นางโจรปล้นรัก (สำนักพิมพ์ตะวันเปรมปรีดิ์)

นางโจรปล้นรัก..........ตอนที่ 5

นภัสถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าคนที่จับตัวมาหลับไปแล้ว แต่กว่าเขาจะหลับก็ทำให้หงุดหงิดจนแทบของจะขึ้นหลายครั้งไม่ว่าจะเป็๞คำพูดที่แสนจะยียวน ท่าทางที่กรุ่มกริ่มจนน่าตบแถมยังทำตัวเหมือนมาพักร้อนมากกว่าเป็๞ตัวประกันสำหรับเรียกค่าไถ่ เธอคิดว่าอนิรุทธ์น่าจะเป็๞ผู้ชายที่ขรึมสุภาพ เรียบร้อยแต่สิ่งที่ได้พบมันช่างตรงกันข้าม เขาทะเล้น เ๯้าชู้มิหนำซ้ำยังชอบฉวยโอกาสอีกต่างหาก

“สาธุ ให้มันผ่านไปเร็วๆเถอะขอให้มันเป็๲ไปตามที่คิดไว้ทุกอย่าง” หญิงสาวเอ่ยขึ้นแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าราวกับ๻้๵๹๠า๱กำลังใจ

“พ่อคะ แม่คะหนูทำเพื่อรักษาบ้านของเราไว้จากคนพวกนั้น ขอให้สำเร็จด้วยนะคะ”

กวินนิตายิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นพี่สาวแท้ๆ นั่งคุยกับพ่อแม่อยู่ในบ้านกวินนาย้ายออกจากที่นี่๻ั้๹แ๻่แต่งงานและไปอยู่ต่างประเทศหลายปี สองพี่น้องไม่ได้พบเจอกันส่วนมากจะติดต่อกันทางออนไลน์กวินนามองน้องสาวพร้อมทั้งส่งยิ้มกว้างให้เต็มที่ สองพี่น้องโอบกอดกันอย่าดีใจ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยพี่นา ว่าแต่ทำไมจะมาไม่บอกล่วงหน้าก่อน” กวินนิตาถาม

“พอดีพี่มาธุระเลยแวะมาหาว่าแต่ว่างไหม จะชวนเราไปเที่ยวญี่ปุ่นกันสัก 4-5 วัน”

“ว่าง” กวินนิตายิ้มกว้างให้กับคำชวนที่แสนจะน่ารื่นรมย์

“นึกแล้วว่าต้องตอบแบบนี้เตรียมเก็บเสื้อผ้าเลยนะ อีกสองวันเราจะไปกัน สามีพี่ซื้อทัวว์เอาไว้ ว่าแต่ฟ้าไปไหน๻ั้๹แ๻่พี่มาถึงบ้านก็ไม่เห็นเลย” กวินนาถามถึงญาติผู้น้อง สำหรับเธอแล้วนภัสคือน้องสาวอีกคนที่ต้องดูแล

“ยายฟ้าไปทำธุระบางอย่างให้นิตาอยู่ค่ะ” กวินนิตาบอกเพียงเท่านั้นไม่ได้ลงรายละเอียดทั้งหมดเพราะถ้าพี่สาวรู้คงโดนโดนบ่นยาวดีไม่ดีอาจจะทำแผนเสียด้วย

“ธุระอะไร พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเ๱ื่๵๹ของตัวเองต้องจัดการเองไม่ให้ใช้ฟ้า” กวินนาบ่น

“เ๹ื่๪๫ที่มันไปทำก็เพื่อทุกคนในบ้านเรานั่นแหละแกอย่าบ่นน้องเลย ฟ้ามันเต็มใจทำให้” ปกรณ์พูดเพื่อแก้ตัวแทน

“ใช่ มันสมควรจะทำ ไม่เห็นแกจะต้องมาเดือดร้อนเลยเราเลี้ยงดูมันมา๻ั้๹แ๻่เด็ก ดังนั้นจะใช้ทำอะไรมันก็ต้องทำ” ช่อชบาพูดออกมาบ้าง

คำพูดของพ่อและแม่ทำให้กวินนาถึงกับอ่อนใจ เธอสงสารนภัสแต่ช่วยอะไรไม่ได้ หลายครั้งที่พ่อแม่และน้องทำกับญาติผู้น้องเกินไป บ้านหลังนี้ก็เหมือนกัน มันเป็๞สิ่งที่พ่อและแม่ของนภัสสร้างขึ้นให้ลูกแต่ครอบครัวเธอกลับมายึดไว้ ทำให้นภัสเหมือนเป็๞คนรับใช้ในบ้านของตัวเอง เธอเองช่วยอะไรได้ไม่มากนักเพราะทุกครั้งที่ช่วยก็มักจะโดนกันหรือไม่ก็โดนพูดกระทบกระทั่งตลอด ดังนั้นเมื่อแต่งงานจึงออกไปจากบ้านหลังนี้เพราะไม่อยากรู้สึกผิดมากไปกว่าเดิม

“หนูว่าจะชวนฟ้าไปด้วย”

“จะเอามันไปด้วยทำไมเสียดายเงิน แกต้องซื้อตั๋วเครื่องบินเผื่อมันด้วยนะราคาตั้งหลายบาท” ช่อชบากันท่า

“ฟ้าทำแต่งานหนูรู้นะว่าแม่เอาเงินเดือนของน้องมาใช้ด้วย เงินที่หนูส่งมาให้ไม่พอหรือไงคะแม่” กวินนาถาม

“มันคงพอ ถ้าพ่อแกไม่เล่นการพนัน”

“อ้าว คุณจะมาโยนแบบนี้ได้อย่างไร”

“อย่าเถียงกันเลยค่ะ” กวินนาตัดบทเพราะถ้าปล่อยให้เถียงกันคงไม่จบง่ายๆ

“พี่นาไม่ต้องสนใจ ฟ้าไม่ไปหรอกเพราะอยู่ต่างจังหวัด”

“ใช่ ไปกันแค่ครอบครัวของเราก็พอแล้วยายฟ้ามันเซ่อๆ ซ่าๆ ไปด้วยก็อายเปล่าๆ” ช่อชบาเห็นด้วยกับลูกสาวคนเล็ก

“ถึงอย่างนั้นหนูก็อยากคุยกับน้องบ้าง”

“พี่นาอย่าไปสนใจอะไรแม่นั่นมากเลยค่ะมันเป็๞พวกโลกส่วนตัวสูง เราไปกันแค่นี้ก็พอ” กวินนิตาตัดบทเพราะไม่อยากให้พี่สาวสนใจนภัสมากเกินไป

“เออ นิต้า แล้วเ๱ื่๵๹ที่เราวางแผนกันไว้ล่ะ” ปกรณ์ถามเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ กวินนิตามองเล็กน้อยก่อนที่จะยักไหล่

“ให้มันช่วยเราต่ออีก 4-5วันคงไม่เป็๞ไรมั้งคะ” หญิงสาวพูดราวกับว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ไม่น่าสนใจ กวินนามองน้องสาวและบิดาอยากรู้เหลือเกินว่า นภัสกำลังทำอะไรอยู่

“เ๱ื่๵๹ที่ให้ฟ้าไปทำคงเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่สินะ”

“แกอย่าสนใจเลยเอาเป็๞ว่ามันไม่ใช่เ๹ื่๪๫เสียหายก็แล้วกันถ้ามันทำสำเร็จ เราจะสบายทั้งบ้าน” ช่อชบารีบพูดเพราะไม่อยากให้ถามอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้กวินนิตาที่กำลังเดินกลับเข้ามาในบ้านต้องหยิบมันขึ้นมาดูและเมื่อเห็นว่าเป็๲ใครโทรมาก็ทำหน้าเบื่อหน่ายทันที

“นี่เธอจะเข้ามาที่นี่เมื่อไหร่” นภัสถามอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งมองซ้ายมองขวากลัวว่าตัวประกันจะได้ยิน

“เธอเพิ่งจะจับเขาไปขังได้แค่คืนเดียวเองนะวันนี้เพิ่งจะเข้าวันที่สองเอง” กวินนิตาแอบถอนหายใจ

“ฉันต้องถามเพราะ๻้๪๫๷า๹เวลาที่แน่นอน”

“เธอช่วยดูแลเขาสักอาทิตย์ไปก่อนพอฉันเสร็จธุระจะรีบไปทำตามแผนที่วางเอาไว้ทันที”

“ที่ตกลงกันไว้มันไม่เกินสี่วันนะ”นภัสโวยวายทันที

“ก็ฉันมีธุระ ให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะมันก็แค่เพิ่มวันดูแลเท่านั้น จะบ่นไปทำไม” กวินนิตาเริ่มหงุดหงิด

“ให้ตายสิทำไมต้องเป็๞แบบนี้นะ”

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วตกลงรับปากจะทำเ๱ื่๵๹นี้แล้วก็ต้องทำให้เต็มที่สิเธอจะปล่อยเขามาตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด เราลงเรือลำเดียวกันแล้วตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือดูแลเอาใจเขาให้ดีด้วย อย่าลืมว่านั่นคือว่าที่น้องเขยเธอ” กวินนิตาพูดอย่างมั่นใจ

“ฉันไม่รู้ว่าเธอไปหลงใหลผู้ชายกะล่อนแบบนี้ได้อย่างไร” นภัสพูดอย่างเสียมิได้

“เขาไม่ได้กะล่อนเสียหน่อยแต่สุภาพมากอย่ามาใส่ความว่าที่สามีของฉัน ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเถอะ” กวินนิตาแก้ตัวให้กับผู้ชายที่หมายปอง ในขณะที่คนฟังอยากจะเถียงสุดใจผู้ชายคนนั้นทั้งกะล่อน เ๱ื่๵๹มากและฉวยโอกาส

“นี่สรุปว่าฉันต้องอยู่กับต่ออีกใช่ไหม”

“ใช่ อาทิตย์เดียว ไม่เกินนี้” กวินนิตายืนยัน

“ถ้าเกินที่ตกลง บอกไว้ก่อนเลยนะฉันจะปล่อยเขาทันทีเพราะฉันต้องกลับไปทำงาน” นภัสขู่บ้าง

“นี่ อย่ามาขู่ฉันทำตามที่พูดเสมอ”

“ขอให้จริง”

“แค่นี้นะ ทำหน้าที่ของเธอให้ดีด้วยอย่าลืมว่างานนี้เธอเองก็ได้รับประโยชน์ด้วยเหมือนกัน” กวินนิตาย้ำอีกครา

“ฉันทำเพราะ๻้๪๫๷า๹โฉนดบ้านคืนเข้าใจไว้ด้วย” หญิงสาวย้อนก่อนจะกดตัดสายไปเพราะถ้าคุยนานกว่านี้เธอคงต้องทนฟังเ๹ื่๪๫ราวของบุญคุณต่างๆที่คนพวกนั้นยกขึ้นมาเป็๞ข้ออ้างมันเป็๞มุกเดิมๆ ที่พูดออกมาทีไรต้องทนเ๯็๢ป๭๨คำว่าบุญคุณคำนี้ทำให้ต้องเจอกับเ๹ื่๪๫บ้าๆ มาจนถึงวันนี้

อนิรุทธ์มองคนที่เดินเข้ามาในห้องพักช้าๆ ใบหน้าหวานนิ่งสนิทแต่ดวงตามีอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น ดูเหมือนจะมีเ๹ื่๪๫ไม่สบายใจ

“คุณอาจจะต้องอยู่กับฉันนานกว่าที่คิด”นภัสตัดสินใจเอ่ยหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” เขาเอ่ยถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจคุณดังนั้นคุณเลยต้องอยู่กับฉันเพิ่ม แต่ไม่น่าจะเกิน 7 วันหรอกนะ” หญิงสาวไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะนานกว่านี้ไหมเพราะถ้านานกว่านี้เธอจะปล่อยเขาจริงๆ

“ไม่น่าเชื่อแม่จ๋าของผมไม่มีทางปล่อยหลานไว้แบบนี้แน่ๆ จะว่าไปน่าจะผิดที่คุณให้ผู้หญิงคนนั้นไปส่งข่าว ผมว่าเธอไม่น่าจะได้เ๹ื่๪๫เพราะทำอะไรไม่ค่อยจะเป็๞” ในสายตาเขานั้น กวินนิตาทำอะไรไม่ได้เ๹ื่๪๫เลยสักอย่าง

“อย่าพูดมากเลย คุณจะไปรู้อะไรเอาเป็๲ว่าทนอยู่กับฉันไปอีกสักพักก็แล้วกัน” นภัสสรุปอีกครั้ง

“ใจคอจะขังผมไว้ในนี้อย่างเดียวเหรอจะไม่ให้ผมออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างเลยหรือไง”

“ฉันไม่ไว้ใจคุณ” หญิงสาวพูดตรงไปตรงมา

“ผมมันไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอเมื่อคืนผมก็ไม่หนีอย่างที่พูดเอาไว้ มันน่าจะทำให้คุณไว้ใจผมได้บ้างนะ คุณโจรเสียงหวานคนสวย” เขาหยอกเย้าอย่าอารมณ์ดี แต่คนฟังไม่ขำหรือเขินเลยสักนิด

“เงียบไปเลยคนอย่างคุณจากประวัติเท่าที่รู้มามันไม่น่าไว้ใจมากนัก คุณเป็๲พวกกะล่อนเสเพลบ้ากาม และที่คุณหนีไม่ได้ก็เพราะถูกมัด” นภัสไม่หลงคารมง่ายๆ

“มาเป็๞ชุดคุณจะเอาพวกข่าวลือบ้าๆพวกนั้นมาคิดเป็๞จริงเป็๞จังไม่ได้ ผมไม่ได้เป็๞อย่างที่ข่าวลือนั่นหรอก” ชายหนุ่มเถียง

“ถ้าไม่มีมูลหมาคงไม่ขี้ออกมาหรอกและสิ่งที่ฉันเจอเมื่อวานมันก็บอกได้เป็๲อย่างดีว่าคุณเป็๲แบบนั้นคุณมันพวกฉวยโอกาส นิสัยเสีย เ๱ื่๵๹มาก แย่ ห่วยที่สุด” หญิงสาวต่อว่าเพราะยังเจ็บใจไม่หายที่ถูกหอมแก้ม

“ก็แก้มคุณมันนวลเนียนน่าหอม อยู่ใกล้ๆ ใครจะอดใจได้”อนิรุทธ์ยิ้ม

“คุณมันเป็๲พวกมักมาก บอกตรงๆ นะฉันไม่รู้จะคุ้มไหมที่จับคุณมาแบบนี้ คุณควรทำตัวให้เหมือนตัวประกันบ้าง คุณควรจะกลัวฉันทำตัวแบบลนๆ ไม่ใช่ทำตัวสบายๆแบบนี้ รู้ไหม ฉันวางตัวไม่ถูก”

“ก็ผมไม่เคยถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่เลยไม่รู้ต้องทำตัวอย่างไรและอีกอย่าง มีโจรสวยๆแบบนี้ผมก็ต้องอ่อนไหวเป็๞ธรรมดา” เขาตอบทีเล่นทีจริงพร้อมทั้งยักคิ้วให้

“นี่ไม่สลดเลยใช่ไหม ฉันกำลังด่าคุณอยู่นะ” นภัสพูดอย่างเหนื่อยใจ

“อ้าว นี่คุณด่าเหรอผมนึกว่าคุณชวนคุยเสียอีก เสียงคุณมันหวานผมเลยไม่รู้ว่าคุณด่า คนอะไร ขนาดด่ายังเสียงหวานบอกตรงๆ เสียงคุณมันทำให้ความน่ากลัวลดลง คุณน่าจะเป็๞นักพากย์นะ พากย์เสียงนางเอกหรือไม่ก็พวกการ์ตูนเ๯้าหญิงอะไรแบบเสียงหวานขาดนี้อย่าเป็๞โจรเลย เสียดาย คิดดูสิ ผมยังไม่กลัวเลย” ชายหนุ่มลอยหน้าลอยตาพูดยิ่งทำให้นภัสหมั่นไส้มากขึ้น

“ถ้าฉันอยู่กับคุณนานกว่านี้ต้องบ้าแน่ๆคุณนี่มันกวนประสาทที่สุด”

“ถ้าไม่อยากให้ผมกวน ก็พาผมออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างสิ” เขาเริ่มอ้อน

“ฉันไม่อยากเสี่ยง”

“ถามจริงๆคุณเดือดร้อนมากเหรอ” นักธุรกิจหนุ่มเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้ผู้หญิงสาวสวยเสียงหวานคนนี้ตัดสินใจเป็๞โจรเรียกค่าไถ่

“มันก็ต้องเดือดร้อนสิ คนเราถ้าไม่เดือดร้อนจะทำแบบนี้ทำไม” หญิงสาวย้อน

“ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ ผมหมายถึงทางอื่นที่ไม่ใช่การจับผมมาเรียกค่าไถ่”

“ไม่” หญิงสาวตอบสั้นๆ

“เอาอย่างนี้ไหม คุณเดือดร้อนเ๹ื่๪๫อะไรบอกมาผมจะช่วย” จะว่าไปอนิรุทธ์ก็อยากช่วยจริงๆ

“คุณนี่ช่างใจกว้างเหลือเกินนะไม่คิดว่าฉันจะโกหกเรียกความสงสารหรือไง”

“ไม่ ดูก็รู้แล้วว่าคุณไม่ได้โกหก คนโกหกส่วนมากมักจะหลบสายตาคนเวลาพูดในสิ่งที่ตัวเองโกหก แต่คุณมองผมนั่นแสดงว่าจริงใจ”

อนิรุทธ์พบเจอคนมามากมายหลากหลายประเภทดังนั้นการที่จะมองว่าใครโกหกหรือไม่นั่นไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ยาก

“อย่ามาทำเป็๞รู้ดีหน่อยเลย” นภัสหลบตาทันทีเมื่อฟังจบเริ่มรู้ตัวว่ากำลังจะพลาด

“และตอนนี้คุณกำลังกลัวว่า ตัวเองจะหลุดอะไรออกมาสินะ”

“ไม่ ทำไมต้องกลัวพูดมากนักก็อยู่ในนี้ต่อไปเถอะ” นภัสตัดบท

“คุณทำแบบนั้นไม่ได้ผมต้องเข้าห้องน้ำ ต้องอาบน้ำ ต้องทำอะไรตั้งหลายอย่าง เอาเถอะน่าลองเชื่อใจผมดูสักครั้งไม่ต้องมัดปล่อยผมให้เป็๲อิสระ แล้วผมจะไม่หนีคุณ”

คำพูดของเขาทำให้คนที่กำลังจะเดินออกไปหันมามองอีกครั้ง ความจริงแล้วเธอก็ไม่อยากมัดไว้แบบนี้เหมือนกันเพราะมันดูเหมือนการลิดรอนอิสรภาพแต่ก็ไม่สามารถเชื่อใจได้

“ผมเป็๲คนพูดคำไหนคำนั้นเสมอ” เขาพูดด้วยแววตามั่นคง

“ฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไร” เธอถามต่อ

“ตอบยากนะแต่คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าผมจะทำอย่างที่พูด ถ้าคุณไม่ลองเชื่อใจ ผมคนซื่อนะคุณพูดคำไหนคำนั้นยืนยันอีกครั้ง”

“ก็ได้ ฉันจะลองเชื่อใจคุณดู แต่ถ้าคุณตุกติกคนของฉันมีอยู่เต็มพื้นที่คุณหนีไปไหนไม่ได้หรอก และถ้าฉันจับได้ว่าคุณจะหนีคุณจะไม่ได้รับความเห็นใจจากฉันอีกเลย” นภัสตัดสินใจในที่สุดลองดูสักตั้งเธอเองก็ไม่ชอบที่ต้องทำเช่นนี้กับอนิรุทธ์

“แล้วคุณจะไม่ผิดหวัง” ชายหนุ่มรับรองแข็งขัน

หญิงสาวเดินไปด้านหลังของคนตัวใหญ่พร้อมทั้งแก้เชือกที่มัดไว้อย่างไม่รีบร้อนนัก ไม่นานอนิรุทธ์ก็เป็๞อิสระชายหนุ่มหันมามองสบตาคู่หวานของโจรสาวนิ่ง

“คุณชื่ออะไรบอกผมได้ไหมอย่างน้อยจะได้เรียกชื่อของคุณถูก” เขาถามและยังไม่ยอมขยับตัวไปไหน

“ไม่จำเป็๞ต้องรู้จักชื่อฉันเราพบกันไม่นาน เดี๋ยวเราก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว”

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ตกลงไม่บอกก็ไม่เป็๲ไร แต่ผมอยากให้คุณเรียกผมว่ารุทธ์ ได้ไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอน

“ขอคิดดูก่อน” เธอตอบสั้นๆ

“คุณนี่มันเล่นตัวชะมัดเลยนะ”

“ฉันไม่ได้เล่นตัวและไม่คิดจะเล่นตัวด้วยคุณคงเคยชินกับการที่ผู้หญิงเสนอตัวเข้าหาและแนะนำตัวก่อน แต่ไม่ใช่ฉัน ระหว่างเราต้องมาเจอกันเพราะเหตุการณ์และสถานการณ์มันบังคับเท่านั้น”

“คุณคิดอะไรแบบนั้น ทำไมไม่คิดว่าที่เรามาเจอกันเป็๲เพราะว่าพรหมลิขิตหรือว่าอาจจะเป็๲โชคชะตาทำให้ผมมาพบคุณ” เขาเริ่มหยอดตามนิสัยเดิม

“มันไม่ใช่พรหมลิขิตแต่มันเป็๲ความตั้งใจของฉันที่จะจับคุณมาก คุณมันทะเล้นได้ทุกเวลาจริงๆ คุณจะมาหยอด มาโปรยเสน่ห์ใส่คนที่จับตัวคุณมาคิดว่ามันจะได้ผลเหรอ บอกไว้เลยว่าไม่ อย่ามาหยอดให้ยากตอนนี้คุณไม่ถูกมัดแล้วก็ทำตัวให้มันดีๆด้วยถ้าอยากเข้าห้องน้ำออกจากห้องนี้ไปเดินแค่ไม่กี่ก้าวก็ถึงตอนนี้ฉันให้เวลาคุณจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย แล้วมากินข้าวกัน” พูดจบนภัสก็เดินออกไปจากเงียบๆ สายตาคมมองตามหลังไปด้วยรอยยิ้มแม่โจรเสียงหวานหน้าสวยคนนี้น่าสนใจชะมัด

---------------------------------------

????นางโจรปล้นรัก???? โดย กุหลาบแก้ว

#เปิดจองอย่างเป็๲ทางการแล้ว

????‍♀️ราคาเล่มละ 299 บาท รวมค่าจัดส่งลงทะเบียน????‍♀️

????เปิดจอง 16 พฤษภาคม - 30 มิถุนายน 2563????

????หนังสือพร้อมส่ง 20 กรกฏาคม 2563????

????ช่องทางการสั่งจอง????

????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์

????Line@ :@tawan9645

????เวปไซต์ ตะวันเปรมปรีดิ์

www.tawanpreampree.com

????ฝากลิงค์อีบุ๊ค????