั่ง
ในเช้าวันถัดมาท่านเ้าคุณโกรธจนหนวดกระดิกเมื่อเข้าเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวว่ามีการต่อสู้ของหมื่นไวยและชายแปลกหน้าแห่งเรือนเ้าพระยาเรืองกลางตลาดเพราะแย่งตัวแม่พิมสตรีที่งามที่สุดในพระนคร
” ไอ้นินไอ้เวรก่อเื่ไว้ไม่บอกข้าสักคำ “นินถึงกับหน้ากระตุกนี่มันเื่อะไรกัน
นิน “ลุงอย่ามากล่าวหานะผมยังไม่ทันทำอะไรเลย “ท่านเ้าคุณอ่านหนังสือพิมพ์ให้เขาฟังนินถึงกับอึ้งเขาจะรู้ได้ไงว่ามีหนังสือพิมพ์ในยุคนี้แล้ว เขาจำได้ว่าหนังสือพิมพ์ฉบับแรกมีขึ้นในรัชกาลที่ 3 แต่ที่นี่มีเสียแล้ว
นิน” ลุงว่าอะไรนะหนังสือพิมหรือ “ท่านเ้าคุณคิดว่านินไม่รู้จักจึงหัวเราะเสียงเย็น
” แน่สิแกคงไม่เคยได้ยินใช่ไหมหนังสือพิมคือสิ่งที่รวบรวมข่าวสารจากทั้งพระนครมาให้คนในเมืองอ่านอย่างไรเล่า” นินกลอกตาทำอย่างกะว่าเขาไม่รู้จักแต่เขาก็สับสนว่าทำไมที่เมืองอื่นถึงไม่มี
นิน “แล้วทำไมเมืองอื่นๆ ไม่เห็นมีขายเลย “ท่านเ้าคุณกลอกตา
” เอ็งอ่านไม่ออกหรือว่ามันเขียนว่าอะไร “นินมองดูก็พบว่ามันเขียนว่าหนังสือพิมพ์หลวงหมายถึงมีขายแค่ในเมืองหลวงเท่านั้นนินถึงกับหน้ากระตุก
นิน” บ้าจริงมีของดีทำไมไม่ต่อยอดแล้วขยายไปทั่วประเทศแบบนั้นรวยแน่ๆ “แน่นอนว่าเขาคิดในใจ
“เื่จริงเป็อย่างไรเหมือนในข่าวหรือไม่” นินเล่าเหตุการณ์ให้ฟังหน้าท่านเ้าคุณก็กระตุก
“ไอ้เด็กเวรนั่นกล้าแสดงกิริยาแบบนั้นกับลูกข้าได้อย่างไร” นินพยักหน้า
นิน “ผมเลยสั่งสอนไปไง” ท่านเ้าคุณกลอกตา
” ช่างเถอะว่าแต่ข้าจะเปิดเผยเื่งานหมั้นแล้วนะ” นินผงะไป
นิน “ลุงแน่ใจนะถามคุณพิมก่อนไหมว่าเต็มใจหรือเปล่า” ท่านเ้าคุณหัวเราะเขาแอบปล่อยข่าวไปบ้างแล้วแต่ก็พูดว่า
“คิดว่าไงล่ะ” นินคิดสักพักถ้าพิมต่อต้านจริงป่านนี้ท่านเ้าคุณคงให้เขาแต่งกับภาแล้วนี่แสดงว่าพิมยอมรับงั้นหรือ
” เหอะๆ ลูกสาวของข้าน่ะถ้าไม่เต็มใจคงอาละวาดไปแล้วนี่แสดงว่านางคิดว่าเ้าก็ใช้ได้ถึงยอมรับ “นินทำหน้าไม่เชื่อ
นิน” ช่างเถอะลุงจะเปิดเผยก็ได้นะแต่ห้ามให้คนรู้ว่าเป็ผม “ฝีเท้าของคนที่กำลังจะเก้าเข้ามาชะงักไป
” ทำไม “นินกล่าวออกมาอย่างจนใจ
นิน” ลูกสาวลุงสวยจนตะลึงขนาดนั้นหากทุกคนรู้ว่าเป็ผมที่มาจากไหนมาลูกแย่งไปลุงคิดว่าผมจะสามารถออกจากเรือนได้อีกหรือชายทั้งพระนครต้องจ้องมาหาเรืองผมแน่นอน “ท่านเ้าคุณหัวเราะ
” จริงของเอ็งสมัยข้าหนุ่มๆ ก็เป็เช่นนี้ไหมแก้วน่ะคนจีบเยอะจะตายไป “นินกลอกตาชมเมียตัวเองให้เขาฟังทำไมเนี่ย จากนั้นสำรับกับข้าวก็ถูกยกมาทุกคนทานอาหารกัน
ไหมแก้ว” พ่อนินเื่ที่ตลาดเป็มาอย่างไร” นินเล่าซ้ำไหมแก้วไม่พ่อใจ
” หมื่นไวยคนนี้เด็กๆ ก็ดีอยู่หรอกโตมาทำไมเป็คนเช่นนี้กัน “นินหัวเราะ
นิน” แบบนี้แหละครับเขาเรียกว่าพวกไร้การศึกษา “ทุกคนหัวเราะทว่านินมองไปที่พิมที่อารมณ์ดีแปลกๆ จึงถาม
นิน” เอ่อคุณเป็อะไรไหมยังใเื่เมื่อวานอยู่หรือทำไมไม่กินข้าวเล่า “พิมทำหน้าดุ
พิม” ่นี้น้ำหนังขึ้น” นินถึงกับตาโตผอมแบบนี้เนี่ยนะน้ำหนักขึ้น
นิน “ผมว่าคุณกินอีกสองคำเถอะสวยขนาดนี้ไม่ต้องกลัวอ้วนแล้ว “ทุกคนหยุดชะงักไปนินมองไปยังทุกคนแล้วก็รู้ตัว
นิน” เชี่ยแล้วหลุดปากชมแบบนี้ก็ยิ่งสร้างความเข้าใจผิดน่ะสิ “เขากำลังจะอธิบายท่านเ้าคุณก็พูดขึ้น
” เอ็งนี่มันร้ายนะชมต่อหน้าพวกข้าเลยรึ “ไหมแก้วมองไปทางลูกสาวแล้วพูด
“พ่อนินพูดตรงแบบนี้ลูกป้าตั้งตัวไม่ทันเลย” พิมเองก็หน้าแดงเช่นกันใครเขาชมกันต่อหน้าแบบนี้กัน
ภา” พี่เขยไม่คิดเลยนะว่าพี่จะเปิดเผยขนาดนี้ “นินอยากจะพูดเหลือเกินว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ สาเหตุที่นินต่อต้านขนาดนี้ข้อแรกทั้งสองไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นข้อสองคือพิมสวยเกินไปและเขาธรรมดาเกินไปฟังดูแปลกๆ ใช่ไหมงั้นถ้าพูดแบบนี้ล่ะสาวสวยคนดังเป็แฟนกับพนักงานโรงงานหน้าตาก็เฉยๆ จะมีคนชื่นชมฝ่ายหญิงแต่จะดูถูกฝ่ายชายว่าไม่คู่ควรแน่นอน ในร้อยคนต้องมีคนคิดแบบนี้เกินสิบคนแน่นอนอันที่จริงสำหรับนินไม่ใช่เื่ใหญ่ทว่าปัญหาคือแต่ละคนที่ชอบพิมมันระดับลูกพระยาทั้งนั้นพวกมันจะคอยหาเื่เขาไม่หยุดแน่นอนและแผนการที่จะเป็ปลาเค็มนอนนับเงินของเขาจะช้าไปอีกหากพวกมันขัดขวาง แต่ถ้าในกรณีที่ชอบกันขึ้นมาจริงนินจะบดขยี้ได้พวกเสเพลที่มาหาเรืองเขาจนมันร้องขอชีวิตเลย และข่าวที่น่าใที่สุดก็กระจายเป็วงกว้างอีกข่าวหนึ่งนั่นคือพิมมาลามีคู่หมั้นแล้วนี่ทำเอาชายหนุ่มทั่วพระนครโกรธแค้นทันทีก่อนหน้านี้ที่ได้ข่าวยังไม่มั้นใจทว่าตอนนี้ชัดเจนแล้วและพากันเดาว่าชายผู้นั้นเป็ใคร และแน่นอนว่าหมื่นเทพได้ยินข่าวนี้ถึงกับทิ้งงานแล้วมาที่บ้านท่านเ้าคุณในเที่ยงวันนั้นเลย…
624
