อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 43: ศึกตัดสินชะตา

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงจัดเลี้ยงในชั่วพริบตา ทุกสายตาจับจ้องไปยังเซียวอี้เฟิง รอคอยคำตอบของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่เขา หากเขาปฏิเสธ...ชื่อเสียงของเขาและตระกูลเซียวจะต้องป่นปี้ไม่มีชิ้นดี เขาจะถูกตราหน้าว่าเป็นคนขี้ขลาดไปตลอดชีวิต!

แต่หากเขารับคำท้า...นี่คือโอกาสทองที่จะได้บดขยี้ไอ้ตัวประหลาดนี่ให้ตายคามืออย่างเปิดเผยและชอบธรรม!

'มันก็แค่กายาบำเพ็ญที่แข็งแกร่งเท่านั้น! พลังของข้าในตอนนี้อยู่ถึงขอบเขตแก่นแท้ขั้นสมบูรณ์แล้ว! จะกลัวอะไรกับมัน!'

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความลังเลทั้งหมดในใจของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างบ้าคลั่ง!

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

เซียวอี้เฟิงหัวเราะเสียงดังลั่นราวกับคนเสียสติ "ดี! ดีมาก! ข้าไม่คิดเลยว่าในเมืองเมฆาล่องนี้จะมีคนโง่ที่กล้ามาเรียกร้องหาความตายถึงขั้นนี้!"

เขาจ้องเขม็งไปยังเย่เฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ "ข้า, เซียวอี้เฟิง, ขอรับคำท้าของเจ้า!"

"ในอีกสามวันข้างหน้า...บนเวทีประลองกลางเมือง...ข้าจะใช้มือของข้าเองเด็ดหัวของเจ้าออกมาให้ทุกคนได้ดู!"

คำประกาศก้องนั้นทำให้พันธสัญญาเลือดได้ถูกก่อตั้งขึ้นอย่างสมบูรณ์!

เซียวจ้านผู้เป็นบิดา แม้ในใจจะรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เมื่อเห็นความมั่นใจของบุตรชาย และตระหนักว่านี่คือหนทางเดียวที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลคืนมาได้ เขาก็พยักหน้าอย่างเย็นชา "ดี! ในเมื่อเป็นการตัดสินกันของคนรุ่นใหม่ ตระกูลเซียวของข้าก็จะไม่เข้าไปยุ่ง! เรามารอดูกันว่าคนโอหังที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง จะมีจุดจบเช่นไร!"

เมื่อการต่อสู้ถูกกำหนดลงแล้ว เซียวจ้านก็ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งตัวพวกเขาไว้อีกต่อไป "เห็นแก่หน้าแขกทุกท่าน...วันนี้ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปก่อน! ในอีกสามวันข้างหน้า...ตระกูลหลินก็เตรียมจัดงานศพให้ 'ผู้อาวุโส' ของพวกเจ้าได้เลย!"

เย่เฉินไม่สนใจคำขู่แม้แต่น้อย เขาหันไปพยักหน้าให้หลินเวยเวย ก่อนจะเดินนำทุกคนออกจากห้องโถงจัดเลี้ยงไปอย่างสงบและองอาจ ท่ามกลางสายตาของคนทั้งเมืองที่มองตามแผ่นหลังของเขาไป...แผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยว แต่กลับมั่นคงดุจขุนเขา

ข่าวคราวเรื่องศึกตัดสินชะตาระหว่างผู้อาวุโสเกียรติคุณลึกลับของตระกูลหลินและนายน้อยอัจฉริยะแห่งตระกูลเซียว แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองเมฆาล่องในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม! ทั้งเมืองพลันตกอยู่ในความโกลาหล โรงพนันต่างๆ เริ่มเปิดรับเดิมพันในทันที และทุกคนต่างก็พูดคุยถึงเรื่องนี้กันอย่างออกรส

ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน

ทันทีที่กลับมาถึงห้องรับรอง หลินเวยเวยก็หมดความอดทนอีกต่อไป นางหันมาถามเย่เฉินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริง "ท่านทำบ้าอะไรลงไป! นั่นมันเซียวอี้เฟิง! อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองในตอนนี้! พลังของเขาอยู่ในขอบเขตแก่นแท้ขั้นสมบูรณ์แล้ว! ท่านจะเอาอะไรไปสู้กับเขา!?"

เย่เฉินเดินไปที่หน้าต่างอย่างช้าๆ ทอดสายตามองไปยังดวงจันทร์บนท้องฟ้า...

เขาไม่ได้ตอบคำถามของนางตรงๆ แต่กลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและแฝงไว้ด้วยความรวดร้าวที่ซ่อนเร้นมานาน...

"แม่นางน้อยหลิน... ท่านคิดว่า...ในเมืองเมฆาล่องแห่งนี้..."

"...มีใครที่รู้จักเซียวอี้เฟิงดีไปกว่าข้าอีกรึ?"

คำถามนั้นทำให้หลินเวยเวยชะงักงันไปในทันที! หัวใจของนางกระตุกอย่างรุนแรง!

นางมองไปยังแผ่นหลังของชายผู้นี้...ความแค้นอันลึกล้ำที่เขามีต่อเซียวอี้เฟิง...ความคุ้นเคยกับเมืองเมฆาล่อง...การหายตัวไปอย่างลึกลับของนายน้อยตระกูลเย่เมื่อหลายเดือนก่อน...และชื่อ "เย่" ที่เขาใช้...

ทุกชิ้นส่วนของปริศนา...พลันประกอบเข้าด้วยกันในหัวของนาง!

ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้น...กว้างขึ้น...จนแทบจะถลนออกมา! ริมฝีปากของนางสั่นระริก...

"ท่าน...ท่านคือ..."

"นะ...นายน้อย...เย่เฉิน!?"