ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“ก็แค่ดูแลเธอในฐานะพี่ชาย แต่ตอนนี้เธอโตแล้ว หน้าที่ของพี่ก็ควรจบลงแค่นี้ ไปละ เดี๋ยวคนอื่นจะรอนาน” พูดจบชายหนุ่มก็เดินผละออกไป ไม่แม้แต่จะหันมาสนใจหญิงสาวที่กำลังยืนน้ำตาไหลเป็ทาง จากการกระทำและคำพูดของเขา
“พี่เผด็จใจร้าย เมื่ออาทิตย์ที่แล้วยังพูดว่าถ้าไม่มีพี่ต้องจะอยู่ยังไง มาตอนนี้กลับมาพูดอย่างนี้ แล้วจะให้ต้องทำยังไงต่อไปล่ะ”
ในวันที่โดนตัดเยื่อใย คืนนั้นต้องรักนอนร้องไห้จนเกือบเช้า ดีที่วันรุ่งขึ้นเป็วันหยุดไม่อย่างนั้นเธอคงได้ลาโรงเรียนแน่ เพราะสภาพดูไม่จืดเลยจริง ๆ สรุปวันนั้นทั้งวันเธอก็เอาแต่นอนร้องไห้ข้าวปลาไม่กิน แต่ก็แค่วันเดียวนะ เธอไม่คิดจะจมอยู่กับความเศร้าไปตลอดหรอก
เพราะหลังจากวันนั้นเธอก็ทำตัวปกติ มีแอบร้องไห้บ้างเวลาอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่ได้พูดกับเผด็จอีกเลย เจอก็รีบหลบทันที และอีกฝ่ายเองก็ไม่คิดจะร้องทักอย่างเมื่อก่อน และความผิดปกตินั้น ก็ทำให้นางรดานันท์ที่สังเกตมาสักพักอดถามอย่างสงสัยไม่ได้
“เรากับตาเผด็จมีเื่อะไรกันหรือเปล่า ทะเลาะกันเหรอ”
“เปล่าค่ะ แค่่นี้ทั้งพี่เขาและต้องต่างก็ยุ่งกับการเรียนน่ะค่ะ เด็กมหาลัยจะมามัวแต่วุ่นวายกับเด็กมัธยมได้ยังไงคะ” ต้องรักบอกเสียงแ่ พูดขึ้นมาน้ำตาก็พลาดจะไหล ทำให้เธอต้องรีบเปลี่ยนเื่คุยทันที “เอ้อ แม่เดี๋ยววันนี้ต้องขอออกไปทำรายงานนะคะ”
“อย่ากลับช้าล่ะ” นางรดานันท์อนุญาตทันที เพราะปกตินางเลี้ยงลูกก็ไม่ได้ตึงหรือหย่อนมากจนเกินไป ยืดหยุ่นได้ตามสถานการณ์ และตอนนี้นางคิดว่าต้องรักควรได้ออกไปอยู่กับกลุ่มเพื่อน ๆ ให้มากกว่านี้จึงไม่ได้ห้ามอะไร
“ค่า เย็น ๆ ก็กลับล่ะ ่บ่ายต้องขอไปดูหนังด้วยนิดหนึ่งนะคะ” เด็กสาวทำหน้าทะเล้น ก่อนจะยิ้มประจบ
“อย่าเถลไถลล่ะ”
“รับทราบค่ะ” ต้องรักทำท่าตะเบะแล้ววิ่งขึ้นห้องไปเอากระเป๋า “ไปตอนนี้เลยเหรอ”
“ค่า เผื่อเวลาด้วยค่ะ” ต้องรักบอกขณะวิ่งขึ้นบันได เมื่อได้กระเป๋าก็วิ่งกลับลงมา “ไปนะคะ” เด็กสาวยกมือไหว้แล้วเดินออกจากบ้านด้วยอารมณ์ที่เหมือนจะดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่า...
“นี่เหรอน้องต้องที่อยู่ข้างบ้านนายน่ะ”
“อื้อ” ตอบเสร็จก็เดินหนีเข้าบ้านทันที ไม่แม้แต่จะมองต้องรักที่ยิ้มแห้ง ๆ ให้พี่สาวคนสวยที่ทักเธอ
“สวัสดีจ้ะ”
“สวัสดีค่ะ” ต้องรักยกมือไหว้พร้อมกับพยายามยิ้มให้พี่สาวที่น่าจะเป็ลูกครึ่ง เรียกได้ว่าสวยสุด ๆ ไปเลยอย่างเป็มิตรเท่าที่จะทำได้
“น้องต้องใช่ไหมคะเนี่ย”
“ค่ะ”
“พี่ชื่อปิ่นนะ เป็แฟนของเผด็จจ้ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดที่คล้ายกับการประกาศความเป็เ้าของ ต้องรักก็ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนั้นเธอมีสีหน้ายังไง ได้ตอบกลับอีกฝ่ายไปหรือเปล่า แต่มารู้ตัวอีกที ก็ตอนนั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าป้ายรถเมล์แล้ว
มันเจ็บ!
เจ็บไปทั้งใจ!
เจ็บกว่าครั้งไหน ๆ
28K
