### **ตอนที่ 16: ค่ายกลมรณะ
**ฉาก:** ภายในหุบเขาลึกลับยามราตรี หมอกหนาปกคลุมไปทั่ว บรรยากาศเย็นเยียบราวกับมีบางสิ่งซ่อนเร้นอยู่ ไป๋หยุนเฟิง, ฟางเจี้ยน, ซูเสี่ยวเหมย และจางิซาน กำลังเดินลึกเข้าไปโดยไม่รู้ตัวว่าตกอยู่ในแผนการของศัตรู
---
**ไป๋หยุนเฟิง:** (ขมวดคิ้ว) “แปลกนัก… ข้ารู้สึกว่าเรากำลังเดินวนอยู่ที่เดิม”
**ฟางเจี้ยน:** (ใช้กระบี่เคาะต้นไม้ข้างทาง) “เ้าสังเกตเห็นหรือไม่? ต้นไม้นี้…เราเดินผ่านมันมาแล้วสามครั้ง!”
**ซูเสี่ยวเหมย:** (สายตาตื่นตัว) “เช่นนั้นก็แสดงว่า… เราถูกล่อเข้ามาในค่ายกลแล้ว!”
**จางิซาน:** (กำหมัดแน่น) “เป็ไปไม่ได้! ข้าเฝ้าระวังมาตลอด เหตุใดเราจึงยังตกหลุมพรางได้?”
**(ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากความมืด ร่างเงาปรากฏขึ้นบนโขดหินสูง)**
**ไป๋หลงเทียน:** (ยิ้มเยาะ) “ฮ่า ๆ ๆ พวกเ้าไม่รู้ตัวเลยหรือ? ั้แ่ก้าวเข้ามาในหุบเขาแห่งนี้ พวกเ้าก็ไม่มีวันได้ออกไปอีกแล้ว!”
**ไป๋หยุนเฟิง:** (กัดฟันแน่น) “ไป๋หลงเทียน! เ้าคิดจะเล่นตลกอะไรกับพวกเราอีก?”
**ไป๋หลงเทียน:** (ยกมือขึ้น) “ไม่ต้องรีบร้อน… ค่ายกลมรณะนี้ถูกสร้างขึ้นจากวิชาลับของพรรคัโลหิต มีเพียงคนที่รู้เคล็ดลับเท่านั้นจึงจะรอดพ้นได้”
**ฟางเจี้ยน:** (เสียงเข้ม) “เ้าคิดว่าพวกเราจะยอมตายอยู่ที่นี่ง่าย ๆ รึ?”
**(ทันใดนั้น หมอกหนาเริ่มแปรเปลี่ยน เงาดำหลายสายเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว นักฆ่าชุดดำของพรรคัโลหิตโผล่ออกมาจากทุกทิศทาง ล้อมรอบทั้งสี่คนไว้!)**
**ซูเสี่ยวเหมย:** (ยกกระบี่ขึ้นตั้งท่า) “พวกมันมาแล้ว!”
**จางิซาน:** (แค่นเสียง) “ดูเหมือนพวกเราต้องฝ่าค่ายกลนี้ออกไปให้ได้ก่อนจะคิดเื่อื่น”
**ไป๋หลงเทียน:** (หัวเราะเบา ๆ) “เชิญพวกเ้าลองดูเถอะ… ว่าจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่!”
**(นักฆ่าชุดดำพุ่งเข้าจู่โจม การต่อสู้อันดุเดือดเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางหมอกที่ทำให้การมองเห็นยากลำบาก เสียงกระบี่ปะทะกันก้องไปทั่ว ความเป็ความตายอยู่ห่างกันเพียงเสี้ยววินาที!)**
3K
