ตอนที่9 โอสถราคาโคตรดี
ณ โรงประมูล
“ข้าไม่เคยพบเห็นโอสถใดที่มีความบริสุทธิ์สูงขนาดนี้มาก่อน!ส่วนประกอบสามารถผสานกันได้แทบจะไร้ที่ตินี่เป็โอสถระดับหนึ่งที่ใกล้เคียงกับโอสถระดับสองเสมือนอย่างยิ่ง! แม้ว่าโอสถธัญพืชและโอสถเสริมวังชาจะเป็เพราะโอสถระดับหนึ่งทั่วไปแต่สิ่งหนึ่งที่ข้ามั่นใจได้เลยก็คือ นักหลอมโอสถเหล่านี้หาใช่คนธรรมดาไม่!”
ใบหน้าของผู้ประเมินแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นเสมือนว่ากำลังเห็นมหาสมบัติหมื่นปีอยู่ตรงหน้า
“แม่นางไม่สิ...คุณผู้หญิงมิทราบว่าชี้แจงได้หรือไม่ว่า นักหลอมโอสถท่านใดกันที่เป็ผู้หลอมกลั่น?”
ผู้ประเมินราคาจับจ้องหลี่หวงสายตาคู่นั้นกำลังคาดหวังอย่างยิ่งยวดหวังให้นางแถลงไขถึงที่มาที่ไปของโอสถเหล่านี้
“โรงประมูลทงเทียนคงไม่ก้าวก่ายข้อมูลส่วนตัวของผู้เสนอประมูลกระมัง?”
หลี่หวงกล่าวน้ำเสียงสุดแสนจะเ็า
“แน่นอนว่าไม่”
ผู้ดูแลที่ยืนกำกับอยู่เคียงข้างกล่าว
“แน่นอนว่าโรงประมูลทงเทียนของเรามีกฎสำคัญว่าห้ามก้าวก่ายข้อมูลส่วนตัวของแขกคนใดเมื่อครู่กลับเป็ความประมาทและเสียมารยาทของเราเอง ต้องกราบขออภัยเป็อย่างยิ่ง”
“ถูกต้องถูกต้อง โปรดอภัยให้ข้าด้วยคุณผู้หญิง ท่านมีโอสถอยู่ทั้งหมดเท่าใดรึ? พวกเรารับซื้อทั้งหมด!”
ผู้ประเมินราคาพึงตระหนักได้ว่าเพิ่งกล่าววาจาล่วงเกินไป จึงยิ้มและขอโทษหลี่หวงโดยเร็ว
เห็นการแต่งตัวของหลี่หวงก็ควรทราบแม่นางคนนี้ไม่้าเปิดเผยตัวตน
วันนี้โรงประมูลทงเทียนของพวกเราได้ลาภก้อนโตแล้ว
หลี่หวงหยิบโอสถธัญพืชและโอสถเสริมวังชะออกมาชนิดละสิบเม็ดและส่งมอบให้แก่ผู้ประเมินราคา
“คุณผู้หญิง้าให้เรานำไปประมูลหรือขายให้กับโรงประมูลของเราดี?ทางผู้เสนอขายย่อมมีอิสระในการเลือก”
ผู้ดูแลเอ่ยถามขึ้นทันทีโดยปกติแล้วผู้นำสิ่งของมาเสนอให้โดยส่วนใหญ่มักจะเลือกขายให้กับโรงประมูลโดยตรงเหตุผลก็ง่ายมากเพราะกำลังตกอยู่ในสภาวะร้อนเงินนั่นเอง
“ขายให้กับโรงประมูลทั้งหมดแต่ข้ายังมีโอสถอีกเม็ดหนี่งที่้ามอบให้พวกท่านนำไปประมูล”
หลี่หวงกล่าวจบก็หยิบโอสถอีกเม็ดหนึ่งออกมา
“โอสถชนิดนี้มียามว่าโอสถแปลงโฉม หลังจากกลืนมันลงไปจะสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ใบหน้าได้นานถึงสองชั่วยามแต่ผลข้างเคียงหาใช่ว่าจะไม่มีนั้นคือหลังจากสองชั่วยามผ่านไปผู้ทานจะสูญสิ้นระดับพลังบ่มเพาะไปสิบห้านาที”
นี่เป็โอสถที่หลี่หวงหลอมกลั้นด้วยตัวเองโดยใช้หญ้าพิษในห้วงนาโนชิปของตัวนางเองในชีวิตก่อนหน้า นางเคยพยามศึกษาเกี่ยวกับเวทภัณฑ์การเปลี่ยนโฉมทว่าผลข้างเคียงและข้อกำจัดต่างๆค่อนข้างมากมายเกินคุ้ม แต่ในชีวิตนี้อาศัยความช่วยเหลือจากหม้อหลอมโอสถวิเศษนางพยายามวิจัยและเรียกส่วนผสมที่ดีที่สุดเพื่อลดผลข้างเคียงให้น้อยลง
เนื่องจากใช้ส่วนผสมที่ทำขึ้นมาจากหญ้าพิษจึงอาจจะมีผลข้างเคียงเสริมอีกเล็กน้อยจากตัวพิษที่ตกค้างในร่างกาย แต่นั่นก็ไม่ได้อันตรายถึงชีวิต
“โอสถแปลงโฉม?์! ข้าไม่เคยพบเห็นโอสถแปรงโฉมมาเกือบร้อยปีแล้ว!”
ผู้ประเมินราคารับโอสถแปลงโฉมจากมือของหลี่หวงอย่างระมัดระวังดวงตาเปล่งประกายสว่างแวววับเสมือนดวงดารา
“ไม่ทราบว่า...โอสถเหล่านี้คุณผู้หญิง้าขายในราคาเท่าไหร่?”
จากที่ผู้ดูแลลอบสังเกตเห็นปฏิกิริยาอันสุดแสนจะตื่นเต้นของผู้ประเมินราคาเขาก็ทราบได้ทันทีว่า โอสถเหล่านี้เป็ของจริงหรือของปลอมดังนั้นจึงเกิดความยำเกรงต่อนางคนนี้มากยิ่งขึ้น
“ตามที่โรงประมูลพึงพอใจ”
ไม่ใช่ว่าหลี่หวงไม่อยากขูดเืขูดเนื้ออยากปั่นราคาให้สูงแต่ที่จริงแล้ว...หลายปีมานี้ที่อยู่แต่ในเรือนเส็งเคร็งทำให้นางไม่รู้เื่ค่าเงินในโลกใบนี้เลย!
ผู้ดูแลรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยกับคำตอบนี้ของหลี่หวงแต่ด้วยประสบการณ์ที่ทำงานในแวงการธุรกิจโรงประมูลอยู่นาน ทำให้เขาตระหนักดีว่าบางสิ่งบางอย่างมันไม่ควรที่จะถามออกไป
เขาครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนเสนอไปว่า
“โอสถธัญพืชเรารับซื้อในราคายี่สิบเหรียญม่วงทองต่อเม็ดส่วนโอสถเสริมวังชะรับซื้อในราคาสามสิบเหรียญม่วงทองต่อเม็ดเกณฑ์ราคานี้คุณผู้หญิงคิดเห็นเช่นไร?”
หลี่หวงอึ้งไปชั่วครู่หนึ่งปรากฏว่าสกุลเงินที่ใช้กันโดยทั่วไปในทวีปม่านเมฆาไล่จากค่าเงินต่ำสุดไปยังสูงสุดได้แก่ เหรียญทอง, เหรียญม่วงทอง, เหรียญผลึกมณี และเหรียญเพชรแต่ละสกุลเงินจะมีอัตราแลกหรืออัตราก้าวหน้าอยู่ที่หนึ่งพันเหรียญ
ตัวอย่างเช่น 1,000เหรียญทองจะเท่ากับ1เหรียญม่วงทอง และ1,000เหรียญม่วงทองก็จะเท่ากับ1เหรีญผลึกมณี เป็ต้น
ถ้ายี่สิบเหรียญม่วงทองก็จะเท่ากับสองหมื่นเหรียญทอง?
ยิ่งไปกว่านั้นโอสถทั้งสองชนิดนี้ยังเป็แค่ส่วนหนึ่งจากที่หลอมกลั่นมาทั้งหมดเอง
“คุณผู้หญิงไม่ค่อยพึงพอใจกับราคาเท่าใดกระมัง?”
ผู้ดูแลที่เห็นหลี่หวงไม่พูดไม่จาจึงพลันคิดไปว่านางไม่พอใจกับเกณฑ์ราคานี้
อย่างไรก็ตาม เขาพยายามอย่างดีที่สุดแล้วราคานี้นับว่าสูงมาก เพราะไม่ว่าโอสถจะคุณภาพสูงเพียงใดมันก็เป็แค่โอสถระดับหนึ่งเท่านั้น
“เปล่าข้าค่อนข้างพึงพอใจแล้ว”
หลังจากหลี่หวงฟื้นสติขึ้นมานางก็พยักหน้าตอบปราศจากสีหน้าการแสดงออกใดๆ
“ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวไปเอาเงินมาให้ก่อน คุณผู้หญิงโปรดรอสักครู่”
ผู้ดูแลรีบโค้นคำนับให้และเดินจากออกไปทันที
หลี่หวงที่นัง่รออยู่สักพักก็ถึงกับทนไม่ได้เดินออกไปเพราะต้องถูกสายตาอันร้อนผ่าวของผู้ประเมินจับจ้องไม่หยุดราวกับอยากทำความรู้จักนางออกไปเดินเล่นโดยรอบโรงประมูลฆ่าเวลาแทน
ณตู้เก็บเงินของโรงประมูล
“นายน้อยท่านมาทำอะไรที่นี่?”
200
