บทที่ 4 เครื่องจักรผลิตลูก
คำพูดเ่าั้ราวกับมีดเสียดแทงหัวใจของลู่จิ่นเนี่ยน ทั้งคมกริบและโหดร้าย ความเ็ปทรมานจนหญิงสาวสั่นสะท้าน รีบคว้าโต๊ะเพื่อประคองร่างเอาไว้มั่น
เสิ่นเสวี่ยฉินยิ้มเยาะ ั์ตาแดกดันและพูดว่า "จือเหยียน ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ลูกก็แต่งงานกับเธอแล้ว จะปล่อยให้ไม่มีลูกแบบนี้เหรอ?"
หล่อนตบบ่ามู่จือเหยียน พร้อมพูดเกลี้ยกล่อม "การมีลูกมันเป็เื่ธรรมดา แค่ปิดไฟและปิดตาทำไปเถอะ ให้เธอตั้งครรภ์และคลอดลูกชายออกมาก็พอ ส่วนเื่อื่นแม่ไม่ยุ่งด้วยแล้ว"
คำพูดที่ตรงไปตรงมาเหล่านี้ พวกเขาไม่ได้ปฏิบัติกับลู่จิ่นเนี่ยนในฐานะมนุษย์ด้วยซ้ำ!
มันคือการใช้เธอเพื่อเป็เครื่องจักรผลิตลูก คิดว่าหล่อนไม่มีศักดิ์ศรีเลยเหรอ!
ไม่ เมื่อก่อนเธอมี่เวลาที่ยากลำบากกว่าจะได้แต่งงานกับเขา ทว่าสองปีต่อมากลับทุกข์ทรมานและอัปยศอดสูอย่างมาก หากหล่อนยอมหย่ากับเขาตอนนี้ คงเหมือนกับการยอมแพ้ไม่ใช่เหรอ?
ถึงเวลานั้น คนที่เคยเยาะเย้ยและเหยียบย่ำเธอ คงดูถูกเธอตลอดไปแน่!
หล่อนไม่อยากปล่อยมือ!
มู่จือเหยียนไม่เคยเป็ความสบายใจให้เธอ ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะทำให้เขาลำบากไปด้วย !
ลู่จิ่นเนี่ยน ผลักเก้าอี้ออกแล้วพูดด้วยเสียงเรียบ "ฉันอิ่มแล้ว พวกคุณกินต่อเถอะ!"
พูดจบ หล่อนก็หันหลังเดินจากไป
เสิ่นเสวี่ยฉินขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน ลุกขึ้นจากเก้าอี้ "ลู่จิ่นเนี่ยน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
สำหรับเสิ่นเสวี่ยฉิน ลู่จิ่นเนี่ยนเป็เพียงนักตกทอง*[1] จิตใจสกปรก กระทั่งแม่แท้ ๆ ของหล่อนก็เป็เมียน้อย ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ไม่คู่ควรกับลูกชายของเธอ ไม่คู่ควรกับตระกูลมู่ด้วยซ้ำ!
หล่อนยอมปล่อยผ่านไปในตอนแรก ทนให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาแล้ว ลู่จิ่นเนี่ยนควรจะสำเหนียกมากกว่านี้ ปรนนิบัตรคนในตระกูลมู่ด้วยความเคารพ!
ใครยกย่องหล่อน ทำให้หล่อนมีท่าทางหยิ่งผยองขนาดนี้?
อย่างไรก็ตาม หลังได้ยินคำพูดของเสิ่นเสวี่ยฉิน ลู่จิ่นเนี่ยนก็ยังก้าวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
เธอรู้ดีว่าหากยังอยู่ที่นี่ต่อ เสิ่นเสวี่ยฉินก็จะดูถูกและเหยียบย่ำเธอไม่สิ้นสุด
นับั้แ่มาเป็สะใภ้ตระกูลมู่ เสิ่นเสวี่ยฉินก็เคยชินกับการรังแกเธอเสมอ
เดิมทีหล่อนอดทน เพราะเห็นว่าเสิ่นเสวี่ยฉินเป็แม่ของมู่จือเหยียน ต้องให้ความเคารพ เพราะตัวเธอแต่งงานเข้าตระกูลมู่ ด้วยวิธีไร้ยางอายจริง ๆ ในใจเธอรู้สึกผิด ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าลู่จิ่นเนี่ยนต้องเป็เหมือนทาส ให้พวกเขารังแกได้ตามใจชอบ!
"ลู่จิ่นเนี่ยน ฉันบอกให้เธอหยุด!" เสิ่นเสวี่ยฉินเดือดดาลจัดจนหน้าแดง ไล่ตามไปข้างหน้า
แต่ลู่จิ่นเนี่ยนก็ยังเมินเฉยเช่นเดิม
"ลู่จิ่นเนี่ยน เธอคิดจะต่อต้านเหรอ!" เสิ่นเสวี่ยฉินขมวดคิ้ว ชี้นิ้วสั่งแม่บ้าน "ไปจับเธอไว้ แล้วพามาหาฉัน!"
เหล่าคนรับใช้ของตระกูลมู่ต่างมองหน้ากัน ท่าทางอึกอักไม่กล้าขยับตัว
พวกเขาเป็แค่คนรับใช้ แต่ลู่จิ่นเนี่ยนเป็สะใภ้ตระกูลมู่ พวกเขาจะกล้าลงมือได้อย่างไร?
“พวกแกก็จะต่อต้านด้วยใช่ไหม! คนไหนไม่ทำงานแล้วก็ออกไปซะ!” เมื่อเห็นว่าไม่มีใครลงมือเสิ่นเสวี่ยฉินจึงข่มขู่
เหล่าคนรับใช้ไม่มีทางเลือก จำใจรวบรวมความกล้า เข้าไปหยุดลู่จิ่นเนี่ยน
"หลีกไป!" ลู่จิ่นเนี่ยนก็โมโหเช่นกัน หล่อนจ้องไปที่คนรับใช้อย่างดุดัน
“จับเธอกลับมาให้ฉันซะ! ถ้าไม่ทำ พวกแกก็ลาออกไปให้หมด!” เสิ่นเสวี่ยฉินยื่นคำขาด
เหล่าคนรับใช้ไม่กล้าลังเลอีกต่อไป วิ่งกรูเข้ามาจับแขนลู่จิ่นเนี่ยนอย่างแรง
"ทำอะไร ปล่อยฉันนะ!" ลู่จิ่นเนี่ยนพยายามดิ้นรนแต่ก็สู้คนหมู่มากไม่ได้ หล่อนถูกคนรับใช้หลายคนดึงกลับอย่างหนักหน่วง
เสิ่นเสวี่ยฉินพูดด้วยความโกรธว่า "ดีมาก ลู่จิ่นเนี่ยน! เธอดูถูกฉันอย่างเดียวไม่พอ ยังไม่สนใจตระกูลมู่ของเราอีก! เธอไร้การศึกษาแบบนี้ ต้องถูกลงโทษตามกฎตระกูลขั้นรุนแรง!"
เสิ่นเสวี่ยฉินชี้นิ้วไปที่ห้องใต้ดิน “ลากตัวเธอลงไปขังไว้ในนั้นหนึ่งวันหนึ่งคืน ห้ามปล่อยออกมาจนกว่าจะครบตามกำหนด!”
[1] นักตกทอง คือผู้หญิงที่เที่ยวหลอกผู้ชายเพื่อหวังกอบโกยเงิน
4K
