ตอนที่7
ไม่มีคราบของความอ่อนโยน
"อื้อ"มือเล็กๆ ถูกขึงไว้กับเตียง จากจูบที่แค่แตะลงมาเพื่ออุดปาก มันกลายเป็ริมฝีปากบางเริ่มขบกัด และเม้มปากอมชมพูของเธอเน้นๆ ไม่ใช่เพียงจูบธรรมดา แต่กลับเป็การจูบกัดพลางดันลิ้นเข้ามาอย่างเอาแต่ใจและไม่อ่อนโยนเลยสักนิดเดียว เรียวลิ้นที่ไม่เคยแลกลิ้นกับใครก็โดนรุกล้ำไปด้วย
'ไม่มีคราบของความอ่อนโยนในจูบนี้เลย'
"อื้อ"คนตัวเล็กเริ่มดิ้น แต่แพทกำลังได้ที่และจูบเธอราวกับเธอเป็ผู้หญิงของเขา ทั้งๆ ที่อุปสรรคในการจูบคือแว่นตาของเธอ แต่เขากลับเอียงศีรษะให้ได้องศาที่พอดีกับริมฝีปากของเธอ
"หนูไม่ใช่ผู้หญิงของพี่นะคะ"
"พี่แพทหยุดนะคะ อึก..."เป่าเปาหลีกหนีััของเขา พยายามครั้งแล้วครั้งเล่าจนรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ผล วิธีป้องกันตัวที่พี่ชายสอนมาก็คงใช้ไม่ได้ คงมีเพียงสุภาษิตที่ว่า หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง
"งับ"ใบหน้าหวานกัดปากเขาทันทีและมันได้ผล คน้าหยุดจูบและล้มตัวลงนอนไปด้วยความเจ็บ เป่าเปาลุกพรวดอย่างรวดเร็วแล้วหันไปมองเขาที่นอนหลับไปหน้าตาเฉยทั้งๆ ที่ก่อนหน้าพยายามจูบเธออย่างดุดัน แค่วันแรกก็ทำให้ได้เห็นว่าเดือนมหาลัยเก่านั้นจูบดุแค่ไหน
เป่าเปาไม่สนใจอะไรอีก เธอรีบวิ่งออกจากห้องของเขาและใช้บันไดแทนการใช้ลิฟต์ สองเท้าวิ่งสับอย่างรวดเร็วที่สุดในชีวิตของเธอแล้ว
"ปัง"คนไม่เคยถูกจูบวิ่งเข้ามาในแล้วรีบเดินขึ้นเตียง เธอซุกตัวเองอยู่ในผ้าห่มด้วยอาการใจเต้นแรง
"จูบแรกของเรา"
"เสียให้พี่แพทงั้นเหรอ"
"เดือนมหาลัยเนี่ยนะ"
"เป็เื่ที่แทบจะเป็ไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"
เป่าเปาแอบคิดคนเดียว นิ้วทรงสวยก็จับเข้าที่ปากของตัวเองในแบบที่ทำตัวไม่ถูก ภาพเป็ฉากๆ เริ่มปรากฏในหัว ปากที่แตะลงมา ดูดและดันลิ้นเข้ามาอย่างดุเดือด จังหวะที่เขาดูด จังหวะที่มือของเขาลูบมาตามท่อนแขนของเธอ
"อึก"เป็อันต้องแอบกลืนน้ำลาย แทนที่จะโกรธแต่กลับเขินอาย ถ้าพี่ชายรู้เข้าคงได้โดนดุแน่นอนที่จูบกับผู้ชายที่เพิ่งเจอได้แค่วันเดียวแบบนี้
"พี่เขาคงเมามากสินะ ถ้ามีสติก็คงไม่มาจูบกันแบบนี้"เป่าเปาไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น ก็เล่นเมามาขนาดนั้นก็คงหลงคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงของเขาสินะ
เป่าเปาไม่เคยเจอไม่รู้วิธีตั้งรับ เธอส่ายหัวแล้วข่มตาลง ใช้เวลาค่อนข้างนานถึงจะหลับไปอีกครั้ง แต่ภาพที่เขาจูบเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอประหนึ่งความทรงจำที่แสนงดงาม
วันต่อมา มหาวิทยาลัยซัมเมอร์บรีช
"เมื่อคืนลุกไปไหนมาหรอ ว่าจะถามแต่ง่วงเกิน"เอวาที่จับมือเป่าเปาให้ข้ามถนนมาอีกฟากของมหาลัยถามขึ้นมา ทำเอาคนที่เหม่อลอยเพราะเมาจูบเมื่อคืนถึงกับสะบัดหน้ามามองเพื่อนตัวเองด้วยอาการเลิ่กลั่ก
"อะไรนะ"
"ฉันถามว่าแกไปไหนมา ฉันตื่นมาแล้วไม่เห็นแก หรือไปเข้าห้องน้ำหรอ"เอวาถามต่อ ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็เดินมาจนถึงหน้าตึกคณะพอดี
"อ๋อ ออกมาคุยโทรศัพท์กับพี่เปอร์น่ะ"
"ปกติก็คุยในห้องนี่"เอวาแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เธอพูดจบก็แวะร้านน้ำ ซึ่งมันเป็จังหวะเดียวกับที่เพื่อนสนิทอีกสองคนนั้นเดินเข้ามา
"เป่าเปา"ริสาเดินมาคล้องเอวคนที่ยืนจมอยู่ในชุดโคร่งๆ ก่อนที่น้ำหนึ่งจะเดินมากอดคออีกคน
"มาได้แล้วนะแกอะ เมื่อวานก็ไม่มา จะหยิกให้"น้ำหนึ่งบอกแล้วก็มองเอวาที่หันไปซื้อน้ำ
"แหม อาจารย์ก็ไม่ได้เช็กชื่อนี่นา"
"ถึงจะแบบนั้นก็เถอะ อย่าขาดสิ"ริสาบอกด้วยความเป็ห่วงและหวังดี เอวาเลยพยักหน้ายิ้มๆ
"ไปเรียนกัน"เอวาพูดแล้วก็ส่งน้ำดื่มมาให้เป่าเปากับเพื่อนอีกสองคน เธอทั้งสี่คนเลยเดินเข้ามาในตึกคณะที่ตอนนี้ลิฟต์กำลังจะปิด ได้โอกาสน้ำหนึ่งที่แสนจะทะเล้นก็แหกปากะโไปแต่ไกล
"รอด้วยค่ะ รอด้วยจ้า"น้ำหนึ่งพูดแล้วก็จูงมือเป่าเปาให้วิ่งพร้อมเพื่อนคนอื่นๆ เหมือนเสียงะโของเธอจะค่อนข้างได้ผล ลิฟต์ที่กำลังจะปิดนั้นเปิดกว้างทันที แต่มันทำให้ใครบางคนหยุดวิ่งทันทีที่เห็นหน้าคนในลิฟต์ทั้งหลาย
"กึก"ร่างเล็กที่สุดหยุดวิ่งทำให้เพื่อนอีกสามคนหยุดวิ่งตามไปด้วย
"เปาเป็อะไร หยุดทำไมอะ"น้ำหนึ่งถามด้วยความงุนงง สายตาสี่คู่ในลิฟต์ก็จ้องมาด้วยความสงสัย
"อึก ไม่...ไม่มีอะไร"เป่าเปาสบตาแพทที่เป็หนึ่งคนในลิฟต์นั้น เขาจ้องมองหน้าเธอแบบนิ่งมาก คนอื่นก็จ้องมาเหมือนกัน ภาพจูบเมื่อคืนมันทำให้เป่าเปาก้าวขาไม่ออกเลย
"จะไปไหม หรือไม่ไป?"เสียงทุ้มถามอย่างดุๆ จนทำให้ริสาดันตัวเป่าเปาให้ขยับ
"ไปค่า"ริสาตอบก่อนจะดันเพื่อนตัวเล็กเข้ามาในลิฟต์
ไม่รู้ว่าเวรกรรมอันใดถึงได้ดันเป่าเปามายืนตรงหน้าของเขา แปดคนในลิฟต์ที่ไม่ได้ใหญ่มากก็ให้ความอึดอัดเป็ธรรมดา นี่เป็ครั้งแรกที่เป่าเปาอยากให้ลิฟต์ถึงไวๆ จะได้กระโจนออกไปไกลๆ สักที
ความแคบเบียดให้เธอต้องถอยหลัง และแผ่นหลังก็ชนกับบางอย่างที่มองผ่านกระจกลิฟต์ก็รู้ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังแนบของแผงอกของนักศึกษาชายตัวใหญ่ข้างหลัง
ดวงตากลมมองไปยังเลขสีแดงที่ปรากฏขึ้นตามลำดับชั้น ทำไมมันถึงได้นานขนาดนี้ก็ไม่รู้
ทั้งริสา น้ำหนึ่งก็แอบหันมามองเ้าของใบหน้าชวนหลงใหล และแอบยิ้มกันโดยไม่พูดอะไร ถึงจะได้ยินชื่อเสียงมาว่าค่อนข้างเ้าชู้แต่พอมองหน้าใกล้ๆ แบบนี้ก็ไม่แปลกใจแล้วที่ใครๆ ก็หลง
"หมับ"อยู่ๆ มือหนาก็ััเอวบาง ทำให้เป่าเปาใแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา ในขณะเดียวกันคนอื่นก็มีสีหน้าปกติไม่ได้ดูสงสัยอะไร
"เมื่อคืนขอบใจนะ"แพทเอ่ยแล้วสบตาเธอ คำพูดที่เรียบเฉยเปล่งออกมาจากลำคอสวย ทำให้ทุกคนหันมามองเธอและเขาเป็ตาเดียว
"คะ...คะ?"เป่าเปามองเพื่อนตัวเองด้วยความเลิ่กลั่ก ก็เล่นโกหกเอวาไปแล้ว อยู่ๆ เขาก็พูดออกมาแบบนี้ จากตอนแรกที่ทุกคนกำลังคุยกันก็เงียบกริบกันทั้งลิฟต์
"ขอบคุณที่ส่งถึงเตียง"เขาเลิ่กคิ้วอย่างเ้าชู้ ก็ทำให้เป่าเปาอึ้งหนักที่เขาพูดออกมาตรงๆ ปากสวยถึงกับอ้าค้างแล้วมองเพื่อนของเธอที่มีใบหน้าอยากรู้อยากเห็นกันพอสมควร
"เอ่อ...ค่ะ"เป่าเปาตอบอย่างอึกอัก น้ำหนึ่งกับริสาถึงกับมองตากันอย่างมีเลศนัย
"แต่มันไม่ได้ทำให้ผมพอใจนะ คุณรู้ใช่ไหม"เขาโน้มลงมาใกล้ใบหู พลางกระซิบเบาๆ จนเป่าเปานั้นขนหลังลุกขึ้นมาดื้อๆ
"อึก"
"ติ๊ง"ลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นที่เป่าเปาต้องออก เธอเหมือนสติหลุดจนริสาต้องรีบคว้าแขนออกมาแล้วดึงเป่าเปาออกมาทันที จังหวะนั้นเธอสบตากับเขาครั้งสุดท้ายก่อนที่ลิฟต์นั้นจะปิดประตูและเคลื่อนตัวไป
"นี่ อะไรกัน ขอบใจนะเื่เมื่อคืน แถมส่งกันถึงเตียง มันมีมากกว่าที่เราคุยกันหรอเป่าเปา บอกมาเลยนะ"น้ำหนึ่งรีบถาม
"ก็เมื่อวานอะดิ ตอนแกไปเอาบัตรนักศึกษา ฉันก็ถ่ายรูปตามปกติ แต่ดันไปถ่ายติดพี่เขา พี่เขาจะเอาเื่เพราะถ่ายติดโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาก็เลยขู่ว่าจะแจ้งความ..."
"เขาเลยขอช่องทางติดต่อไว้ สงสัยจะให้ไปเป็เบ๊รับใช้ แล้วก็เพิ่งรู้ว่าเขาอยู่หอเดียวกัน เมื่อคืนเขาเมามาก ก็เลยลากเขาไปส่งที่ห้อง"เป่าเปาจำนนต่อสถานการณ์อันบีบบังคับเลยพูดออกมาจนหมดเปลือก เพื่อนสามคนเลยหูตาสว่างแล้วก็เทศน์ไปยาวๆ ที่เธอไม่ยอมปริปากบอกว่าโดนแกล้งมาแบบนี้
"แล้วพี่เขาได้ทำอะไรไหม ไปต่อยปากพี่เขามาเปล่าเนี่ย"ริสาถาม
"หือ ต่อยปากหรอ?"
"ไม่เห็นปากพี่แพทเหรอ มีรอยแตก เหมือนโดนต่อยมาเลยแดงเชียว"น้ำหนึ่งที่เห็นเหมือนๆ กันเอ่ยขึ้นมา ตอนเดินเข้ามาในลิฟต์เธอเห็นว่าเขามีแผลที่ปาก ภาพที่เป่าเปากัดปากเขาก็วิ่งเข้ามาในหัวทันที
"เป็แผลเลยเหรอ"เธอคิดในใจ
"ไม่มีอะไรมากกว่าที่เล่าไปหรอก ไปเรียนเหอะนะ"เป่าเปาพยายามเปลี่ยนเื่ ขืนรู้ว่าเมื่อคืนโดนอะไรมาบ้างเื่ได้ถึงหูพี่ชายขี้หวงแน่นอน
"ถ้ามีอะไรต้องบอกโอเคไหม?"น้ำหนึ่งชูนิ้วก้อยขึ้นมาระดับสายตาพลางยื่นมาหาคนตัวเล็กกว่า
"สัญญา"เป่าเปารีบตอบรับแต่แอบอิ๊บอีกมือเอาไว้ เธอไม่บอกแน่ว่าเมื่อคืนเสียจูบแรกให้กับเขาไปแล้ว มากกว่าจูบแรกก็ดันเป็จูบดูดดื่มที่ถึงพริกถึงขิงจนหายใจไม่ทันเลยล่ะ
ทั้งสี่คนพากันเดินเข้าห้องเรียนตามปกติ แต่ก็มีเม้าเื่สี่หนุ่มในลิฟต์ว่าแต่ละคนนั้นก็ไม่เบาเลย ออกจะเ้าชู้ทั้งกลุ่มถึงได้อยู่ด้วยกันได้แบบนั้น
16K
