[จบ] เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง

บทที่ 48 หนุ่มหน้าสวย

หลังจากได้รับการชำระเงิน เฝ่ยไป๋ลู่ก็นำเครื่องรางสงบสุขที่ลูกค้าสั่งไปยังจุดให้บริการขนส่งด่วน

ในฐานะผู้ฝึกตนวิถีเต๋า เฝ่ยไป๋ลู่ไม่สามารถเก็บเงินไว้ในมือได้มากนัก

เมื่อดูยอดคงเหลือจำนวนหกหลักในวีแชตแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็บริจาคเงินครึ่งหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว หลักจากนั้นก็หาร้านอาหารที่เงียบสงบสำหรับรับประทานอาหาร และใช้เงินที่เหลือไปกับอาหารเลิศรส

“อี้เจีย คุณมาร่วมงานบริษัทเราได้หนึ่งเดือนแล้ว ทั้งเรายังสิ้นเปลืองทรัพยากรไปมากมายเพื่อคุณ เพราะพวกเขาคิดว่าคุณมีโอกาสที่จะได้เป็นดาราใหญ่ แต่คุณกลับไม่ได้รับความนิยมเลย!”

“บริษัทไม่ได้จัดงานแถลงข่าวใด ๆ ให้คุณ แต่ถ้าจะโทษก็ควรโทษตัวเองที่ไม่เป็นไปตามความคาดหวังเถอะ”

“ฉันเป็นผู้จัดการของคุณแล้ว แต่บอกตามตรงว่าทนดูบริษัทนั้นปกปิดการมีอยู่ของคุณไม่ได้จริง ๆ เอาละ เดี๋ยวคุณหวังที่เป็นโปรดิวเซอร์ของทีมงานละครเรื่อง ‘รอคุณอยู่เงียบ ๆ’ จะมาหา คุณต้องคว้าโอกาสแสดงละครเรื่องนี้ไว้ให้ดี คุณหวังคงจะมีความสุข บางทีคุณอาจได้บทใดบทหนึ่งในเรื่องก็ได้”

โจวอี้เจียรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “นี่จะไม่แย่เหรอ ไม่งั้นฉัน...”

“มันก็แค่ร่วมโต๊ะอาหารกับโปรดิวเซอร์ ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติในวงการบันเทิงนะ” ผู้จัดการกล่าวอย่างมีเลศนัย “คุณต้องรู้ว่าตลาดในวงการบันเทิงนั้นใหญ่มาก ถ้าคุณไม่แข่งขันก็จะไม่มีการสนับสนุน ของพวกนี้ไม่ได้ตกลงมาจากฟากฟ้านะ ถ้าอยากได้การสนับสนุน ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนไปบ้าง”

หูของเฝ่ยไป๋ลู่ผึ่งเล็กน้อย เธอละสายตาจากอาหารและมองไปยังคนสองคนที่โต๊ะถัดไป

ตอนนั้นเอง ผู้จัดการก็ลุกขึ้นและเดินออกไป พอกลับมาก็มีชายวัยกลางคนพุงโตตามมาด้วย

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน ส่วนอี้เจีย คุณรับประทานอาหารคุณหวังดี ๆ ละ” ผู้จัดการมองโจวอี้เจียอย่างลึกซึ้ง พร้อมส่งคำเตือนผ่านดวงตาของเขา เมื่อเห็นโจวอี้เจียก้มหัวอย่างเชื่อฟัง เขาจึงจากไปด้วยความพอใจ

ทันทีที่ผู้จัดการจากไป มือของนายหวังก็สัมผัสร่างกายของโจวอี้เจียไม่หยุดทันที

“คุณหวัง ผมก็อยากไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน!” โจวอี้เจียตกใจและสะบัดมือของโปรดิวเซอร์หวังออกไป

“เจ้าหนูสกปรกนี่ เวลาแบบนี้ยังจะเสแสร้งอยู่อีก ถ้าแกทำให้ฉันขุ่นเคือง แกคิดว่าตัวเองจะอยู่รอดในวงการได้เหรอ?” หลังจากถูกปฏิเสธ ใบหน้าของคุณหวังก็มืดมนลง จากนั้นเขาดึงตัวโจวอี้เจียกลับมา ก่อนพาเดินไปที่ห้องชั้นบน

“ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ ผมขอโทษ…” ใบหน้าของโจวอี้เจียซีดเผือด ตัวสั่นเทา เขาหวาดกลัวเกินกว่าจะโต้เถียงคำพูดของคุณหวัง

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองคนก็มายืนอยู่หน้าประตูห้อง

หากเขาพาเด็กนี่เข้าไป หนุ่มรูปงามตัวจ้อยที่เขาปรารถนามาตลอดหนึ่งเดือนก็จะตกเป็นของเขา

โปรดิวเซอร์หวังเผยยิ้มชั่วร้าย “อย่ากลัวไป คุณจะรู้ว่าฉันแข็งแรงแค่ไหนยามเราอยู่บนเตียง ฉันสัญญาว่าจะทำให้คุณอยากหยุด... เอ่อ...”

ทว่าก่อนที่เขาจะพูดจบ ชายวัยกลางคนที่มีพุงใหญ่ก็ล้มลงโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

โจวอี้เจียส่งเสียงตกใจ ก่อนทรุดตัวนั่งอยู่บนพื้นเหมือนนกกระทาที่อ่อนแอ

“เงียบ” เฝ่ยไป๋ลู่เดาะลิ้น เธอไม่ต้องการให้พนักงานแห่กันมาที่นี่

โจวอี้เจียเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว เขามองดวงตาแดงก่ำ สีหน้าดูน่าสงสารมาก

จากนั้นเฝ่ยไป๋ลู่จึงเห็นใบหน้าของดาราตัวน้อยได้ชัดเจน

เขามีศักยภาพในการเป็นคนดัง และใบหน้าของเขาก็สวยงามมาก

ดวงตาหงส์สีแดงเรียวคู่หนึ่ง ปลายหางตาขึ้นสีแดงเรื่อ ช่วยเพิ่มเสน่ห์อันน่าหลงใหล

อย่างไรก็ตาม เขาดูไร้เดียงสาอย่างยิ่งและมีนิสัยขี้อายเหมือนกระต่าย เสน่ห์ที่ขัดแย้งกันนี้สามารถทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกเอ็นดูระคนคลั่งรักได้ง่าย

ไม่น่าแปลกใจเลยที่นายหวังจะใจร้อนขนาดนี้

“เขาเป็นโปรดิวเซอร์ที่มีชื่อเสียงในวงการบันเทิง ผมจึงไม่กล้าต่อต้านเขา ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมเกรงว่า...” โจวอี้เจียกะพริบตา น้ำตาไหลอาบหน้า ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงติดขอร้อง “คุณช่วยผม คุณคือผู้มีพระคุณของผม ดังนั้นผมจะตอบแทนคุณอย่างดีเมื่อหาเงินได้ ผมขอข้อมูลการติดต่อของคุณได้ไหมครับ?”

ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงมีรูปลักษณ์ที่ระบุเพศชายหญิงไม่ได้ ทว่ายังดูอ่อนหวานดุจสาวแรกแย้มมากเสียด้วย

คนตรงหน้าร้องไห้และทำท่าทางเหมือนกับว่าตนจะไม่จากไป หากยังไม่ได้ช่องทางติดต่อของเฝ่ยไป๋ลู่ หญิงสาวจึงไม่มีทางเลือกจริง ๆ

พอโจวอี้เจียที่ได้รับข้อมูลการติดต่อตามที่ต้องการ เขาก็หลั่งน้ำตาพร้อมเผยรอยยิ้มที่สวยงามออกมา

เฝ่ยไป๋ลู่ ‘...จำเป็นต้องยิ้มสวยขนาดนี้ไหม’

เธอเหลือบมองคุณหวังที่หมดสติเพราะอาคมนิทรา “ครั้งนี้ฉันช่วยคุณไว้ได้ แต่คุณต้องระวังสิ่งที่ผู้จัดการของคุณพูดให้ดี และเรียนรู้ที่จะปฏิเสธบ้าง ในขณะเดียวกันโปรดจำไว้ว่า นี่คือสังคมที่อยู่ภายใต้กฎหมาย”

โจวอี้เจียพยักหน้า “ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณพี่สาว~”

เฝ่ยไป๋ลู่ ‘...ต้องเรียกฉันว่าพี่สาวด้วยความสนิทสนมขนาดนั้นเลยเหรอ’

ช่างเถอะ เธอพบว่าตัวเองไม่เข้าใจเด็กหนุ่มในยุคนี้เลยสักนิด

พอเห็นร่างของเฝ่ยไป๋ลู่เดินจากไป โจวอี้เจียก็ดูจะนึกถึงอะไรบางอย่างจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูป

เขาปรับโหมดเบลอสภาพแวดล้อมโดยรอบ จนเหลือเพียงภาพแผ่นหลังอันคมชัดของหญิงสาว และโพสต์ลงในบัญชีโต้วโซ่วที่มีผู้ติดตามนับหมื่นของเขา

คำบรรยายใต้ภาพ [ฉันประสบกับความยากลำบากเล็กน้อย ทำให้รู้สึกหดหู่ใจมาก แต่การได้พบกับพี่สาวที่แสนดี ทำให้ฉันกลับมามีกำลังใจอีกครั้ง ฉันต้องการข้อมูลการติดต่ออื่น ๆ ของเธอ เพราะเธออ่อนโยนและใจดีจริง ๆ ฉันหวังว่าจะได้พบพี่สาวอีกในครั้งต่อไป]

โจวอี้เจียผู้มีชื่อเสียงในช่วงสั้น ๆ มีแฟนเพลงจริง ๆ เพียงไม่กี่คน แต่โพสต์ตอบกลับก็มีหลากหลาย

[ว้าว! เสี่ยวเจียเจียเผชิญกับความยากลำบากอะไรบ้างเหรอ?]

ในบรรดาความคิดเห็นทั้งหลาย มีหลายกลุ่มที่แสดงความกังวลเกี่ยวกับเสี่ยวเจียเจีย 

[ทำไมแผ่นหลังนี้ถึงดูคุ้นจัง อีกทั้งยังนิสัยเย็นชานั่นอีก อย่างกับสตรีมเมอร์ยอดนิยมในช่วงนี้เลย]

โจวอี้เจียกดไลก์ความคิดเห็นนี้และตอบกลับความคิดเห็นบางส่วนจากแฟน ๆ

เขาอ่านความคิดเห็นเหล่านั้นอย่างไม่ยี่หระ แล้วถอนหายใจออกมา ถ้าดังเมื่อไหร่ละก็ เราคงมีคอมเมนต์เป็นล้าน

“คุณทำงานตามที่ฉันบอกเสร็จแล้วเหรอ” ข้อความจากผู้จัดการเด้งขึ้นมา

โจวอี้เจียลดสายตาลงและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “อื้ม”

ผู้จัดการว่า “ฉันรู้ว่าคุณทำได้ บริษัทจะให้สิ่งที่คุณต้องการแก่คุณ”

……

หลังเดินออกจากร้านอาหาร งูตัวน้อยที่พันข้อมืออยู่ก็เชิดคอขึ้น ก่อนจะแยกเขี้ยวยิงฟันไปทางร้านอาหารเมื่อครู่

ม่านตาแนวตั้งคู่นั้นเย็นชาและเคร่งขรึม

เฝ่ยไป๋ลู่จับมันยัดใส่ในกระเป๋า ด้วยกลัวว่าจะทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหวาดกลัว

เธอเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “อย่าห่วงเลย ฉันไม่ได้ตาบอด”

งูตัวน้อยซึ่งมีท่าทีดุร้ายหดตัวกลับไปนอนอยู่ในกระเป๋าอย่างเชื่อฟัง

เฝ่ยไป๋ลู่เดินมาที่ร้านฮวงจุ้ยบนถนนสายเก่าเพื่อซื้ออุปกรณ์สำหรับวาดยันต์ใหม่

“ห่อของพวกนี้ให้ฉันด้วย”

เธอชี้ไปที่กระดาษสีเหลืองบนชั้นวางทีละแผ่น

“ได้เลย” แกะอ้วนตัวใหญ่กระเป๋าหนักตัวนี้ ทำให้เจ้าของร้านฉีกยิ้มกว้างจนตาเหลือเพียงขีด จากนั้นเขาก็ถือโอกาสขายสินค้าอื่น “คุญอยากดูสินค้าอื่นไหม ที่นี่ยังมีเหรียญห้าจักรพรรดิ*[1]ซึ่งเป็นสมบัติของแท้ที่สืบทอดกันมาสามชั่วอายุคนด้วย ถ้าคุณซื้อเพิ่มจะได้รับส่วนลดด้วยนะ”

เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองเหรียญห้าจักรพรรดิทั้งเก่าและใหม่บนโต๊ะ และกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ

ทว่าในเวลานั้น หญิงสาวพลันเห็นไอดำลอยจากหน้าต่างเข้ามาหาเจ้าของร้าน ก่อนจะหลุดเข้าไปที่หว่างคิ้วของเขา

ท่าทางของเฝ่ยไป๋ลู่ชะงักไป และเมื่อเห็นว่าเธอไม่สนใจเหรียญห้าจักรพรรดิ เจ้าของร้านจึงเอาเข็มทิศออกมาให้เธอดูอีก

“ฉันไม่ต้องการเข็มทิศ เอาเหรียญห้าจักรพรรดิทั้งหมดที่คุณมีมา แล้วฉันจะเลือกมาสองสามเหรียญ” เฝ่ยไป๋ลู่ขัดจังหวะเขา

เจ้าของร้านหยิบเหรียญห้าจักรพรรดิออกมาครึ่งกล่อง และให้เฝ่ยไป๋ลู่เป็นคนเลือก

เหรียญห้าจักรพรรดิส่วนใหญ่ได้มาจากตลาดมือสองและบางส่วนเป็นสินค้าของแท้ที่สืบทอดกันมาสามรุ่นจริง ๆ แต่พวกมันปะปนกันจนยากจะบอกได้ว่าเป็นของแท้หรือไม่ หากเขาขายพวกมันได้ ก็ไม่สูญเงินเปล่า

เขาเดิมพันว่าเฝ่ยไป่ลู่เป็นมือใหม่ ไม่รู้เกี่ยวกับธุรกิจนี้ และไม่มีสายตาแยกแยะความถูกต้อง

ดังนั้นยามเห็นเฝ่ยไป๋ลู่หยิบเหรียญห้าจักรพรรดิมาสองสามเหรียญสบาย ๆ เถ้าแก่อ้วนก็รู้สึกมีความสุข!

ออกแล้ว! ออกแล้ว! แกะอ้วนนี่มีเงินหนักแน่ ๆ!

[1] เหรียญห้าจักรพรรดิ เป็นเหรียญจีนที่มีพระนามของจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ 5 พระองค์ ในยุคที่รุ่งเรืองของราชวงศ์ชิงสวมใส่เพื่อเพิ่มพลัง กระตุ้น พลังของโชคลาภ นำมาซึ่งทรัพย์สินเงินทองความมั่งคั่งในทางฮวงจุ้ย ใช้พกแก้ชง และ สลายอัปมงคล