ธันวาเดินทางมาถึงคอนโดมิเนียมของเมย์ด้วยสภาพริมฝีปากที่แตกช้ำและบวมเป่งทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เมย์ชะงักกึกมองาแบนใบหน้าของแฟนหนุ่มด้วยความใและกำลังจะเอ่ยปากถามทว่าธันวากลับก้าวเข้าไปในห้องและหยุดนิ่งด้วยท่าทีเรียบเฉยเ็าอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"พี่ธัน... หน้าไปโดนอะไรมาคะ? แล้วเื่ที่บอกว่า..."
"พี่มาที่นี่เพื่อบอกเมย์เื่ของเราครับ"ธันวาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "เราเลิกกันเถอะเมย์พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาแต่พี่ไม่อยากฝืนตัวเองและหลอกเมย์อีกต่อไปแล้ว"
เมย์หน้าซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้าและไหลทะลักออกมาทันทีเธอพยายามโผเข้าไปกอดเอวชายหนุ่ม ร้องไห้สะอึกสะอื้นอ้อนวอนเหมือนทุกครั้ง"พี่ธันอย่าทำแบบนี้เลยนะ... เมย์ขอโทษ เมย์สัญญาจะไม่จู้จี้ไม่ตามจี้พี่ธันอีกแล้ว ให้โอกาสเมย์อีกครั้งนะคะ..."
ทว่าคราวนี้ธันวาไม่ได้ใจอ่อนหรือยื่นมือไปประคองเธอเหมือนเก่าเขาดันตัวเมย์ออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด สายตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยความว่างเปล่า
"น้ำตาของเมย์ใช้ไม่ได้ผลอีกแล้วครับ"ธันวาเอ่ยเสียงนิ่ง "พี่รู้ดีว่าพี่เป็คนเลวที่ทำลายความรักของเราแต่พี่ไม่สามารถกลับไปรู้สึกกับเมย์แบบเดิมได้อีกแล้วเื่ของเราจบลงแค่นี้เถอะนะ"
เมื่อเห็นว่าคำอ้อนวอนและคราบน้ำตาไม่สามารถสั่นคลอนชายหนุ่มได้อีกต่อไปความเศร้าเสียใจของเมย์ก็แปรเปลี่ยนเป็ความกรุ่นโกรธและเคียดแค้นทันทีเธอตวาดออกมาเสียงดัง ั์ตาแดงเกรี้ยว
"เพราะยัยเรนใช่ไหม?! เพราะยัยเด็กนั่นคนเดียวใช่ไหมที่ทำให้พี่ธันเปลี่ยนไปขนาดนี้!"เมย์เค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช "พี่ธันหลงมันจนหัวปักหัวปำคิดว่ามันดีนักหรือไง? พี่รู้ไหมว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนในงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนบาส ยัยเรนมันไปทำอะไรไว้!"
ธันวาขมวดคิ้วหัวใจกระตุกวูบเล็กน้อย "พูดเื่อะไรของเมย์..."
"เหอะ!นึกว่ามันสะอาดบริสุทธิ์นักเหรอ?" เมย์เหยียดยิ้มเย้ยหยัน"รุ่นน้องคนสนิทของเมย์ที่ไปงานนั้นเล่าให้ฟังหมดแล้ว ว่าคืนนั้นยัยเรนมันเมาแล้วก็หายเข้าไปในห้องนอนอยู่กับบาสสองต่อสองทั้งคืน! ปากบอกเลิกกับแฟนเก่าแต่พอเมาก็กลับไปเอากันเหมือนเดิม! พี่มันโง่ให้เด็กนั่นหลอกต่างหากล่ะ!"
คำพูดของเมย์เหมือนเข็มเล่มใหญ่ที่แทงเข้ากลางใจของธันวาอย่างจังแม้สมองจะร้องบอกว่าอย่าไปเชื่อคำพูดจากปากของคนที่กำลังสติแตกแต่ความแคลงใจและภาพในคืนนั้นก็เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวจนเขานิ่งเงียบไป
"พี่ได้พูดสิ่งที่ต้องพูดแล้ว...ลาก่อนนะครับเมย์" ธันวาไม่เอ่ยปากแก้ตัวหรือโต้เถียงเขาหมุนตัวเดินออกจากห้องของเมย์ไปโดยไม่หันกลับไปมองเสียงกรีดร้องโวยวายด้านหลังอีกเลย
ตลอดทางกลับ คอนโด ธันวาร้อนรุ่มไปด้วยความสับสนคำพูดของเมย์วนเวียนอยู่ในหัวจนเขาไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ แม้ใจหนึ่งจะไม่เชื่อแต่เหตุการณ์ที่เรนหลบหน้าเขาไปทั้งสัปดาห์ก็ทำให้ความสงสัยกัดกินจิตใจชายหนุ่มตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดสายโทรหาเรนทันที
ทางด้านเรนที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงในห้องพักด้วยความรู้สึกผิดและสับสนเมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากธันวา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย
"เรน... พี่เองนะครับ"น้ำเสียงของธันวาฟังดูเหนื่อยอ่อนทว่านุ่มนวล"พี่โทรมาอยากจะขอโทษเื่เมื่อเย็น... พี่วู่วามและรังแกเรนเกินไปพี่ขอโทษจริงๆ นะครับ"
"พี่ธัน..."เรนเอ่ยเสียงแ่ ความรู้สึกผิดจับใจเมื่อนึกถึงาแบนใบหน้าของเขา"พี่ธันไม่เป็ไรใช่ไหมคะ เื่เมื่อเย็น...เรนต่างหากที่ต้องขอโทษ"
"เอาเป็ว่า...พรุ่งนี้เช้าก่อนเข้าเรียนเรนพอจะสะดวกออกมาเจอพี่ที่ร้านกาแฟข้างมหาลัยสักแป๊บได้ไหมครับ พี่มีเื่สำคัญอยากจะคุยกับเรน"
เรนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบรับเบาๆ "ได้ค่ะพี่ธัน ไว้เจอกันนะคะ"
เช้าวันถัดมาบรรยากาศภายในร้านกาแฟเล็กๆ เงียบสงบ ธันวานั่งรออยู่ก่อนแล้วที่โต๊ะริมกระจกร่องรอยแผลแตกบนริมฝีปากยังคงเห็นเด่นชัดเรนเดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าแฝงความกังวล เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา
"พี่ธันเป็ยังไงบ้างคะ แผลเจ็บมากไหม"เรนถามด้วยความห่วงใย
"พี่ไม่เป็ไรครับเล็กน้อยมาก" ธันวายิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะประสานมือไว้บนโต๊ะ สบตาเธออย่างจริงจัง"เรน... พี่มีเื่หนึ่งอยากถามเรนตรงๆ พี่ไม่ได้มาจับผิดนะแต่พี่ไม่อยากให้มีความลับหรือเื่เข้าใจผิดระหว่างเราอีกแล้ว..."
เรนขมวดคิ้วเล็กน้อย"เื่อะไรเหรอคะ"
"เมื่อคืน...เมย์เล่าให้พี่ฟังเื่งานปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนบาสเมื่ออาทิตย์ก่อน" ธันวาหยุดเล็กน้อยมองสังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาว "เมย์บอกว่า... เรนกับบาสอยู่ด้วยกันในห้องนอนทั้งคืน มันจริงหรือเปล่าครับ"
ทันทีที่ได้ยินคำถามใบหน้าหวานของเรนก็ซีดเซียวลงทันตาั์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกและละอายใจ ความเงียบปกคลุมทั้งสองอยู่เนิ่นนานจนกระทั่งเรนสูดลมหายใจเข้าลึก ก้มหน้าลงต่ำหลบสายตาของเขา
"จริงค่ะ..."เรนเอ่ยเสียงสั่นพร่า หยาดน้ำตาเริ่มไหลซึมออกจากหางตา "คืนนั้น...เรนมีความสัมพันธ์กับบาสจริงๆ"
ธันวานิ่งอึ้งไป หัวใจกระตุก ความรู้สึกจมดิ่งความเ็ปวิ่งแล่นจุกอยู่ในอกจนพูดไม่ออก แม้จะทำใจไว้บ้างแล้ว แต่การได้ยินการยอมรับจากปากของเธอตรงๆก็ยังคงสร้างาแให้เขาอย่างหนักหน่วง
"ทำไมล่ะเรน..."ธันวาถามเสียงแหบพร่า
"เพราะเรนเสียใจค่ะ..."เรนเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลนองแก้ม"คืนนั้นเรนเสียใจเื่พี่ธัน... เรนคิดว่าพี่ธันอยู่กับพี่เมย์เรนรู้สึกไม่มีค่า สับสน และประชดชีวิต เรนดื่มเหล้าไปเยอะมาก พอโดนบาสเล้าโลมเรนเลยเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไป... แต่เรนไม่ได้รักบาสแล้วนะคะ! พอสติกลับมาเรนถึงได้รู้ว่าเรนทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต..."
เสียงสะอื้นของเรนและเหตุผลที่พรั่งพรูออกมาทำให้ธันวารับรู้ถึงความเ็ปที่เขาเป็คนก่อขึ้น ชายหนุ่มหลับตาลงแน่นพ่นลมหายใจออกมาอย่างขมขื่น... ถ้าคืนนั้นเขาจัดการเื่เมย์ให้เด็ดขาดถ้าเขาไม่ปล่อยให้เกิดเื่เข้าใจผิดเรนก็คงไม่ต้องไปเผชิญกับความรู้สึกประชดชีวิตจนต้องตกอยู่ในสภาพนี้
ธันวายื่นมือหนาไปกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกของเรนไว้แน่นบีบเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน
"พี่เข้าใจแล้วครับเรน..."ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและให้อภัยอย่างจริงใจ"พี่ไม่โกรธเรนเลยสักนิด... และพี่ก็ให้อภัยเรนทุกอย่างเพราะเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น สาเหตุหลักมันมาจากความอ่อนแอและขี้ขลาดของพี่เองถ้าพี่ไม่ยื้อ ไม่ปล่อยให้เื่ค้างคาเรนก็คงไม่ต้องเสียใจจนต้องไปพึ่งแอลกอฮอล์แบบนั้น...พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษเรน"
เรนมองหน้าชายหนุ่มด้วยความซาบซึ้งและรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุดน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา "ขอบคุณนะคะพี่ธัน...ขอบคุณที่เข้าใจและให้อภัยเรน"
ธันวายิ้มให้อย่างนุ่มนวลก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "และพี่อยากให้เรนรู้นะครับ...เมื่อคืนนี้ พี่ไปพบเมย์มาแล้ว และพี่ได้ขอเลิกกับเมย์อย่างเด็ดขาดแล้วตอนนี้พี่เป็โสดเต็มตัวแล้วนะเรน"
เรนรับรู้คำพูดนั้นด้วยหัวใจที่สั่นคลอนแม้จะรู้สึกโล่งใจที่ความค้างคาของเขาสิ้นสุดลง แต่าแ ความสับสนและความผิดพลาดที่เพิ่งเกิดขึ้นติดต่อกันอย่างหนักหน่วงก็ทำให้หัวใจของเธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ใหม่ได้ในทันที
"เรนรับรู้นะคะพี่ธัน..."เรนสบตาเขาด้วยความรู้สึกยอมรับ "แต่... เรนขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ"
ธันวามองหน้าเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
"่นี้เื่ราวทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมด..."เรนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรนเพิ่งผ่านเื่เลิกกับบาสเื่ความผิดพลาด คืนนั้น... เรนรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมจริงๆเรนอยากขอเวลาปรับสภาพจิตใจ ยอมรับตัวเอง และจัดระเบียบชีวิตใหม่ก่อน ตอนนี้เรนยังไม่อยากคิดเื่ความรักหรือเริ่มต้นคบกับใครเลยค่ะ"
ธันวานิ่งฟังคำพูดของหญิงสาวแม้ในใจจะมีความโหยหาอยากและดูแลเธอทันทีแต่เขาก็เข้าใจและเคารพการตัดสินใจของเรนอย่างที่สุด ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น
"พี่เข้าใจครับเรน... พี่รอได้ไม่ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน พี่ก็จะรอจนกว่าเรนจะพร้อมนะ"
ทั้งสองสบตากันในความเงียบยามเช้าแม้ความสัมพันธ์จะยังไม่อาจเดินหน้าไปสู่คำว่าคนรักได้ในทันทีแต่มลทินและความเข้าใจผิดทั้งหมดก็ได้ถูกลบล้างไป เหลือไว้เพียงความเข้าใจและ่เวลาที่จะช่วยเยียวยาหัวใจของกันและกันต่อไป...
20K
![Scramble Wizards [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569482884_25154860.webp)
