สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 45 ของดีทั้งนั้น

หลังจากกลับมาแล้ว พอหลินโหรวนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“จริงสิ ตอนที่คุณออกไปก่อนหน้านี้ คุณไปที่ไหนมา?”

ดวงตาสวยของหลินโหรว เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเอ่ยปากถามเซียวเฉิน

สำหรับคำถามของหลินโหรว เซียวเฉินก็ขมวดคิ้ว และมองไปทางเธอ

เมื่อได้ยินหลินโหรวถามแบบนี้ เซียวเฉินก็รู้ว่าเรื่องนี้คงเลี่ยงไม่ได้แล้ว

หลินโหรวรู้ความสามารถของเซียวเฉินเป็นอย่างดี ดังนั้นเซียวเฉินที่ออกไปครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ โดยที่ไม่กลับมา จึงเป็นไปไม่ได้

“เฮ้อ เดิมทีแค่อยากจะทำตัวให้ไม่ดูเด่นเกินไปหน่อย แต่ตอนนี้คงจะไม่ได้แล้ว!”

เซียวเฉินถอนหายใจ มองไปที่ใบหน้าสวยของหลินโหรว และพูดตรง ๆ

เมื่อเห็นเซียวเฉินพูดแบบนี้ หลินโหรวก็นั่งตัวตรง

เพราะหลินโหรวรู้สึกว่า ในเมื่อเซียวเฉินพูดแบบนี้แล้ว แสดงว่าเขาต้องเจอของดี ๆ เข้าแล้วแน่ ๆ

มิฉะนั้น เซียวเฉินก็คงไม่จำเป็นต้องเป็นทำแบบนี้

“ของที่ผมได้มา อยู่ที่นี่หมดแล้ว!”

เซียวเฉินเหมือนกับเล่นกล นำของออกมาหลายอย่าง วางไว้บนโต๊ะตรงหน้าหลินโหรว

หลินโหรวอ้าปากค้าง ไม่ต้องพูดถึงว่าเซียวเฉินไปเอาของพวกนี้มาได้ยังไง

แค่เอาของพวกนี้มาวางไว้ที่นี่ทั้งหมด ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว

“พวกนี้…”

หลินโหรวหยิบสัญญาขึ้นมาดูแบบสุ่ม ๆ จากนั้นก็หยิบสัญญาที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาดู

หลังจากทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง หลินโหรวก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ มันรุนแรงกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก

“พวกนี้... มันเป็นไปได้ยังไง?”

หลินโหรวพูดกับเซียวเฉิน เธอไม่ได้ไม่เชื่อ แต่เซียวเฉินหยิบของพวกนี้มาได้เยอะขนาดนี้ เขาเอามันออกมาได้ยังไง

“คุณคิดว่าของพวกนี้เป็นยังไงบ้าง?”

เซียวเฉินไม่ได้ให้โอกาสหลินโหรวตั้งคำถาม แต่กลับถามหลินโหรว

คำพูดของเซียวเฉินทำให้ดวงตาสวยของหลินโหรวเป็นประกาย

“ของดีทั้งนั้นเลย!”

แม้ว่าหลินโหรวจะไม่อยากพูดแบบนั้น แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้

เมื่อเห็นหลินโหรวเป็นแบบนี้ เซียวเฉินก็ยิ้ม

“ผมรู้ว่าพวกเขาต้องการจัดการกับหลินกรุ๊ป ดังนั้นเรื่องนี้ผมต้องจัดการให้เรียบร้อย!”

เซียวเฉินทำท่าทางองอาจ พูดกับหลินโหรว

ในขณะนี้ เมื่อเซียวเฉินพูดจบหลินโหรวก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

แน่นอนเซียวเฉินคือเจ้าของหลินกรุ๊ปอยู่เบื้องหลัง คนอื่นอาจไม่สนใจเรื่องนี้ แต่เซียวเฉินไม่สนใจไม่ได้

“สัญญาพวกนี้คุณเก็บไว้ก่อน เอาออกมาใช้ในเวลาที่สำคัญ นี่คือหลักฐานที่เป็นประโยชน์!”

เซียวเฉินไม่รู้ว่าทำไมเฉาหู่หยางถึงทำแบบนี้ แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เซียวเฉินมั่นใจได้ นั่นคือ เฉาหู่หยางมีแผนร้าย!

“จริงสิ เฉาหู่หยางคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเฉา?”

เซียวเฉินถาม เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาเคยเจอคนของตระกูลเฉามาแล้ว

ดังนั้นลองดูว่าจะใช้วิธีอ้อม ๆ ในการแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้หรือไม่

แต่ขณะนี้ เมื่อเซียวเฉินเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหลินโหรวก็ถอนหายใจ

“เฉาหู่หยางคนนี้ ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีสถานะสำคัญอะไรในตระกูลเฉา แต่ตราบใดที่เขาเป็นคนของตระกูลเฉา เขาก็มีอำนาจมาก!”

หลินโหรวเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอหันกลับมามองไปที่เซียวเฉินและพูด

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง คราวนี้เซียวเฉินก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว

แต่ถ้าเป็นแบบนี้จริง ๆ แผนของเขาก็ต้องเร่งมือแล้วละ

มิฉะนั้น เมื่อถึงเวลานั้น รอจนคนเหล่านั้นมาถึงหลินกรุ๊ป เซียวเฉินก็ไม่สามารถต้านทานได้

ในตอนนี้ หลินโหรวมองไปที่เซียวเฉินด้วยความอยากรู้อยากเห็น “จริงสิ เรื่องที่ให้คุณไปหาคนมาช่วย คุณหามาได้ยังไงบ้าง?”

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ดังนั้นหลินโหรวจึงถามให้แน่ใจจะดีกว่า

แต่ในขณะนี้ เมื่อหลินโหรวพูดจบเซียวเฉินกลับยิ้มเยาะ

“ความลับฟ้าอย่าเปิดเผย”

ปัญหาหลักคือ ตัวเซียวเฉินเองก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร

ตอนนั้นก็ได้แต่หวังว่าคนเหล่านี้จะแข็งแกร่งขึ้นหน่อย

คนแปดคนนี้ คนหนึ่งชวนมาได้หนึ่งคน ตอนนั้นเซียวเฉินก็จะมีคนสิบหกคน

และสัปดาห์ที่สอง สิบหกคน คนหนึ่งชวนมาได้อีกหนึ่งคน นั่นก็คือสามสิบสองคน

จริง ๆ แล้ว บริษัททั่ว ๆ ไป มีสิบกว่าคนก็พอแล้ว

แต่หลินกรุ๊ปไม่เหมือนกัน บริษัทใหญ่แม้จะมีคนสามสิบกว่าคนก็อาจจะไม่พอ

และในตอนนี้ เซียวเฉินพูดกับหลินโหรวว่า “ช่วงนี้ คุณต้องระวังตัวให้มากหน่อยนะ”

เซียวเฉินสงสัยว่าคนเหล่านั้นคงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ดังนั้นคนเหล่านี้จะต้องลงมือกับหลินโหรวแน่ ๆ

ถ้ารอจนคนเหล่านั้นลงมือจริง ๆ ตอนนั้น เซียวเฉินจะแก้ปัญหายังไง

ยิ่งคิดแบบนี้ เซียวเฉินยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะมองไม่ออก

“เฮ้อ ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย อยู่ดี ๆ ทำไมถึงคิดถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมาได้”

เซียวเฉินส่ายหัวอย่างจนใจ ตอนนี้เขาคิดมากไปหน่อย

แต่ถ้าลูกน้องของเซียวเฉินพยายามขึ้นอีกนิด เซียวเฉินก็คงไม่เป็นแบบนี้

คู่ต่อสู้ในอนาคตจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เซียวเฉินเองก็กำลังฝึกฝนทีมของตัวเองอย่างตั้งใจ

“ฮึ่ม รอถึงตอนนั้น ฉันจะต้องเอาทุกอย่างที่เป็นของฉันกลับคืนมาให้ได้!”

ในตอนนี้สายตาของเซียวเฉินเปลี่ยนไป

บนใบหน้าของเซียวเฉินเผยรอยตื่นเต้นออกมา

หลินโหรวไม่รู้เรื่องของเซียวเฉินมากนัก แต่เธอก็ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ และพูดปลอบเซียวเฉิน

“จริง ๆ แล้ว คุณไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก เรื่องนี้มันจะผ่านไปด้วยดี”

เมื่อหลินโหรวพูดแบบนั้น เซียวเฉินก็พยักหน้า

แต่ในตอนนี้ เซียวเฉินกลับครุ่นคิดว่าควรจะหาวิธีอะไรมาเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับยามพวกนี้ดี

ในขณะที่เซียวเฉินกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งที่โรงฝึกเจิ้งไคไท่ก็กลับมาแล้ว

เมื่อเจิ้งไคไท่กลับมา เขาก็ได้รับเสียงเชียร์จากผู้คนมากมาย เพราะเจิ้งไคไท่คือเจ้าสำนักรุ่นเยาว์

“เจ้าสำนักรุ่นเยาว์ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”

คนที่อยู่ข้าง ๆ พูดกับเจิ้งไคไท่ และเจิ้งไคไท่ มองไปรอบ ๆ และยิ้ม “เอาสิบคน มาเล่นกับฉันหน่อย!”

ทุกคนต่างสงสัย สิบคน?

ก่อนหน้านี้ ความแข็งแกร่งของเจิ้งไคไท่สูงสุดสี่คน ตอนนี้เขาจัดการสิบคนไหวแล้วเหรอ?

แม้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่คนเหล่านั้นก็ยังคงเข้ามา

ดังนั้น การต่อสู้ครั้งนี้จึงดำเนินต่อไปครู่หนึ่ง และก็จบลงอย่างรวดเร็ว เจิ้งไค่ไท่ชนะ

คนอื่นไม่อยากจะเชื่อ ทำไมความแข็งแกร่งของเจิ้งไคไท่ถึงเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้

“พี่ใหญ่ ทำไมความแข็งแกร่งของคุณถึง…”

คนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างประหลาดใจ มองไปที่เจิ้งไคไท่ และถามอย่างไม่เข้าใจ

จริง ๆ แล้ว เรื่องนี้ตัวเจิ้งไคไท่เองก็ไม่รู้ เขาเดาในใจอย่างเงียบ ๆ

หรือว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับการที่ถูกเซียวเฉินฝึกฝนก่อนหน้านี้?

ในขณะที่เจิ้งไคไท่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ไม่ไกลออกไปก็มีเสียงใส ๆ ดังขึ้น

“ไคไท่ ความแข็งแกร่งไม่เลวนิ มาประลองกันหน่อยไหม!”