บาปที่ไร้เสียง

สามสัปดาห์ผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ในห้องหนังสือ ชีวิตในคฤหาสน์ตระกูลเฝิงดำเนินไปอย่างเงียบสงบ เฝิงซือเฉิงยังคงเพลิดเพลินกับความสัมพันธ์ลับๆ กับเฝิงหลินและไป๋ลู่ ขณะที่ปู่เหวินก็เป็นผู้ร่วมสนุกที่ซื่อสัตย์ ความตื่นเต้นจากการทำสิ่งต้องห้ามทำให้ทุกคนติดใจไปแล้ว

วันนี้เป็นวันครบหนึ่งเดือนหลังจากที่หลี่เจี๋ยกลับจากการเดินทางค้าขายที่ชายแดน เขากำลังเตรียมตัวสำหรับการเดินทางครั้งใหม่ในสัปดาห์หน้า ธุรกิจขยายตัวได้ดี และเขาต้องไปดูแลเส้นทางการค้าใหม่ที่เพิ่งเปิดขึ้น

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ทุกคนในคฤหาสน์กำลังทำกิจวัตรประจำวัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา คนรับใช้รีบไปเปิดประตู และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาต้องอ้าปากค้าง

หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ นางมีใบหน้าที่สวยงามอย่างไม่เหมือนใคร ผิวขาวเนียนเหมือนหยก นัยน์ตาดำโตกลมเป็นประกาย ขนตางอนยาวโค้งงาม จมูกโด่งสูง และริมฝีปากแดงกุหลาบ กลิ่นอายของนางเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่คละคลุ้ง มีความเย้ายวนที่แฝงอยู่ในทุกการเคลื่อนไหว

สิ่งที่น่าสังเกตที่สุดคือเครื่องแต่งกายของนาง นางไม่ได้ใส่ชุดจีนแบบดั้งเดิม แต่เป็นเสื้อผ้าแปลกตาที่ดูเหมือนมาจากดินแดนไกล เสื้อแขนยาวสีเข้มที่พอดีตัว เผยให้เห็นรูปร่างที่เซ็กซี่ กระโปรงยาวที่โบกสะบัดตามลม และเครื่องประดับเงินที่ส่องแสงระยิบระยับ

"ข้าต้องการพบหลี่เจี๋ย" นางพูดด้วยเสียงที่ไพเราะแต่มีความมั่นใจ สำเนียงของนางแปลกหู ไม่เหมือนคนในท้องถิ่น

คนรับใช้งุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปรายงานให้เฝิงซือเฉิงทราบ

เฝิงซือเฉิงที่กำลังนั่งดื่มชาในห้องรับแขกหยุดชะงักเมื่อได้ยินรายงาน "หญิงสาวแปลกหน้ามาหาหลี่เจี๋ยเหรอ" เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"ใช่ครับ ท่านเจ้านาย นางแต่งตัวแปลกๆ ไม่เหมือนคนจีน และดูเหมือนจะมาจากไกล" คนรับใช้รายงาน

เฝิงซือเฉิงลุกขึ้นด้วยความอยากรู้ "ไปเรียกหลี่เจี๋ยมา แล้วพานางเข้ามาในห้องรับแขก"

ไม่นานหลี่เจี๋ยก็มาถึง เขาแต่งตัวเรียบร้อยด้วยเสื้อผ้าสีเข้มตามปกติ ใบหน้าดูสงสัยเมื่อได้ยินว่ามีคนมาหา

"พ่อครับ มีอะไรหรือ" หลี่เจี๋ยถาม

"มีหญิงสาวมาหานาย ไม่รู้ว่าเป็นใคร" เฝิงซือเฉิงตอบ

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน หญิงสาวลึกลับก็เดินเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมกับคนรับใช้ เมื่อหลี่เจี๋ยเห็นหน้านาง เขาก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

"ซือถูเมิ่งหลาน..." เขากระซิบชื่อนางด้วยเสียงสั่นเครือ

หญิงสาวยิ้มเมื่อเห็นหลี่เจี๋ย "เจี๋ยเกอ ข้าตามหานายมาแล้ว"

เฝิงซือเฉิงมองสลับระหว่างลูกชายและหญิงสาวแปลกหน้า เขาเริ่มเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น "นายรู้จักนางหรือ หลี่เจี๋ย"

หลี่เจี๋ยกลืนน้ำลายอย่างลำบาก ใบหน้าซีดลง "ครับ... ข้ารู้จักนาง"

ซือถูเมิ่งหลานเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางมั่นใจ "ข้าชื่อซือถูเมิ่งหลาน มาจากดินแดนชายแดนทางเหนือ" นางหันไปมองเฝิงซือเฉิง "ท่านคงเป็นพ่อของเจี๋ยเกอใช่ไหมคะ"

"ใช่ ข้าคือเฝิงซือเฉิง" เขาตอบด้วยความระมัดระวัง "นางมาที่นี่ทำไม"

ซือถูเมิ่งหลานวางมือบนท้องที่เริ่มโป่งเล็กน้อย "ข้ามาหาเจี๋ยเกอเพราะข้าตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้ว"

คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสนิท เฝิงซือเฉิงจ้องมองหลี่เจี๋ยด้วยสายตาเข้มข้น ส่วนหลี่เจี๋ยก็ยืนนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า

"เป็นความจริงหรือ หลี่เจี๋ย" เฝิงซือเฉิงถามด้วยเสียงเข้มงวด

หลี่เจี๋ยหลับตาแน่น ก่อนจะเปิดออกและพยักหน้าอย่างช้าๆ "ครับ... เป็นความจริง"

ซือถูเมิ่งหลานเล่าเรื่องราวของนางด้วยเสียงที่มั่นใจ "ข้าพบกับเจี๋ยเกอตอนที่เขาไปค้าขายที่ชายแดน ข้าเป็นลูกสาวของหัวหน้าเผ่าในพื้นที่นั้น เขามาค้าขายกับพ่อของข้าบ่อยครั้ง"

นางหยุดพักแล้วมองหลี่เจี๋ย "ตอนแรกเราก็แค่คุยกัน แต่ค่อยๆ ใกล้ชิดกันมากขึ้น จนกระทั่ง..." นางลูบท้องอย่างอ่อนโยน "จนกระทั่งเกิดเรื่องนี้ขึ้น"

"แล้วทำไมนางถึงมาที่นี่" เฝิงซือเฉิงถาม

"เพราะเจี๋ยเกอสัญญาว่าจะกลับมาหานาง แต่ผ่านไปหลายเดือนก็ไม่เห็นกลับมา ข้าจึงตัดสินใจตามมาเอง" ซือถูเมิ่งหลานตอบ "ข้าตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ไม่สามารถรอได้อีกต่อไป"

หลี่เจี๋ยรู้สึกผิดและอับอาย "ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งนาง แต่ข้ามีภรรยาแล้ว ไม่รู้จะทำอย่างไร"

"ภรรยาเหรอ" ซือถูเมิ่งหลานถาม ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เจี๋ยเกอไม่เคยบอกข้าเลย"

เฝิงซือเฉิงเรียกคนรับใช้ "ไปเรียกไป๋ลู่มา"

ไม่นานไป๋ลู่ก็เดินเข้ามาในห้องรับแขก นางแต่งตัวเรียบร้อยด้วยชุดกี่เพ้าสีอ่อน ใบหน้าดูอ่อนหวานตามปกติ แต่เมื่อเห็นซือถูเมิ่งหลาน นางก็รู้สึกถึงความแปลกใหม่

"ไป๋ลู่ นี่คือซือถูเมิ่งหลาน" เฝิงซือเฉิงแนะนำ "นางอ้างว่าตั้งครรภ์ลูกของหลี่เจี๋ย"

ไป๋ลู่ตกใจจนเปลี่ยนสีหน้า นางมองไปที่หลี่เจี๋ยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง "เป็นความจริงหรือ"

หลี่เจี๋ยไม่กล้ามองตาภรรยา เขาก้มหน้าลงและพยักหน้าอย่างช้าๆ "ครับ... เป็นความจริง"

น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาของไป๋ลู่ นางรู้สึกเหมือนถูกใครเอาดาบแทงใจ ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังทำให้นางแทบจะยืนไม่ไหว

"ข้าเชื่อใจนายมาตลอด..." นางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้าคิดว่านายเป็นคนดี เป็นสามีที่ซื่อสัตย์"

หลี่เจี๋ยรู้สึกผิดและอับอาย เขาไม่กล้ามองตาภรรยาที่เต็มไปด้วยน้ำตา "ข้า... ข้าขอโทษ ไป๋ลู่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

ซือถูเมิ่งหลานมองสถานการณ์ด้วยความสงสาร แต่ก็มีความมั่นใจในตัวเอง นางรู้ว่านางมีเสน่ห์ที่ผู้ชายต้านทานไม่ได้ และนางก็ใช้เสน่ห์นั้นเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

"ข้าไม่ได้มาเพื่อทำลายครอบครัวของใคร" นางพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "แต่ข้าก็ไม่สามารถเลี้ยงลูกคนเดียวได้ ข้าต้องการพ่อของเด็กอยู่ข้างๆ"

ไป๋ลู่เช็ดน้ำตาและพยายามควบคุมอารมณ์ นางมองไปที่ซือถูเมิ่งหลานด้วยสายตาที่ผสมระหว่างความโกรธและความเจ็บปวด "นางรู้หรือไม่ว่าเขามีภรรยาแล้ว"

"ข้าไม่รู้" ซือถูเมิ่งหลานตอบ "เจี๋ยเกอไม่เคยบอกข้า ถ้าข้ารู้ ข้าคงไม่ยอมให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น"

เฝิงซือเฉิงนั่งฟังด้วยความสนใจ เขาสังเกตเห็นว่าซือถูเมิ่งหลานมีเสน่ห์ที่แปลกใหม่ ไม่เหมือนผู้หญิงจีนทั่วไป นางมีกลิ่นอายของความป่าเถื่อนและความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความสวยงาม

ไป๋ลู่รู้สึกเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง แต่ในใจลึกๆ นางก็รู้สึกโล่งใจอย่างแปลกประหลาด นางไม่ใช่คนเดียวที่มีความสัมพันธ์นอกใจ นางเองก็มีความสัมพันธ์ลับๆ กับเฝิงซือเฉิงและปู่เหวิน

ความรู้สึกผิดที่นางแบกมาตลอดเริ่มลดลง เมื่อรู้ว่าสามีของนางก็ทำเช่นเดียวกัน แต่ความเจ็บปวดจากการถูกหลอกก็ยังคงอยู่

"นายตัดสินใจอย่างไร หลี่เจี๋ย" เฝิงซือเฉิงถามด้วยเสียงเข้มงวด "นายมีความรับผิดชอบต่อทั้งสองคน"

หลี่เจี๋ยมองสลับระหว่างภรรยาและคนรัก เขารู้สึกขัดแย้งในใจ เขารักไป๋ลู่ที่อ่อนหวานและเป็นภรรยาที่ดี แต่เขาก็ติดใจเสน่ห์ที่เร่าร้อนของซือถูเมิ่งหลาน

"ข้า... ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร" เขาตอบด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้าไม่อยากทิ้งใครทั้งนั้น"

ไป๋ลู่หัวเราะขื่น "นายคิดว่าจะเก็บทั้งสองคนไว้เหรอ ข้าไม่ใช่ของเล่นของนาย"

"ไป๋ลู่..." หลี่เจี๋ยพยายามเข้าไปใกล้ แต่นางถอยห่าง

"อย่ามาใกล้ข้า" นางพูดด้วยเสียงเย็นชา "ข้าไม่อยากเห็นหน้านายตอนนี้"

ซือถูเมิ่งหลานมองสถานการณ์ด้วยความเศร้า "ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น"

เฝิงซือเฉิงลุกขึ้นและเดินไปมาในห้อง เขาคิดถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นี่อาจเป็นโอกาสที่เขารอคอย

"หลี่เจี๋ย นายทำผิด" เขาพูดด้วยเสียงเข้มงวด "นายต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง"

"ครับ พ่อ ข้ารู้" หลี่เจี๋ยตอบ

"แต่ข้าก็เข้าใจว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว เราต้องหาทางแก้ไขที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน" เฝิงซือเฉิงมองไปที่ไป๋ลู่ "ไป๋ลู่ นายรู้สึกอย่างไร"

ไป๋ลู่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง "ข้าไม่มีใจกับเขาแล้ว ข้าไม่สามารถอยู่กับคนที่หลอกข้าได้"

หลี่เจี๋ยรู้สึกเจ็บปวดเมื่อได้ยินคำพูดของภรรยา "ไป๋ลู่... ข้าขอโทษจริงๆ"

"การขอโทษไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้" ไป๋ลู่ตอบ "นายไปกับนางเถอะ ข้าไม่ต้องการนายแล้ว"

เฝิงซือเฉิงแกล้งทำท่าเป็นคนดี "ไป๋ลู่ นายไม่ต้องตัดสินใจเร็วเกินไป เรื่องนี้หลี่เจี๋ยผิด ข้าจะดูแลนายอย่างดีในฐานะนายหญิงของบ้านนี้"

ไป๋ลู่มองเฝิงซือเฉิงด้วยความสงสัย นางไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

"ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไร" นางถาม

"ข้าหมายความว่า นายจะเป็นนายหญิงของตระกูลนี้ ไม่ใช่นายหญิงน้อยอีกต่อไป" เฝิงซือเฉิงตอบด้วยรอยยิ้ม

หลี่เจี๋ยเข้าใจผิดคิดว่าพ่อจะให้ไป๋ลู่เป็นนายหญิงน้อย ซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมของนาง แต่จริงๆ แล้วเฝิงซือเฉิงหมายถึงการให้นางเป็นภรรยาของเขา

"ส่วนหลี่เจี๋ย นายไปขยายกิจการที่ชายแดนพร้อมกับซือถูเมิ่งหลาน สร้างตระกูลสาขาที่นั่น" เฝิงซือเฉิงสั่ง "ข้าจะแบ่งทรัพย์สินให้นายส่วนหนึ่ง แล้วนายเข้ามารายงานผลการค้าปีละครั้ง"

หลี่เจี๋ยรู้สึกขัดแย้งในใจ เขาไม่อยากจากไป๋ลู่ แต่เขาก็ต้องรับผิดชอบต่อซือถูเมิ่งหลานและลูกในท้องของนาง

"พ่อครับ ข้า..." เขาพยายามพูด

"ไม่มีแต่" เฝิงซือเฉิงขัดจังหวะ "นายทำผิด นายต้องรับผิดชอบ"

ซือถูเมิ่งหลานเดินเข้าไปใกล้หลี่เจี๋ย "เจี๋ยเกอ ข้าไม่อยากให้นายทิ้งภรรยา แต่ข้าก็ต้องการให้นายอยู่กับข้าและลูก"

หลี่เจี๋ยมองไปที่ไป๋ลู่ที่ยืนอยู่ห่างๆ ด้วยสายตาเย็นชา "ไป๋ลู่... นายแน่ใจหรือ"

"ข้าแน่ใจ" ไป๋ลู่ตอบ "ข้าไม่ต้องการอยู่กับคนที่หลอกข้า"

หลี่เจี๋ยรู้สึกเศร้าใจ แต่เขาก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น "ถ้าอย่างนั้น... ข้ายอมรับ"

เฝิงซือเฉิงยิ้มด้วยความพอใจ แผนของเขาสำเร็จ เขาจะได้ไป๋ลู่มาเป็นของตัวเองอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

"ดีแล้ว งั้นเราจัดการเรื่องเอกสารและทรัพย์สิน" เขาพูด "หลี่เจี๋ย นายเตรียมตัวเดินทางในสัปดาห์หน้า"

"ครับ พ่อ" หลี่เจี๋ยตอบ

ซือถูเมิ่งหลานดูมีความสุข "ขอบคุณค่ะ ท่าน ที่ให้โอกาสข้า"

"ไม่เป็นไร ข้าต้องการให้ทุกคนมีความสุข" เฝิงซือเฉิงตอบ

ไป๋ลู่ยืนฟังโดยไม่พูดอะไร นางรู้สึกเหมือนชีวิตของนางกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากที่ซือถูเมิ่งหลานไปพักผ่อน เฝิงซือเฉิงเรียกไป๋ลู่มาคุยส่วนตัว

"ไป๋ลู่ นายรู้สึกอย่างไรกับการตัดสินใจนี้" เขาถาม

"ข้าไม่รู้" นางตอบ "ทุกอย่างเปลี่ยนไปเร็วเกินไป"

"ข้าจะดูแลนายอย่างดี" เฝิงซือเฉิงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "นายจะไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร"

ไป๋ลู่มองเขาด้วยสายตาที่ยังคงเศร้า "ท่านพ่อ... ข้าไม่แน่ใจว่าข้าพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงนี้หรือไม่"

"เวลาจะช่วยให้นายรู้สึกดีขึ้น" เขาตอบ "และข้าจะอยู่ข้างๆ นายเสมอ"

ซือถูเมิ่งหลานนั่งอยู่ในห้องพักที่เตรียมไว้ให้ นางรู้สึกโล่งใจที่ได้พบหลี่เจี๋ยและได้รับการยอมรับ

นางลูบท้องที่เริ่มโป่งเล็กน้อย "ลูกเอ๋ย แม่ทำได้แล้ว เราจะได้อยู่กับพ่อ"

นางคิดถึงการเดินทางที่ยากลำบากจากชายแดนมาถึงที่นี่ นางต้องเดินทางหลายวัน ผ่านป่าเขาและหุบเหว เพื่อมาหาคนที่นางรัก

"เจี๋ยเกอ นายต้องรับผิดชอบข้าและลูกให้ได้" นางกระซิบกับตัวเอง

หลี่เจี๋ยนั่งอยู่ในห้องของเขา รู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่คิดว่าซือถูเมิ่งหลานจะตามมาหา และเขาก็ไม่คิดว่าจะต้องจากไป๋ลู่

เขาคิดถึงช่วงเวลาที่ดีกับภรรยา ความอ่อนหวานและความเข้าใจของนาง แต่เขาก็คิดถึงความเร่าร้อนและความตื่นเต้นที่เขาได้รับจากซือถูเมิ่งหลาน

"อาจจะดีกว่าแบบนี้" เขาคิด "อย่างน้อยทุกคนก็จะได้ในสิ่งที่ต้องการ"

ข่าวเรื่องซือถูเมิ่งหลานแพร่กระจายไปทั่วคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว คนรับใช้ต่างพูดคุยกันเป็นกระซิบกระซาบ

"ได้ยินไหมว่าท่านหลี่เจี๋ยมีเมียน้อยแล้ว" คนหนึ่งพูด

"ใช่ และนางยังตั้งครรภ์ด้วย" อีกคนตอบ

"แล้วท่านไป๋ลู่จะเป็นอย่างไร" คนที่สามถาม

"ได้ยินว่าท่านเจ้านายจะดูแลนางเอง" คนแรกตอบ

ปู่เหวินที่ได้ยินข่าวนี้รู้สึกตื่นเต้น เขารู้ว่าสถานการณ์นี้จะเป็นประโยชน์ต่อเฝิงซือเฉิง และก็จะเป็นประโยชน์ต่อเขาด้วย

เฝิงซือเฉิงนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา รู้สึกพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้วางแผนให้เรื่องนี้เกิดขึ้น แต่เขาก็ใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์

"ในที่สุดข้าก็จะได้ไป๋ลู่มาเป็นของตัวเองอย่างถูกต้อง" เขาคิด "ไม่ต้องแอบซ่อนอีกต่อไป"

เขาคิดถึงคืนที่จะได้อยู่กับไป๋ลู่อย่างเปิดเผย ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับได้ ความตื่นเต้นจากการได้ครอบครองนางอย่างสมบูรณ์ทำให้เขารู้สึกเร้าใจ

สัปดาห์ที่เหลือผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่เจี๋ยเตรียมเอกสารและทรัพย์สินสำหรับการเดินทาง ซือถูเมิ่งหลานช่วยเขาจัดการสิ่งของ ขณะที่ไป๋ลู่พยายามปรับตัวกับความเป็นจริงใหม่

เฝิงซือเฉิงจัดเตรียมเงินทุนและสินค้าสำหรับการขยายธุรกิจที่ชายแดน เขาให้หลี่เจี๋ยไปดูแลเส้นทางการค้าใหม่และสร้างฐานลูกค้าในพื้นที่นั้น

"นายต้องส่งรายงานมาให้ข้าทุกสามเดือน" เฝิงซือเฉิงสั่ง "และกลับมาที่นี่ปีละครั้งเพื่อรายงานผลการดำเนินงาน"

"ครับ พ่อ ข้าจะทำตามที่ท่านสั่ง" หลี่เจี๋ยตอบ