จางเล่อเหลียนตั้งใจว่าจะทำข้าวต้มหมูสับสาหร่ายให้ลูกสาวและลูกชาย เพราะทานง่ายและมีประโยชน์เธอจัดการจุดไฟตั้งเตาดินเผาที่หนึ่งเพื่อหุงข้าวจากนั้นเธอนำเอากระดูกหมูมาเคียวเป็น้ำซุป รอไม่นานข้าวก็สุกเธอก็ยกหม้อลงจากเตา
กระทะที่ได้จากการแลกเปลี่ยนกับเพื่อนของกู่ิหลงเพราะไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะหามาได้เพราะกู่ิหลงต้องใช้เงินจำนวนมากร่วมกับคูปองอุสาหกรรมถึงจะได้มา
จากนั้นเธอก็เริ่มผัดหมูให้มีกลิ่นหอมเมื่อเริ่มปรุงข้าวต้มของเธอก็เริ่มส่งกลิ่นหอม
กลิ่นข้าวต้มลอยไปเตะจมูกของเด็กๆที่กำลังนั่งทานซาลาเปาอยู่ในห้องโถงแถมยังชวนให้หิวจนท้องร้องกันทั้งคู่ทั้งๆที่กำลังกินซาลาเปาใส้หมูแสนอร่อยอยู่แท้ๆ
"อือ!!! หอมจังพี่ว่าแม่ทำอะไรหรือครับทำไมถึงหอมขนาดนี้ "
ลู่ซือได้แต่สายหัวเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ที่รู้คือแม่ของเธอหายป่วยแล้วต่อไปเธอก็ไม่ต้องไปขอข้าวบ้านของปู่กับย่ากินอีกเพราะ่ที่แม่ของเธอป่วยเธอไม่รู้จะทำยังไงแม่ไม่ได้สติ เธอหิวมากเลยจึงพาน้องไปขอข้าวบ้านปู่กับย่าซึ่งย่าก็ว่าพวกเธอกับแม่เป็พวกไร้ประโยชน์ แยกบ้านแล้วยังมาทำให้เดือดร้อนแต่ย่าก็ให้ข้าวมาถึงจะเป็เพียงข้าวต้มน้ำใสๆที่แทบจะมองไม่เห็นเม็ดข้าวเธอก็เอากลับมาทานที่บ้าน คอยเฝ้าแม่ว่าเมื่อไหร่แม่จะตื่นพวกเธอกลัวมากกอดกันร้องไห้ทุกวันกลัวว่าจะเสียแม่ไปมีบางวันอาสะใภ้สามแบ่งอาหารมาให้ถึงจะได้กินอิ่มขึ้นมาบ้าง
จะไปขอความช่วยเหลือจากคุณตา บ้านคุณตาก็อยู่คนละหมู่บ้าน เธอและน้องพยายามติดเตาไฟทำอาหารกินเองที่บ้านแล้วแต่ว่าไฟไม่ติดเธอจึงต้องล้มเลิกการทำอาหารทานเองกับน้อง
ต่อไปเธอจะต้องเรียนรู้จากแม่จะได้คอยแบ่งเบาภาระของแม่ ถึงแม้เธอจะอายุแค่ 4 ขวบก็ตาม เธอดีใจมากแม่เธอฟื้นแล้ว และเธอกำลังตั้งตารอว่าแม่ของเธอทำอะไรให้ทานกลิ่นถึงได้หอมเหลือเกิน แต่ตอนนี้เธอต้องเช็ดน้ำลายให้ิเฉินก่อน !!!
จางเล่อเหลียนทำข้าวต้มเสร็จเธอทำไข่เจียวหมูสับเพิ่ม เอาส้มออกมาจากมิติให้ลูกๆทานด้วยเมื่อเดินเข้ามาที่ห้องโถงเธอก็เห็นลูกๆนั้นจ้องมาที่เธออย่างรอคอย
"อาหารเสร็จแล้วลูกแม่ทำข้าวต้มหมูสับใส่สาหร่ายและไข่เจียวหมูสับให้ "
"ขอบคุณค่ะแม่/ ขอบคุณครับแม่" เด็กๆทั้งสองพูดพร้อมกันทั้งยังจ้องถ้วยข้าวต้มและไข่เจียวกันตาไม่กระพริบ
"น่ากินมากเลยครับแม่กลิ่นหอมมากเลยบ้านเราได้กินเนื้อแล้ว" ิเฉินดีใจมากนี่คืออาหารของพวกเขาจริงเหรอปกติเขาจะได้กินเนื้อกันปีละสองครั้ง่ที่มีการจัดสรรปันส่วนอาหารของกองพลน้อยแม่เขาจะไปขอซื้อมาให้พวกเขาได้ทานและจะได้ทานเนื้อมากสุดคือ่ที่พ่อเขากลับมาจากกองทัพ
จางเล่อเหลียนเริ่มตักข้าวกินเด็กๆเห็นแม่กินพวกเขาก็เริ่มตักกิน เธอสังเกตุว่าลูกๆของเธอถึงจะหิวแต่พวกเขาก็ไม่กล้ากินก่อนถือว่าได้รับการอบรมมารยาทมาอย่างดีเลยทีเดียวต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะเริ่มกินได้ พวกเขานั่งกินข้าวอย่างเรียบร้อยหลังกินเสร็จเธอก็หยิบส้มลูกโตให้กับเด็กทานล้างปากหลังทานข้าวเสร็จเด็กๆนั่งยิ้มอย่างมีความสุข
"ผมอิ่มมากเลยครับแม่ อร่อยมากด้วยผมไม่เคยได้ทานอิ่มแบบนี้เลย"
จางเล่อเหลียนยิ้มให้กับความช่างพูดของิเฉินเธอหันไปถามลู่ซือว่า
"แล้วลู่ซืออิ่มไหมลูก"
ลู่ซือผู้ไม่ค่อยชอบพูดกลับยิ้มส่งมาให้เธอแล้วพูดอย่างมีความสุข
"หนูอิ่มแล้วค่ะแม่"
นี่สินะความสุขของคนเป็แม่แค่ลูกกินอิ่มนอนหลับก็มีความสุขแล้ว เด็กๆช่วยแม่เก็บถ้วยชามไปล้างในครัว ซึ่งเด็กๆอาสาล้างเอง
"เดี๋ยวแม่จะต้มน้ำให้อาบใกล้ค่ำแล้วตัวพวกลูกมีแต่คราบดินหน้าตามอมแมมมากเลย"
เธอเดินเอาน้ำที่ต้มไปไว้ในห้องน้ำจัดการเอาของใช้ในมิติออกมา ทั้งสบู่ แชมพู ครีมนวด ยาสีฟัน แปรงสีฟัน โฟมล้างหน้าอ่างอาบน้ำไม้ จัดการแกะสลากออกและเอาน้ำในมิติออกมาเติมในตุ่มที่มีอยู่แล้วให้เต็มเธอเอาสิ่งของที่จำเป็ออกมาจนครบ
"ลู่ซือ ิเฉิน มาอาบน้ำได้แล้วลูก"
เด็กๆเดินเข้ามาในห้องน้ำเธอบอกให้ลูกถอดเสื้อผ้าเล่อเหลียนจัดการอาบน้ำให้ลูกเสร็จก็นำผ้าเช็ดตัวสีพื้นๆมาห่อตัวให้กับลูกๆไว้แล้วเดินเข้ามาในห้องนอนเธอให้เด็กๆรอที่เตียงจากนั้นเธอก็ทำเป็เอาเสื้อผ้าของเด็กออกมาจากตู้ ฟูกนอนหมอน ผ้าห่มสามผืน เธอเลือกแต่สีพื้นๆที่ไม่มีลายนับเป็ความโชคดีอีกอย่างเพราะของใช้เด็กๆมีอยู่ในมิติเพราะเป็ของที่เธอเตรียมไว้ที่จะไปบริจาคให้กับบ้านเด็กกำพร้าแต่เธอก็ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่เสียก่อนเธอจับลูกๆใส่เสื้อผ้าและจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่
"ผมชอบชุดใหม่มากเลยครับแม่ "
"หนูก็ชอบเหมือนกันค่ะที่นอนก็นุ่มมากด้วยค่ะแม่"
"ดีแล้วหล่ะจ้ะ พวกลูกนอนก่อนแม่นะเดี๋ยวแม่ไปอาบน้ำก่อน"
อือ!พอคิดจะอาบน้ำเธอก็เริ่มคันที่หัวและตัวแล้วหล่ะสิคงเพราะป่วยนอนไม่ได้สติจึงไม่ได้อาบน้ำหลายวันพออาบน้ำเสร็จรู้สึกสดชื่นแล้วเธอก็จัดการทาครีมบำรุงผิวร่างเดิมขาดการบำรุงเธอต้องดูแลตัวเองให้กลับมาดูสดใสเปล่งปลั่ง
พอกลับมาที่ห้องนอนลูกๆก็หลับกันไปแล้วเธอเลยรีบขึ้นเตียงนอนจัดการดูแลห่มผ้าให้กับลูกๆให้เรียบร้อยเนื่องจากกลางคืนอากาศเย็นจัด
"เห้อ...!"แค่วันเดียวที่ได้มาอยู่ที่นี่เธอก็รู้สึกว่าเหมือนจะมีเื่วุ่นวายรออยู่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง......
2K
