เด็กสาวเดินกลับมานั่งยังที่ของตัวเอง ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านทบทวนอีกรอบ ลอบมองเ้านายของเธอดูว่าเขายกกาแฟที่เธอชงขึ้นชิมหรือยัง แอบลุ้นว่าจะทำมันออกมาไม่ถูกปากเขา
ระพีพิจารณากาแฟตรงหน้า ก่อนเอื้อมมือหยิบขึ้นมาจิบ
หืม อร่อยดีแฮะ ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟลง เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาและยังคงนั่งทำงานของตัวเองต่อ
อะ นี่เขาชิมแล้วไม่เอ่ยออกมาแบบนี้ สรุปแล้วมันอร่อยหรือไม่อร่อยอะ อย่างน้อยก็น่าจะติชมกันบ้าง ยี่หวาเลยไม่รู้เลยว่ากาแฟที่เธอทำจะถูกปากเขาหรือเปล่ายี่หวาเองก็ไม่กล้าถามอะไรออกไปเพราะเห็นว่าเขาดูตั้งใจทำงาน เธอเลยหันหน้ากลับมาจำข้อมูลตรงหน้าอยู่เงียบ ๆ แทน
หาว มือเล็กยกมือขึ้นปิดปากหาวเนื่องจากอ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เธอพอจะจำได้คร่าว ๆ บ้าง
ง่วงจัง ตาจะปิดแล้วด้วย ยัยหวาไม่ได้นะ แกฝึกงานวันแรกแกจะมาง่วงแบบนี้ไม่ได้ เธอเรียกสติตัวเองกลับมาเฮ้อ เมื่อกี้เธอน่าจะทำกาแฟให้ตัวเองสักแก้วตอนที่ทำให้เขา เสียดายจัง
ระพีเมื่อเห็นว่าเด็กสาวง่วงนอน ชายหนุ่มเลยเอ่ยขึ้น และเห็นว่าเธอกำลังมองไปยังเครื่องชงกาแฟของเขา
“ถ้าง่วงแล้วอยากกินกาแฟ ก็ไปชงมากินสิ” เมื่อคนฟังได้ยินอย่างนั้นจึงยกยิ้มขึ้นมาด้วยความดีใจ
“งั้นหนูไปชงมากินได้ใช่ไหมคะ”
“อืม ถือซะว่าเป็น้ำใจที่เธอชงกาแฟมาให้ฉันก็แล้วกัน” ระพีเอ่ยแล้วเขาก็ก้มหน้าเซ็นเอกสารต่อ
ยังดีถือว่าเขายังมีน้ำใจให้ฉันได้กินกาแฟ เพราะเธอกลัวว่าหากเดินไปชงอีกรอบเดี๋ยวจะโดนเขาดุเอาได้ หญิงสาวลุกขึ้นยืนเอ่ยปากขอบคุณออกไป
“ขอบคุณค่ะ”
ฉันเดินไปยังเครื่องชงกาแฟ ออกสเต็ปการชงใส่แก้วอย่างชำนาญและเดินกลับมานั่งยังโต๊ะของตัวเอง หญิงสาวยกกาแกขึ้นดื่มไปครึ่งแก้ว โดยมีผู้บริหารหนุ่มชำเลืองตาแอบมองมาเป็ระยะ
กินกาแฟเก่งเหมือนกันแฮะ ระพีคิด ก่อนจะส่ายหัวให้ เมื่อเวลาผ่านไปจนเย็น
ตอนนี้เป็เวลาห้าโมงเย็น ชายหนุ่มก็เซ็นเอกสารเสร็จพอดี เขาลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองมองไปยังเด็กสาวฝึกงานที่ตอนนี้นั่งเอามือถ่างตาของตัวเองเอาไว้ด้วยความง่วง ระพีจึงเดินเข้าไปใกล้
“ตั้งใจอ่านอะไรขนาดนั้น” ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปพูดข้างหูเด็กสาว
คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก รีบหันหน้ากลับมาด้านข้างของตัวเอง ทำให้แก้มของเธอจุ๊บโดนเข้ากับริมฝีปากของเ้านาย
จุ๊บ~
อะ ยี่หวานิ่งไป ระพีเองก็เช่นเดียวกันไม่คิดว่าเธอจะหันหน้ากลับมาหาเขา
“คะ คุณ ระ พี” ริมฝีปากเล็กเอ่ยออกมาทีละคำ กว่าเธอเคล้นคำพูดของตัวเองออกมาได้ทีละคำ
แก้มของยัยนี่นิ่มดีแฮะ ระพีคิด แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เขาดูไม่ใเลยสักนิดแถมยังทำตัวปกติ โน้มตัวกลับไปดังเดิม
นะ นี่เขาหลอกแตะอั๋งฉันหรือเปล่า ครั้งก่อนหน้าก็บนเรือนั่นก็ใช่ ตอนนั้นเขาก็โอบเอวเธอ นี่ยังไง
ฮั่นแหน่ คุณระพีแอบคิดอะไรกับเธอหรือเปล่านะ ก่อนหน้าฉันว่าจะไม่คิดอะไรกับเขาแล้วนะ จะว่าไปเขาก็ตรงสเปคเธอทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตา การแต่งตัว มันใช่ไปหมด แต่เธอไม่อยากคิดแบบนั้น เพราะเดี๋ยวมันจะส่งผลไม่ดีต่อการทำงาน
เดี๋ยวทุกคนจะหาว่าเธอปีนเกลียวเ้านายอีก เพิ่งจะเข้ามาแท้ ๆ
ยี่หวา แกมาฝึกงานท่องไว้ ๆ ถึงเธอตกหลุมรักเขาั้แ่แรกเห็นก็ตามห้ามคิดอะไรกับเ้านายเด็ดขาด
“เอ่อ อุบัติเหตุน่ะ โทษที” เขาเอ่ยออกมา
หา! นี่เขาจุ๊บแก้มฉัน แต่เขาบอกว่าเป็อุบัติเหตุนี่นะ เ้าเล่ห์นักนะคุณระพี แต่เธอก็ไม่อยากจะแย้งอะไรไป มันอาจจะเป็อุบัติเหตุจริง ๆ นั่นแหละ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะหันหน้ามาล่ะ
“อ้อค่ะ” เธอไม่มีอะไรแย้งต่อ “คะ คุณมีอะไรหรือเปล่า”
“ฉันเสร็จงานแล้ว เดี๋ยวเธอออกไปพบลูกค้ากับฉันต่อ”
“ตอนนี้เลยเหรอคะ” ฉันยกนาฬิกาบนข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู ห้าโมงแล้วนี่ นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานอีกเหรอ แต่เธอก็ไม่ได้แย้งออกไป ก่อนจะพยักหน้าให้เขาและเก็บเอกสารบนโต๊ะลงกระเป๋า
“เอาไว้นั่นแหละ ไม่ต้องเอาไปด้วย ไปแต่ตัวเธอก็พอ” ระพีหันมาบอก
อุ้ย! ไปแต่ตัวเหรอคะ เอาหัวใจหนูไปด้วยได้ไหม หญิงสาวแอบเล่นมุกแปกในใจใส่เ้านาย
“ตามฉันมา”
“คุณจะพาหนูไปที่ไหนเหรอ”
“ร้านอาหาร วันนี้ฉันต้องไปเจรจางานกับลูกค้าต่อ เตรียมข้อมูลที่ฉันให้เธออ่านให้ดี วันนี้เธอต้องได้ใช้มันหรือไม่ก็งัดความสามารถของเธอออกมาให้ฉันเห็นหน่อยก็แล้วกัน ว่าเธอมีดีพอที่จะรับเธอเข้าฝึกงานที่บริษัทของฉัน”
“รับทราบค่ะ ฉันจะทำสุดความสามารถ” ยี่หวาตอบกลับไป
“ถ้าเธอทำให้ลูกค้าของฉันที่ต้องไปเจอวันนี้ให้เขาเซ็นสัญญาร่วมลงทุนกับฉันได้ ฉันจะรับรองการผ่านการฝึกงานของเธอให้” ระพีเอ่ยข้อเสนอกับเธอ
เล่นเอายี่หวาแทบะโดีใจ เื่หมู ๆ แค่ทำให้ลูกค้าเซ็นเอกสารมันจะไปยากอะไร ไว้ใจยัยยี่หวาคนนี้ได้เลย เธอมั่นใจมากว่าลูกค้าจะต้องยอมลงทุนกับเธออย่างแน่นอน
“คุณเตรียมตัวเซ็นให้หนูได้เลยค่ะ ฉันทำได้แน่” ฉันฉีกยิ้มหวานส่งกลับไปให้คุณระพี และเดินตามหลังเขาออกไป
หญิงสาวชำเลืองตามอง คนอะไรขนาดด้านหลังยังดูดี ฮือ ฉันคงไม่ได้หลงเสน่ห์คุณระพีเข้าแล้วใช่ไหม
เมื่อเดินตามหลังเ้านายของเธอมาเรื่อย ๆ ก็มาถึงยังลานจอดรถแล้ว มัวแต่มองเพลินจนเธอเกือบจะเดินชนเสาโรงจอดรถไปแล้วหลายรอบ คุณระพีหันหน้ากลับมาหาฉัน
อะ อ๋อ ขึ้นรถ นี่ฉันเสียอาการเพราะเขาเหรอ ให้ตายยัยหวา น่าอายจัง เธอรีบยัดตัวเองเข้าไปในรถสปอร์ตคันหรูสีดำก่อนจะปิดประตูลง
เข้าไปนั่งสงบสติตัวเองพักใหญ่ มองเ้านายเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งคนขับขึ้นมานั่งข้างเธอ ใบหน้าของฉันขึ้นสีแดงเป็ลูกตำลึง
ระพีมองมายังคนตัวเล็ก เมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเด็กสาวที่นั่งด้านข้างแดงก่ำ
ชายหนุ่มจึงคิดว่าเด็กนี่คงหลงเสน่ห์เขาเข้าแล้ว ช่วยไม่ได้น่ะนะ ถึงเขาจะไม่ใช่เสือผู้หญิงอย่างเพื่อนเขา แต่ก็รู้จักใช้เสน่ห์ของตัวเองเช็คเรตติ้ง กับพนักงานอยู่ตลอด ไม่มีใครไม่หลงเสน่ห์ของเขา ชายหนุ่มลอบยิ้มร้ายโดยที่เด็กสาวด้านข้างไม่เห็น
เขาสตาร์ทรถขับออกไป ระหว่างทางยี่หวานั่งสงบเสงี่ยมไม่กล้าเอ่ยปากถามออกไป เธอรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยเพราะต้องอยู่กับเ้านายสองต่อสอง เธอละอยากรู้จริง ๆ เลขาคนก่อนเป็แบบนี้เหมือนเธอไหมเวลาทำงานกับเขา เพราะไม่รู้ว่าเ้านายของเธอเป็คนยังไง เธอควรชวนเข้าคุยหรือคุยเล่นได้ระดับไหน เธอไม่รู้เลย
“มีอะไรสงสัยเกี่ยวกับงานหรือเปล่า ถ้าสงสัยก็ถามมาได้เลย”
ฟู่~ ค่อยยังชั่วที่เขาเป็คนเปิดประเด็นคุยกับเธอ ไม่อย่างงั้น เธอคงคิดว่าตัวเองต้องเป็ใบ้อึดอัดตายอยู่บนรถแน่
“เอ่อ ค่ะ ฉันมีข้อสงสัย คือ บริษัทเราเลิกงานกี่โมงเหรอคะ ส่วนรายละเอียดงานที่คุณให้หนูอ่าน หนูไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่ เอ่อ คุณช่วยสอนฉันหน่อยได้หรือเปล่า” อะ พูดออกไปแล้ว ไม่รู้ล่ะไปตายเอาดาบหน้าละกันนะยัยหวา
“เื่นั้นเอาไว้ก่อน ฉันจะสอนให้ทีหลัง ส่วนบริษัทเข้างานเจ็ดโมงเลิกห้าโมง ส่วนวันนี้เป็เวลาที่เธอต้องไปทำงานนอกเวลา ฉันจะเพิ่มค่าโอทีให้” อ่า อย่างงั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย ดีที่บริษัทที่เธอฝึกงานมีเงินเดือนให้ ไม่อย่างงั้นเธอแย่แน่ที่ต้องมาทำงานฟรี เพราะบางที่เขาก็ให้นักศึกษาเข้าฝึกงานเฉย ๆ โดยไม่มีเงินเดือนช่วยเหลือนักศึกษาฝึกงานใด ๆ แต่หากเพิ่มเงินเดือนให้แบบนี้ ยัยหวาสู้ตายค่ะ เรียกเธอได้ตลอดเวลา
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ยี่หวาหายสงสัย ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองยังถนน ไม่นานรถของพวกเราก็เคลื่อนตัวเข้าไปจอดในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง
เมืองวิลล่า เมืองใหม่ ด้านนอกเหมือนเมืองข้างนอกที่เธออยู่เลยทุกอย่างสะดวกสบายการจราจรไม่ติดขัด ไม่เหมือนกับด้านนอกที่รถติดแทบจะทุกวันจนน่าเบื่อ
เมื่อเราทั้งคู่มาถึง ฉันและคุณระพีจึงเดินลงจากรถ ร่างเล็กจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ดับความประหม่า
“พร้อมหรือยังไง อย่าทำฉันเสียงานล่ะ”
“ไว้ใจฉันได้เลยค่ะ ฉันจะทำสุดความสามารถ”
คุณระพียื่นเอกสารในมือของเขามาให้ ฉันรับเอาเอกสารจากเขามาถือไว้ ก่อนจะเดินเข้าร้านอาหารพร้อมกัน พนักงานต้อนรับด้านหน้าร้านเอ่ยทักทายชายหนุ่ยผายมือไปยังห้องวีไอพีที่ได้จองไว้ก่อนหน้าเพื่อคุยงาน
“ตามดิฉันมาทางนี้เลยค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานมาให้เราทั้งคู่และบริการลูกค้าอย่างดี
81K
