ในขณะนี้ใบหน้าของซือเจิ้นเฉียงบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด ดูจากสีหน้าของเขาแสดงให้เห็นถึงความโกรธที่ชัดเจนและดวงตาของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความเ็า ขณะจ้องมองไปยังหลิวชิงหยู่
ในฐานะเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคประจำตำบล อำนาจของข้าราชการทั่วไปย่อมด้อยกว่าเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีผู้ว่าการเทศมณฑลเสวี่ยเหวินหลงสนับสนุนเขาด้วยแล้ว เื่แบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่ตอนนี้หลิวชิงหยู่ นายกเทศมนตรีหนุ่มคนใหม่ กำลังทำงานข้ามหัว ปลดผู้กำกับสถานีตำรวจหานกั๋วชิ่งที่เป็คนของเขา เพื่อแทรกแซงอำนาจในตำบล มันจึงทำให้เขารู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก
ดังนั้น ซือเจิ้นเฉียง จึงพูดอย่างตรงไปตรงมา ด้วยท่าทางที่หนักแน่น “ผมไม่เห็นด้วย หานกั๋วชิ่งสร้างผลงานมากมายในฐานะ ผู้กำกับสถานีตำรวจ ทุกคนต่างเห็นผลงานของเขา ผมเชื่อว่าข้อเสนอของสหายหลิวชิงหยู่ข้อนี้ สมาชิกคณะกรรมาธิการของตำบลเราคงจะไม่เห็นด้วย สหายหลิวชิงหยู่ ผมคิดว่าคุณควรยกเลิกรายงานถอนคำร้องซะ เื่ผู้กำกับไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจการตัดสินใจภาคส่วนตำบล คุณคิดว่าทางเทศมณฑลจะเห็นด้วยกับคุณรึ ไร้สาระ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” ในตอนนี้ท่าทีของซือเจิ้นเฉียงดูแข็งกร้าว ฟังจากน้ำเสียงของเขา เขาไม่คิดจะเปิดช่องว่างให้หลิวชิงหยู่ได้ตอบโต้
หากเป็นายกเทศมนตรีใหม่คนอื่นๆ แน่นอนว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเลขาธิการพรรคประจำตำบลที่แข็งแกร่ง พวกเขามักจะถอยหลีกทาง สำหรับแวดวงราชการ การไปมีปัญหาความขัดแย้งกับผู้มีอิทธิพลที่มีรากฐานอำนาจมันไม่ส่งผลดี หากเปรียบาระหว่างแม่ทัพสองฝ่ายเท่ากับ เสีย 1000 ได้ 800 ดังนั้นคนทั่วไปย่อมไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม
(เสีย 1000 ได้ 800 หมายความว่าได้ไม่คุ้มเสีย)
แต่ทว่า หลิวชิงหยู่ คนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดา!
หลิวชิงหยู่ หันหน้าไปมอง ซือเจิ้นเฉียง แล้วยิ้มบางๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “เลขาธิการซือ ผมไม่เห็นด้วยกับความคิดคุณ ดังนั้นเื่นี้เราไม่จำเป็ต้องพูดอะไรกันอีก รายงานที่ยื่นเสนอของผมมีเหตุผลและเป็ไปตามระเบียบขั้นตอนทางกฎหมายทั้งหมด ผมรู้ดีว่าพวกเราไม่มีสิทธิ์ถอดถอนหรือแต่งตั้งผู้กำกับสถานีตำรวจส่วนตำบล แต่ผมก็มีสิทธิ์ที่จะยื่นคำร้องได้ ผมเชื่อว่าทางเทศมณฑลเองก็ไม่มีสิทธิ์กำหนดบุคลากรภายในตำบลเราได้ตามใจชอบ สหายซือเจิ้นเฉียง ถ้าคุณยืนกรานปฏิเสธ คุณยังจำสิ่งที่ผมบอกก่อนที่คุณจะไปประชุมที่ เทศมณฑลได้หรือไม่?”
ซือเจิ้นเฉียง ไม่คิดมาก่อนว่าหลิวชิงหยู่จะงัดไพ่เด็ดออกมาใช้ในสถานการณ์นี้ นี่จึงทำให้เขาเริ่มปวดหัว หลังจากได้ลองปะทะ เขาก็ไม่กล้าจะใช้ไม้อ่อนกับหลิวชิงหยู่ และเื่ที่หลิวชิงหยู่กล่าวแน่นอนว่าเขาจำได้ดี แน่นอนว่าตัวเขา้าจะหลีกเลี่ยงปัญหาและผลร้ายที่จะตามมาของตนเองและพรรคพวก ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วแล้วแสร้งเป็ครุ่นคิดก่อนจะพูดขึ้นมา "ผมจำไม่ได้จริงๆ สงสัยความทรงจำผมไม่ค่อยจะดี” แน่นอนว่าซือเจิ้นเฉียงจำมันได้ แต่เขาตัดสินใจเลือกปฏิเสธ หลิวชิงหยู่ เพราะหลิวชิงหยู่ไม่มีหลักฐานใดๆ และสมาชิกคณะกรรมการส่วนใหญ่ก็เป็คนของเขา ดังนั้นหลิวชิงหยู่จึงมิอาจยืนกรานกล่าวต่อไปได้
แต่ทว่า ฉากที่ทำให้ซือเจิ้นเฉียงตะลึงก็เกิดขึ้น หลิวชิงหยู่หยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนปัดหน้าจอแล้วจิ้มไปที่จอสองสามครั้ง ในไม่ช้า เสียงการสนทนาระหว่างเขากับหลิวชิงหยู่ ก็ดังขึ้นออกมา “เสี่ยวหลิว ผม สหายหู่กวงหยวน และหวางเสวี่ยเหวิน จำเป็ต้องเดินทางไปยังเทศมณฑล เพื่อประชุม ตอนนี้คุณมีอำนาจจัดการสิ่งต่างๆ ภายในตำบล ดังนั้นภัยพิบัติน้ำท่วมครั้งนี้คุณจะต้องเป็ผู้รับผิดชอบและจัดการสิ่งต่างๆ ทั้งหมด รวมถึงการอพยพและจัดตั้งถิ่นฐานชั่วคราวให้ผู้คน มิฉะนั้นหากเกิดปัญหาขึ้น แม้แต่ผมก็ไม่สามารถช่วยคุณได้”
หลังจากคลิปเสียงจบลง หลิวชิงหยู่ก็มองไปยังซือเจิ้นเฉียงแล้วพูดว่า “ท่านเลขาธิการซือ คุณพูดไว้อย่างชัดเจนว่าผมมีอำนาจควบคุมจัดการสิ่งต่างๆ ในตำบล ในเมื่อคุณไม่ได้อยู่ในตำบล เวลานั้นผมก็คือ ผู้รับผิดชอบสูงสุด ทั้งหมดก็เพื่อให้การรับมือกับอุทกภัยเป็ไปอย่างราบรื่น ทุกคนต้องปฏิบัติตามคำสั่งผม แต่ผู้กำกับหานกั๋วชิ่ง ปฏิเสธคำสั่ง ในการเบิกวัตถุะเิเล็กๆ น้อยๆ ให้ผม หนำซ้ำยังผลักภาระหน้าที่ไปให้กับคนอื่น ท่านเลขาธิการซือคนแบบนี้เราควรจะปล่อยให้เขาทำงานในฐานะผู้กำกับได้อีกหรือ ตำรวจคือผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของประชาชนและปกป้องชีวิตทรัพย์สินให้กับประชาชน แต่เื่ง่ายๆ แค่นี้ หานกั๋วชิ่ง กลับไม่ยอมทำ แบบนี้ในอนาคตเรายังจะหวังพึ่งพาอะไรเขาได้อีก?”
คำพูดของหลิวชิงหยู่ ทำให้ซือเจิ้นเฉียงรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าหลิวชิงหยู่จะบันทึกเสียงเอาไว้ นี่คือสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของเขา หลิวชิงหยู่ร้ายกาจมาก นอกจากนี้เขายังไม่คิดมาก่อนว่าหลิวชิงหยู่จะบันทึกแม้กระทั่งการสนทนากับหานกั๋วชิ่ง ต้องเข้าใจก่อนว่า หลิวชิงหยู่กับหานกั๋วชิ่งไม่เคยมีความบาดหมางใดๆ ต่อกัน เพราะหานกั๋วชิ่งไม่เคยทำอะไรที่ส่งผลกระทบต่อตำแหน่งหน้าที่ของ หลิวชิงหยู่ ถึงอย่างนั้น ซือเจิ้นเฉียง ก็ยังกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สหายหลิวชิงหยู่ ไม่ว่าอย่างไรหานกั๋วชิ่งก็เป็ผู้กำกับของกวนซานเรา ตำแหน่งของเขาเป็สิ่งสำคัญมาก แม้ว่าเราคิดอยากจะปลดเขา แต่พวกเราก็ควรเคารพความคิดเห็นและการตัดสินใจของเขาในเวลานั้นด้วย เราไม่สามารถตัดสินใจเพียงเพราะคำพูดของคุณฝ่ายเดียว คุณคิดว่ามันจริงไหม”
หลิวชิงหยู่ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “เอางั้นก็ได้ ติดต่อ หานกั๋วชิ่ง ให้เขาช่วยอธิบายเหตุผลที่นี่”
ไม่นาน หานกั๋วชิ่ง ก็ถูกผู้อำนวยการศูนย์ราชการเรียกตัวให้เข้าสู่ที่ประชุม ในฐานะผู้เกี่ยวข้องโดยไม่มีสิทธิ์ออกเสียง หลังจากที่ ผู้อำนวยการศูนย์ราชการ ติดต่อไปยัง หานกั๋วชิ่ง เขาก็ได้บอกเล่าสถานการณ์การประชุมคร่าวๆ เมื่อหานกั๋วชิ่ง มาถึงเขาก็ได้กำชับ หานกั๋วชิงว่า ให้วางตัวให้ดี เพราะ หลิวชิงหยู่ อาจจะไม่ปล่อยเขาง่ายๆ และั้แ่ต้นหลิวชิงหยู่ ไม่ได้บอกรายละเอียดใดๆ กับผู้อำนวยการศูนย์ราชการ จึงไม่รู้ว่าเขาจะใช้วิธีอะไร หลังจากหานกั๋วชิ่งนั่งลง ซือเจิ้นเฉียง ก็มองไปยังหานกั๋วชิ่งแล้วพูดขึ้นว่า “ผู้กำกับหานผมได้ยินนายกเทศมนตรีหลิวบอกว่า เขาโทรหาคุณเมื่อสองวันก่อนเพื่อให้คุณเบิกวัตถุะเิให้เขาแต่คุณไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง เื่นี้จริงหรือเปล่า”
หานกั๋วชิ่งพูดออกมาอย่างรวดเร็วว่า “เลขาธิการซือ นายกหลิวโทรหาผมเมื่อสองวันก่อนแต่ผมยุ่งเกินกว่าจะได้ยินชัดเจน ท่านกำชับให้ผมจัดการหาสถานที่ เพื่ออพยพประชาชน ดังนั้นผมจึงไม่สามารถปลีกตัวทำตามคำสั่ง ท่านนายกหลิวได้ “กล่าวจบ หานกั๋วชิ่งก็หันไปมองหลิวชิงหยู่แล้วพูดว่า “ท่านนายกหลิว ผมขอโทษที่ใช้น้ำเสียงไม่เหมาะสม แต่ตอนนั้นสภาวะอารมณ์ผมไม่ปกติ น้ำเสียงเลยฟังไม่เป็มิตรเท่าที่ควร แต่ผมหวังว่าท่านจะเข้าใจ เพราะพวกเราต่างก็ปฏิบัติตามหน้าที่กันอย่างเหน็ดเหนื่อย ผมเข้าใจสิ่งที่ท่าน้า แต่ผมหวังว่าท่านจะเข้าใจผมเช่นกัน ผมต้องใช้เวลาไปกับการตามหาสถานที่ใหม่และอพยพผู้ประสบภัย ดังนั้นการไม่ปฏิบัติตามคำสั่งท่านทำให้ผมรู้สึกเสียใจอย่างมาก หวังว่าท่านจะเมตตาไม่ถือสาหาความ”
หานกั๋วชิง เป็คนฉลาด เขารู้ว่าการตอบโต้ด้วยท่าทีแข็งกร้าวในขณะที่เผชิญหน้ากับ หลิวชิงหยู่ ไม่ใช่เื่ฉลาด เพราะแม้แต่ ซือเจิ้นเฉียง ผู้กุมอำนาจในตำบล หลิวชิงหยู่ ก็ยังกล้าเผชิญหน้าต่อกร อีกอย่างการที่ หลิวชิงหยู่ สามารถเรียกตัวเขามาได้นั่นหมายความว่า ซือเจิ้นเฉียง ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ด้วยตนเอง เมื่อสถานการณ์เป็เช่นนี้เขาจึงต้องตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ยอมรับความผิดและยกเหตุผลว่าทำไปเพื่อประชาชน ป้องกันไม่ให้ หลิวชิงหยู่ เดินหน้าต่อ
เมื่อซือเจิ้นเฉียงเห็นท่าทางการแสดงออกของหานกั๋วชิ่ง เขาก็รู้สึกเลื่อมใสและชื่นชมในใจว่า ‘หานกั๋วชิ่ง มีความสามารถในการสังเกตวิเคราะห์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เขามองสถานการณ์ภาพรวมออกและหาทางรับมืออย่างชาญฉลาด ต่อให้ หลิวชิงหยู่ จะมีคลิปเสียงบทสนทนากับ หานกั๋วชิ่ง อยู่ในมือแต่มันก็ไร้ประโยชน์ คำพูดที่ชี้ไปในทางทำเพื่อผู้คนของหานกั๋วชิ่ง มันต้องรับมือกับกลอุบายของหลิวชิงหยู่ได้แน่’
ซือเจิ้นเฉียง คิดได้เช่นนั้นก็เหลือบมองไปที่ หลิวชิงหยู่
อย่างไรก็ตามในเวลานี้ท่าทีของ หลิวชิงหยู่ ดูนิ่งสงบมาก เขาเหลือบมองไปทาง หานกั๋วชิง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำว่า “เอาล่ะ หานกั๋วชิ่งคุณเป็ผู้กำกับที่น่าชื่นชมเลื่อมใสจริงๆ ” เอ่ยถึงตรงนี้ ดวงตาของหลิวชิงหยู่ก็ทอประกายความเ็า “ แต่ หานกั๋วชิ่ง ผมไม่ได้้าให้คุณมาขอโทษที่ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งผม แต่จะถามว่าคุณแน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าตอนนั้นคุณกำลังจัดการเื่หาถิ่นฐานและอพยพผู้ประสบภัยไม่ว่าก่อนหรือหลังจากที่รับสายของผม? "
หานกั๋วชิ่ง ตอบกลับไปโดยไม่ลังเล “ผมแน่ใจ เ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายเป็พยานได้”
ได้รับคำตอบ หลิวชิงหยู่ ถึงกับเค้นเสียงออกมาด้วยความเ็าอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและเลื่อนดูคลิป้าสุด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “ทุกคนลองดู ในบันทึกวิดีโอนี้ เป็วิดีโอที่อัดไว้ที่สี่แยกตำบลเรา ซึ่งตรงกับเวลาที่ผมโทรหา หานกั๋วชิ่ง เราจะเห็นว่าวิดีโอนี้ถ่ายโดยกล้องวงจรปิดอย่างชัดเจน ในเวลานั้นหานกั๋วชิ่งกำลังนำนายตำรวจสิบคนช่วยกันขนข้าวของในครอบครัวเพื่ออพยพออกจากเมือง ถ้าหากไม่เชื่อพวกคุณก็เชิญเอาไปดูเอง” หลิวชิงหยู่ กล่าวจบก็ยื่นโทรศัพท์ให้ ซือเจิ้นเฉียง
ซือเจิ้นเฉียง หยิบโทรศัพท์ของ หลิวชิงหยู่ ขึ้นมา สีหน้าของเขาซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่คิดเลยว่าหลิวชิงหยู่จะถือไพ่เหนือกว่าเช่นนี้เอาไว้ ทำให้เขาจิตใจเขาเต็มไปด้วยความหดหู่
ในเวลานี้ หานกั๋วชิ่งเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขาเป็ผู้กำกับสถานีตำรวจของตำบล เื่กล้องวงจรปิดในตำบลเขาย่อมรู้เป็ธรรมดา เขาไม่คิดเลยว่าบันทึกจากกล้องวงจรปิดจะไปตกอยู่ในมือหลิวชิงหยู่ได้ เห็นได้ชัดว่ามีเกลือเป็หนอนอยู่ในสถานีตำรวจกวนซาน แล้วเขาก็มั่นใจว่าหนอนคนนั้นคือ เจี่ยซินหยู แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว
หลังจากที่ทุกคนได้ดูบันทึกวิดีโอจากโทรศัพท์มือถือ หลิวชิงหยู่ก็กล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ท่านเลขาธิการซือ รองเลขาธิการฉิน และสมาชิกคณะกรรมาธิการทุกท่าน ผมเชื่อว่าพวกคุณได้เห็นอย่างชัดเจนแล้ว หานกั๋วชิ่งได้ฝ่าฝืนคำสั่งของผม และยิ่งไปกว่านั้นเขายังจงใจให้รายงานเท็จกับคณะกรรมาธิการทุกท่าน เพิกเฉยต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน คนแบบนี้เรายังสามารถวางใจให้เป็ผู้กำกับประจำตำบลเราได้อีกงั้นหรือ”
ได้ฟังประโยคนี้ ห้องประชุมก็จมอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
..............................
289
