บทที่ 17 เขายังเป็มนุษย์อยู่หรือเปล่า?
การเคลื่อนไหวของหลี่เฟิงเร็วเกินไป แก๊งอันธพาลที่เหลืออยู่ยังคงตกอยู่ในความตกตะลึงกับเหตุการณ์ของเพื่อนหกคนในกลุ่มที่ถูกหลี่เฟิงโจมตีล้มลงในพริบตา พวกเขาไม่คาดคิดว่าเพียงชั่วพริบตาหลี่เฟิงกลับวิ่งพุ่งเข้ามาทางพวกเขาอีก!
ทันใดนั้นพวกเขาต่างรู้สึกหวาดกลัวและถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว!
แต่ในเวลานี้เมื่อหลี่เฟิงมีโอกาสได้ปลดปล่อยความกระหายที่อยากจะฆ่าออกมาแล้วเขาจะยอมหยุดง่าย ๆ ได้อย่างไร แม้เขาจะหยุดพวกนั้นก็คงไม่หยุดมือแน่นอน หลี่เฟิงเข้าใจความจริงข้อนี้ดี!
หลี่เฟิงพุ่งเข้าไปในแก๊งอันธพาลราวกับสัตว์ป่าที่บ้าคลั่ง ทั้งฝ่ามือและหมัดทุกปล่อยรัว ๆ อย่างรวดเร็วทุกครั้งที่เขาปล่อยฝ่ามือและหมัดออกไปก็มีคนล้มลงทุกครั้ง
การปล่อยหมัดและฝ่ามือของเขาแต่ละครั้งทั้งรุนแรงและมีพลังมหาศาล แม้กระทั่งคนที่มีน้ำหนักกว่าร้อยกิโลกรัมเมื่อถูกโจมตีด้วยกระบวนท่านี้ก็พุ่งกระเด็นออกไปหรือไม่ก็ถูกฟาดลงพื้นอย่างรุนแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ในทันที
แต่ถึงจะเป็เช่นนั้นหลี่เฟิงก็ออกแรงพอประมาณ ไม่ลงมือจนถึงขั้นตายมีแค่อาการาเ็เท่านั้นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
คนที่ยืนอยู่คนสุดท้ายเห็นพวกของตัวเองถูกจัดการจนเกือบหมดภายในเวลาไม่ถึงนาที ด้วยความหวาดกลัวและใจึงหยิบปืนและเล็งไปที่หลี่เฟิง
ในสายตาของเขา ตอนนี้หลี่เฟิงช่างน่าหวาดหวั่นแม้เวลาจะผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีแต่ภาพของหลี่เฟิงที่ฝังเข้าไปในจิตใจของเขานั้นช่างดุร้ายและน่ากลัว คนคนเดียวสามารถล้มคนไปกว่าสามสิบคนด้วยมือเปล่าในเวลาเพียงนาทีกว่า นี่มันพลังระดับไหนกัน? แม้แต่สัตว์ที่ดุร้ายอย่างเสือยังไม่สามารถจัดการกับคนมากมายขนาดนี้ได้ในเวลาอันสั้น นี่ยังเป็มนุษย์อยู่หรือเปล่า?
ภายในพริบตาแก๊งอันธพาลก็ถูกหลี่เฟิงจัดการจนล้มลงไปนอนอยู่กับพื้น หลี่เฟิงหันไปมองชายหนุ่มของแก๊งอันธพาลที่เหลือรอดเป็คนสุดท้ายด้วยสายตาที่เ็า
แม้จะถือปืนแต่ชายคนนั้นก็ยังไม่มั่นใจว่าจะยิงถูกหลี่เฟิงหรือเปล่า เพราะความเร็วของหลี่เฟิงเมื่อครู่นั้นน่ากลัวเกินไป เขาไม่คิดว่าในโลกนี้จะมีใครเร็วขนาดนั้น มันน่ากลัวจนเหมือนในหนังที่มีพลังพิเศษเท่านั้นจึงจะทำได้
ในตอนนั้นเองฉินเสี่ยวก็ได้ขับรถมาจอดข้าง ๆ หลี่เฟิงแล้ว
หลี่เฟิงมองไปยังผู้ที่ยังรอดชีวิตอีกคนตรงหน้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ทันใดนั้นจิตสังหารของเขาก็คอย ๆ แผ่ออกมาจากตัวแล้วพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นราวกับคลื่นั์
ชายหนุ่มสั่นสะท้านไปทั้งตัว ปืนในมือร่วงลงพื้นเขามองหลี่เฟิงด้วยสายตาหวาดกลัวร่างกายถอยร่นไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นชายหนุ่มถูกจิตสังหารของตัวเองข่มขู่จนหวาดกลัวแล้ว หลี่เฟิงจึงผ่อนท่าทีตัวเองลง กลับไปเป็คนี้เีเหมือนปกติ เปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ก่อนจะพูดว่า “ออกรถ!”
หลังขับออกจากจุดเกิดเหตุผ่านไปได้ประมาณห้าถนน ฉินเสี่ยวจึงจอดรถและดับเครื่องยนต์