ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

“ท่านอยากได้หรือ”

“อืม”

“ให้ท่าน”

เสิ่นเสวียนโยนเข้าไปในมิติทันทีโดยไม่ลังเล

ภายในมิติร่างจิตวิญญาณของเสวียนหลิงเอ่อร์ลอยอยู่เหนือโลงศพสีดำ นางเห็นกลุ่มจิตวิญญาณถูกส่งเข้ามาจึงแสดงพลังออกไปปกคลุมไว้แล้วดึงเข้าไปในโลงศพสีแดง

“ขอบคุณ”

หลังเข้าไปในโลงศพแล้วเสวียนหลิงเอ่อร์กล่าวขอบคุณเสิ่นเสวียนเป็นครั้งแรก

เมื่อได้ยินคำขอบคุณเสิ่นเสวียนจึงยิ้มมุมปากน้อยๆ

ยากมากที่จะได้ยินเสวียนหลิงเอ่อร์กล่าวขอบคุณเขาเช่นนี้

หากเขากลืนกินกลุ่มจิตวิญญาณเมื่อครู่นี้เข้าไปจะเป็นประโยชน์ต่อระดับขั้นจิตวิญญาณของเขามากและยังได้หม่าเมี่ยนช่วยทำลายจิตสำนึกไปแล้วด้วยไม่ต้องกังวลเลยว่ามันจะไม่บริสุทธิ์

แต่ในเมื่อเสวียนหลิงเอ่อร์เอ่ยปากขอแล้วเขาจึงมอบให้อีกฝ่ายในทันที

เพราะมูลค่าของอีกฝ่ายเหนือกว่ากลุ่มจิตวิญญาณนี้มากเลยทีเดียว

“ข้าอยากรู้ว่าพลังยุทธ์ของเจ้าถึงขั้นเซียนวิญญาณนานแค่ไหนแล้ว”

เสิ่นเสวียนมองหม่าเมี่ยนอย่างพิจารณาพลางกล่าวถาม

“เกือบร้อยปีแล้ว”

“อืมดูเหมือนเจ้ากำลังติดอยู่ที่คอขวด อยากก้าวหน้าขึ้นกว่านี้อีกไหม”

ในเมื่อเสิ่นเสวียนเรียกอีกฝ่ายออกมาแล้วต้องมอบประโยชน์ให้อีกฝ่ายสักหน่อย ในหัวของเขาไม่มีอย่างอื่นเลยแต่มีประสบการณ์มากมายที่จะชี้แนะได้

หม่าเมี่ยนคุกเข่าลงตรงหน้าเสิ่นเสวียนทันทีที่ได้ยินดังนั้นใบหน้าใหญ่โตของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดสวรรค์ก็มีตาในที่สุดท่านเซียนก็ช่วยชี้แนะให้เขาแล้ว

“ขอบคุณท่านเซียนขอบคุณท่านเซียน”

หม่าเมี่ยนคารวะเสิ่นเสวียนด้วยความเคารพอย่างสูง

การแสดงคารวะต่อเซียนพเนจรเก้าด่านเคราะห์ไม่ใช่เรื่องน่าอายในทางกลับกันยังรู้สึกเป็นเกียรติสูงสุดอีกด้วย

และโชคดีที่เซียนพเนจรเก้าด่านเคราะห์ผู้นี้กำลังเผชิญเรื่องบางอย่างอยู่ไม่อย่างนั้นจะเห็นหัวเขาได้อย่างไร

เพียงแต่การกระทำของหม่าเมี่ยนทำให้ทุกคนในที่นี้ต้องมองเขาใหม่อีกครั้ง

ยิ่งคิดไปถึงที่อีกฝ่ายสังหารผู้ศักดิ์สิทธิ์จื่อกวงได้อย่างง่ายดายยากจะจินตนาการได้ว่าเป็นคนคนเดียวกัน

“ตอนที่ฝึกฝนหลังจากนี้ไปเจ้าต้องโคจรไอวิญญาณลงไปที่ตันเถียน ดันลงไปวันละหนึ่งชุ่นสิบวันต่อมาค่อยดันขึ้นด้านบนหนึ่งชุ่น และอีกสิบห้าวันค่อยดันลงไปใหม่ ทำซ้ำๆไปอย่างนี้ เจ้าจะถึงขั้นเซียนสวรรค์ได้ในหนึ่งปี”

เสิ่นเสวียนชี้แนะอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนแม้แต่ระยะเวลายังบอกได้อย่างแม่นยำอีกด้วย

อย่าเห็นว่านี่เป็นเพียงคำพูดเท่านั้นมันกลับทำให้หมาเมี่ยนรู้สึกทึ่งเป็นอย่างมาก

ทั้งบอกวิธีการและคิดคำนวณเวลาได้อย่างแม่นยำเกรงว่ามีเพียงเสิ่นเสวียนที่กล่าวเช่นนี้ได้

“ขอบคุณท่านเซียนที่ชี้แนะขอบคุณท่านเซียนที่ชี้แนะ”

หม่าเมี่ยนคารวะพลางกล่าวขอบคุณ

“ลุกขึ้นเถอะข้าไม่ชอบพิธีรีตองอะไรนี่เลย มาช่วยข้าหน่อย”

ขณะที่กล่าวเสิ่นเสวียนเหาะลงไปยืนอยู่ริมทะเลสาบ

ราชามารทิศเหนือยังคงก้มตัวเก็บเศษกระบี่ที่พื้นอยู่

เขารวบรวมเศษชิ้นส่วนได้เป็นพันชิ้นจนมองเห็นได้ว่ากระบี่เล่มนี้เคยมีรูปร่างอย่างไร

“สองคนนี้คือสหายของข้าเจ้าช่วยพวกเขาได้ไหม”

เสิ่นเสวียนชี้ไปยังเศษกระบี่เหล่านั้นพลางถามหม่าเมี่ยน

เมื่อได้ยินคำของเสิ่นเสวียนราชามารทิศเหนือจึงหยิบเศษกระบี่เหล่านั้นแล้วลุกขึ้นยืนมองหม่าเมี่ยนด้วยสีหน้าคาดหวัง

แม้เขาไม่ได้สนใจการต่อสู้บนท้องฟ้าแต่ด้วยพลังระดับเขาไม่ต้องดูก็สัมผัสได้ หม่าเมี่ยนมีพลังแข็งแกร่งมากไม่แน่ว่าอาจมีวิธีฟื้นคืนชีพได้จริงๆ

หม่าเมี่ยนได้ผลประโยชน์จากเสิ่นเสวียนมาหมาดๆต้องพยายามช่วยอย่างสุดความสามารถอยู่แล้ว

เขาเดินเข้ามาถึงพลางมองเศษชิ้นส่วนที่พื้นใบหน้าแสดงความลำบากใจออกมา

“ถูกทำลายจนแหลกละเอียดมากเกินไปผ่านช่วงเวลาที่ดีที่สุดไปแล้วด้วย มิอาจช่วยให้ฟื้นคืนได้”

หม่าเมี่ยนกล่าวพลางส่ายหัว

“ช่วยไม่ได้...”

ราชามารทิศเหนือกล่าวพึมพำเขารู้อยู่แล้วว่าทำไม่ได้แต่ก็หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์

“แต่ตัวกระบี่ยังพอไหวมีวิธีซ่อมแซมอยู่”

“ซ่อมแซมกระบี่? ได้โปรดท่านช่วยซ่อมด้วยเถิด”

ราชามารทิศเหนือไม่เคยก้มหัวให้ใครมาก่อนแต่กลับคุกเข่าลงตรงหน้าหม่าเมี่ยนโดยไม่ลังเลเพื่อลูกชายของเขากระทั่งก้มหัวลงเพื่ออ้อนวอน

“ผู้อาวุโสลุกขึ้นเถิดเขามีวิธี”

เสิ่นเสวียนเดินเข้าไปประคองราชามารทิศเหนือให้ลุกขึ้นยืน

หลังจากที่ได้รู้จักราชามารทิศเหนือพบว่าเขาเป็นคนดีมากคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวหรือสหายก็คุ้มค่าให้ผูกมิตรด้วย

หม่าเมี่ยนใช้ฝ่ามือขนาดใหญ่ของตนเองดูดเอาเศษชิ้นส่วนทั้งหมดบนพื้นมารวมอยู่ที่เดียวกัน

จากนั้นก็ก้มตัวลงไปหยิบเอากระบี่ที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวขึ้นมา

“หมู่มวลมนุษย์มีความรักใคร่กันไม่มากนัก”

หม่าเมี่ยนหยิบกระบี่นั้นขึ้นมาพลางกล่าวกับตนเอง

ที่ยังสามารถรักษากระบี่ครึ่งนี้ไว้ได้ต้องยกความดีความชอบให้ส่วนปลายกระบี่นั้น

หากไม่ใช่เพราะปลายกระบี่แบกรับพลังโจมตีส่วนใหญ่เอาไว้จะยังเหลือกระบี่ชิ้นใหญ่ขนาดนี้ได้อีกหรือ มันคงแหลกละเอียดเป็นผุยผงไปนานแล้ว

กระบี่หักอยู่ในมือแล้วหม่าเมี่ยนก็พ่นไอวิญญาณออกมาจากปากลงไปบนกระบี่หักเล่มนั้นนี่คือพลังของยมโลก สามารถปลุกจิตวิญญาณให้ตื่นขึ้นได้

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้ทันทีที่ไอวิญญาณสัมผัสโดนตัวกระบี่กระบี่หักที่มืดหม่นไปแล้วกลับมีแสงเรืองรองออกมาอีกครั้ง

“พลังเช่นนี้ภายหลังอย่าใช้ให้มากนักไม่มีผลดีอะไรเลย”

หม่าเมี่ยนกล่าวเบาๆจากนั้นใจกลางฝ่ามือของเขาก็มีเพลิงวิญญาณสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นแผดเผากระบี่หักเล่มนั้น

ขณะที่เปลวเพลิงกำลังลุกโชนเขาโยนเศษชิ้นส่วนกระบี่เหล่านั้นเข้าไปในเพลิงวิญญาณ ทำให้พวกมันค่อยๆหลอมรวมเข้าด้วยกัน

เขากำลังซ่อมกระบี่ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ผ่านไปไม่นานกระบี่เล่มนี้ก็ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาท่ามกลางเปลวเพลิง

แสงเรืองรองออกมาสว่างกว่าก่อนหน้านี้และยังมีอานุภาพแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย

กระบี่หักกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

หม่าเมี่ยนสลายเพลิงวิญญาณกลับไปพลางพยักหน้า

“ไม่เลวเลยทีเดียวระดับการสร้างศาสตราวุธของข้าก้าวหน้าขึ้นอีกขั้นแล้ว”

หม่าเมี่ยนกล่าวกับตนเองเขาใช้เปลวเพลิงขั้นเซียนวิญญาณในการสร้างทำให้อานุภาพของมันแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้มาก

“ท่านเซียนข้าช่วยได้เพียงคนเดียว อีกคนหนึ่งบาดเจ็บหนักมากเกินไปทำให้จิตวิญญาณของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนัก อยู่ได้เพียงในตัวกระบี่เท่านั้น”

หม่าเมี่ยนถือกระบี่ไว้พลางกล่าวอธิบายให้เสิ่นเสวียนฟัง

“เป็นคนที่อายุน้อยหรือเปล่า”

“อืมเป็นเด็กคนนั้น ส่วนอีกคนหนึ่งต้องอยู่ในกระบี่เพียงอย่างเดียว”

ราชามารทิศเหนือค่อนข้างสับสนไม่เข้าใจเลยว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน

“เฮ้อคงทำได้เพียงเท่านี้”

เสิ่นเสวียนถอนหายใจออกมาจี๋เล่อน้อยได้กลายเป็นชื่อของเขาไปแล้วจริงๆ

เจี้ยน! ซึ่งแปลว่ากระบี่

“ออกมา”

หลังจากหม่าเมี่ยนตะโกนเข้าไปในมิติของตัวกระบี่พลังรุนแรงปะทุออกมา จากนั้นก็มีคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากในนั้น

และคนผู้นี้ก็คือซูเหยียน

ซูเหยียนในตอนนี้มีสีหน้าสับสนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ที่นี่ที่ไหนเจ้าเป็นใคร”

ซูเหยียนคิดว่าตนเองตายไปแล้วและไม่มีทางฟื้นคืนมาได้อีก

“เดิมทีพวกเราควรได้เจอกันในยมโลกแต่ตอนนี้มีคนยังไม่อยากให้เจ้าตายจึงได้เจอกันที่นี่”

หม่าเมี่ยนยิ้มพลางกล่าวแต่ดูจากใบหน้าของเขาแล้วทำให้ดูน่ากลัวมากกว่า

“ลูกพ่อ! เจ้ายังมีชีวิตอยู่!”

ราชามารทิศเหนือเห็นซูเหยียนเดินออกมาน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับไหลนองออกมาอีกครั้งเขากระโจนมาตรงหน้าซูเหยียนแล้วกอดเขาไว้แน่น

น้ำตาใช่ว่าจะมีเพียงเพราะความเศร้าเสียใจ

“อย่าเพิ่งร้องไห้อาการบาดเจ็บของเจ้ารุนแรงนักแม้จะช่วยเจ้ากลับมาได้แต่ภายหลังอาจจะฝึกฝนพลังต่อไม่ได้แล้ว เตรียมใจไว้ให้ดี”หม่าเมี่ยนทำลายภาพอันอบอุ่นระหว่างพ่อลูกไปแล้ว

“ไม่เป็นไรขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งนั้น”

ราชามารทิศเหนือไม่สนใจเลย

“ไม่อาจฝึกฝนได้...เฮ้อ...”

ซูเหยียนถอนหายใจออกมาแม้จะไม่เต็มใจ แต่รอดชีวิตกลับมาได้ คงยังมีโอกาสอีกในภายหน้า

“แล้วเขาล่ะ”

ซูเหยียนถามหม่าเมี่ยน

“เขาต้องอยู่ในกระบี่ไปชั่วชีวิตเป็นจิตวิญญาณกระบี่ไปแล้วกัน!”

หม่าเมี่ยนกล่าวเสียงเรียบแม้จะบอกว่าออกมาไม่ได้ แต่อาจกลายเป็นกระบี่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกก็ได้

หลังจากได้ยินคำของหม่าเมี่ยนราชามารทิศเหนือและซูเหยียนต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดซูเหยียนรู้ดีว่าจี๋เล่อน้อยต้องเป็นแบบนี้เพราะช่วยตนเองไว้

“แต่พวกเจ้าวางใจได้มีข้าอยู่ด้วย หากจะออกมาในภายหน้าก็ไม่มีปัญหา”

“ลำบากเจ้าแล้ว”

เสิ่นเสวียนพยักหน้าพลางกล่าวกับหม่าเมี่ยน