เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนใกล้เข้าฤดูใบไม้ผลิ ซู่หรานกลายเป็เศรษฐีนีที่มีเมตตาในสายตาของผู้คน เพราะเธอได้สร้างงานให้กับหลายชีวิต สร้างความเป็อยู่ที่ดีให้กับสตรีที่แทบหางานทำไม่ได้
แน่นอนว่าสิ่งที่ซู่หรานทำกระทบหลายอย่าง มีหลายคนไม่พอใจ..
วันนี้ซู่หรานตื่นสาย แต่ต้องออกจากบ้านเพื่อไปดูหุ่นไม้ที่สั่งทำเอาไว้ เธอ้าให้มีหุ่น เพื่อเอาไว้แสดงสินค้าตัวจริงตั้งหน้าร้าน สั่งช่างไม้ทำไปั้แ่ครึ่งเดือนก่อน โดยซู่หรานวาดทุกอย่างใส่แผ่นกระดาษ เขียนบอกขนาดอย่างละเอียด
เมื่อวาน ซู่หรานได้ข่าวจากผู้จัดการเฉาคุนว่าหุ่นไม้เสร็จแล้ว เธอจึงเดินทางออกจากห้องเพื่อไปดูงานสั่งทำว่าเป็ไปตามที่้าหรือไม่
เธอไม่ชอบแต่งตัวหลายชั้น แต่โชคดีที่เธอสอนให้อิงเถาตัดเย็บเสื้อชั้นในสำหรับเก็บทรงใหญ่โตแล้ว ดังนั้นการออกไปข้างนอกวันนี้ ต่อให้ใส่เสื้อชั้นเดียวหรือสองชั้นก็ไม่มีทางที่ใครจะเห็นหน้าอกของเธอ
เธอออกไปคุยกับช่างไม้เพียงลำพัง เพราะทุกคนต่างงานยุ่ง เมื่อดูหุ่นไม้แล้ว แม้ไม่ได้ตามมาตรฐาน แต่ถือว่าใส่เสื้อผ้าตั้งแสดงหน้าร้านได้แล้ว เธอจึงจ่ายเงินและเดินทางกลับ
หลังจากนั้น ซู่หรานแวะไปดูร้านที่ถนนอีกฝั่ง เพราะวันนี้ตื่นสายทำให้กว่าจะจัดการหลายสิ่งเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยไปจนใกล้ค่ำ
ซู่หรานเห็นว่าใกล้ค่ำแล้ว แต่เธอยังคงเดินทางกลับอย่างเชื่องช้า เพราะนานครั้งจะได้แต่งตัวออกมาข้างนอก เธอจึงใช้เวลาไปกับการชื่นชมถนนหนทางและความเป็อยู่ของผู้คน
ท้องฟ้าที่ใกล้มืดก็เริ่มมืดในที่สุด แต่ซู่หรานยังคงอยู่ระหว่างทาง
จู่ๆ รถม้าก็หยุดชะงักทันที ซู่หรานหัวทิ่มไปด้านหน้า ยังดีที่วันนี้แต่งตัวคล่องสบาย และเธอก็ฝึกฝนร่างกายตามตารางนักกีฬาของตัวเองทุกวัน เธอยกขายันก่อนที่หน้าจะทิ่มได้ทันท่วงที
ด้านนอกเกิดเสียงชุลมุนขึ้น
“คุณหนู รีบหนีไป!”
“เกิดอะไรขึ้น” ซู่หรานถาม
เสียงด้านนอกเงียบไปแล้ว เธอรีบสำรวจตัวเองว่ามีอาวุธอะไรหรือไม่ แต่เธอไม่มีเลย ขุนนางหวังเคยเตือนแล้วว่าอาจเกิดเื่ร้าย เพราะมีหลายฝ่ายไม่พอใจการค้าขายของเธอ เธอก็มัวแต่คิดเื่อื่นจนลืมพกอาวุธ แย่ที่สุด!!
ซู่หรานควานหาไม่เจออะไร เธอจึงถอดต่างหูเงินที่มีลักษณะเป็เป็จี้แหลมรวมกันหลายแฉก แม้จี้เงินจะบางมาก แต่ยังพอทำอะไรได้บ้าง เธอหลบตัวนอนราบไปบนรถม้า ขดขาเตรียมเตะ หายใจลึกๆ และเฝ้ารออะไรก็ตามที่จะโผล่เข้ามาในรถม้า
ฉึก ๆ ๆ ๆ ๆ!!
ไม่มีใครเข้ามาค้นรถม้า แต่มีลูกศรถูกยิงเข้ามามากมาย
‘ตั้งใจฆ่าให้ตายเลยสินะ เลวมาก’ ซู่หรานด่าทอ แต่ยังแอบขอบคุณคนโง่ที่ยิงลูกดอกมาให้เธอ เธอเอื้อมมือไปเก็บลูกศรไว้ในกำมือให้ได้มากที่สุด ชั่วลมหายใจต่อมา มีกระบี่แทงเข้ามาในรถม้า!!
ปลายกระบี่ตรงดิ่งไปยังจุดที่เคยเป็ที่นั่งของซู่หราน แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เพราะซู่หรานนอนราบกับพื้นแล้ว เมื่อคนแทงกระบี่ไม่รู้สึกว่าแทงโดนอะไร จึงเปิดม่านประตูเข้ามา ซู่หรานที่รออยู่แล้ว เตะเข้าไประหว่างขาอย่างแรง
ชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ จุกจนล้มลงทันที ซู่หรานะโทีเดียวผ่านม่านประตู พร้อมกับปาลูกศรที่เก็บเมื่อครู่ออกไปด้วย เธอเห็นแล้วว่ามีกี่คน และยืนที่ตำแหน่งไหนบ้างตอนที่ม่านเปิดออก เธอเลือกเล็งคนที่ถือหน้าไม้ก่อน ลูกศรเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
“โอ๊ยยย ตาข้า!!” เป้าหมายส่งเสียงร้องออกมา
ซู่หรานรีบหลบไปใต้รถม้า รถม้าสั่นไปมาอย่างรุนแรง เธอสำรวจในความมืดที่มีแสงคบเพลิงสาดไปมา ม้าตัวหนึ่งกำลังใ ยกเท้าหน้าขึ้นสูง ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว ม้าอีกตัวได้รับาเ็ หากมันไม่ถูกเทียมไว้กับรถม้า มันคงใกล้จะล้มเต็มที
ซู่หรานใช้สองขาเล็กเกาะเกี่ยวไปที่เชือกมัดอานม้าตัวที่กำลังใไว้แน่น ระหว่างที่รถม้าพุ่งไปข้างหน้า มีดาบใหญ่เล่มหนึ่งแทงเข้ามาใต้รถม้าหวังปลิดชีพซู่หราน แต่เธอย้ายมาที่ท้องม้าแล้ว จึงปาจี้ต่างหูที่เตรียมไว้ใส่ตาของคนถือดาบกลับไป ร่างนั้นถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
‘เข้ากลางเป้าหมาย’ ซู่หรานปลอบใจตัวเองว่านั่นเป็เพียงเป้าซ้อมปกติของเธอ พยายามเพ่งสมาธิไปกับการเอาชีวิตรอด ทั้งที่รู้เต็มอกว่าเป้าหมายวันนี้ เป็ร่างมนุษย์สดๆ
‘เหลืออีกสองเป้า ห้ามปล่อยมือ’ ซู่หรานคำนวณด้วยความใจเย็น แม้เธอจะเกาะอยู่ใต้ท้องม้าที่กำลังวิ่งใ และกำลังถูกไล่ล่าเอาชีวิต แต่หัวใจของเธอเต้นด้วยจังหวะปกติอย่างที่สุด เธอพยายามปลดม้าออกจากรถม้าจนได้
ซู่หรานฝึกควบคุมลมหายใจเพื่อสงบจิตใจมาั้แ่สมัยเป็นักกีฬา เื่นี้จึงถือว่าปกติมาก ในมือเธอตอนนี้เหลือลูกศรอยู่สามถึงสี่ดอก มีชายสองคนขี่ม้าไล่ตามมา เธอต้องห้ามพลาด
ฉึก!!!
มีลูกธนูถูกยิงมาจากด้านข้าง พุ่งผ่าน่ท้องของซู่หราน เธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อุ่นและมีกลิ่นคาวรุนแรง
ฮี้ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
ม้าตัวนั้น ส่งเสียงร้องด้วยความเ็ป
‘ยังมีมือธนูอีกคนงั้นหรือ’ ซู่หรานใ เืเริ่มไหลท่วมท้องของเธอม้าเริ่มะโไปมาไม่ยอมวิ่งอีก แต่มันทั้งเตะทั้งถีบเท้าไปด้านหลัง ม้ากำลังกลัวและเ็ป
‘ห้ามปล่อยมือ ห้ามปล่อยมือ’ ซู่หรานกำลังภวนาบอกตัวเอง เธอรู้แล้วว่ามีคนจงใจยิงเธอ แต่เพราะเธอใส่เสื้อชั้นในแบบคอร์เซ็ตที่แข็งมาก ลูกศรจึงเบี่ยงจากตรงท้องของเธอพุ่งไปแทงท้องม้าแทน มือธนูไม่ได้พลาด!!
ม้าเตะถีบจนแรงเริ่มหมด เพราะเืที่ไหลออกมามากจนน่ากลัว ทำให้ม้าตัวนั้นหมดแรงเร็วขึ้น เมื่อม้าหยุดเตะ และค่อยๆล้มลง ซู่หรานรีบะโออกจากตัวม้า สองขาสั่นเพราะความเ็ปจากการเกาะเชือก แต่เธอยังยืนได้อย่างมั่นคงและใจเย็น
นักฆ่าที่ขี่ม้าตามหลังเธอ ไล่ทันซู่หรานในที่สุด
ตอนนี้ชายสองคนที่นั่งอยู่บนหลังม้ากำลังบังคับม้าให้เดินไปรอบๆ ตัวซู่หราน คล้ายรอจังหวะลงมือ ซู่หรานก็กำลังผ่อนลมหายใจรอจังหวะเช่นกัน เธอกำลูกศรในมือไว้เตรียมพร้อมขว้างออกไป
5K
