วิทยาศาสตร์ พิสูจน์ความจริงด้วยเหตุผลและหลักฐาน
แต่ปรจิตวิทยา ว่าด้วยเื่ของจิตที่อยู่เหนือธรรมชาติ
ผมนอนหลับกระสับกระส่ายพยายามจะลืมตาตื่นแต่ก็ลืมไม่ขึ้น หูยังจับเสียงฝีเท้าที่ดูรีบเร่ง สลับกับเสียงของผู้หญิงที่ร้องเรียกลูกน้อยด้วยความห่วงใย เด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นคือตัวผมเองที่อายุได้ราว7ขวบ กำลังนอนหลับส่ายหน้าไปมาอยู่คนเดียวในห้องเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยสีชมพู มืออีกข้างยังคงกอดพี่หมีตัวน้อยสีน้ำตาลไว้แน่น และส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่รู้ตัวใน่เวลาหนึ่งของค่ำคืนนั้น...
ผู้ชายในชุดนักรบโบราณที่ผ่านเข้ามาในฝัน กำลังประคองร่างของใครอีกคนไม่รู้ ที่กำลังหมดสติ หรือ เสียชีวิตผมไม่แน่ใจนัก ผมจำภาพนั้นได้ดีเพราะเป็ภาพที่ชวนหดหู่ใจ และมันเกิดขึ้นซ้ำๆ ในขณะที่ผมหลับ มันเป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนที่ฝนโปรยลงมาอย่างหนัก สายฝนสาดลงพื้นดังพอๆ กับเสียงดาบที่ฟาดฟันกัน ชายชุดนักรบโบราณคนนั้นมองไปยังร่างของชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าซึ่งดูแน่นิ่งเสมือนร่างที่ไร้ิญญา เหมือนรู้บทสรุปของชีวิตที่อยู่ตรงหน้าเพราะเขาปลุกเรียกเท่าไรก็ไม่มีการตอบสนอง เขาทนรับความจริงไม่ได้กับชะตาชีวิตที่ลิขิตเร็วเกินไป สายฝนสาดลงบนใบหน้าของเขาขณะที่แหงนมองขึ้นฟ้าผสมน้ำตาที่หลั่งไหลออกมา พร้อมแผดเสียงะโดังลั่น......
...นี่คงเป็การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของนักรบผู้นี้
...แต่ทำไมถึงสั่นะเืหัวใจของผมได้มากขนาดนี้
วินาทีนั้นผมรู้สึกถึงความอ้างว้าง และ โดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก เสียงแผดร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ผมหลับตาแต่กลับหายใจถี่และแรงขึ้นๆ เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้า เสียงสะอื้นของผมทำให้แม่วิ่งเข้ามาในห้องเมื่อได้ยินเสียงร้อง แม่เข้ามาปลุกและพูดปลอบประโลมใจ
“แม่มาแล้ว ไม่ต้องกลัวๆ นะยัยหนู แม่อยู่ตรงนี้แล้วลูก หนูแค่ฝันไม่ใช่เื่จริงหรอกนะจ๊ะ” แม่กอดผมในวัยเด็กไว้ในอ้อมอก
พร้อมกับลูบศีรษะด้วยความทะนุถนอม ผมลืมตามองหน้าแม่ที่ให้รอยยิ้มอันอบอุ่นได้สักพัก..ใบหน้าแม่กลับค่อยๆ เลือนลางและจางหาย กลายเป็ ชายในชุดนักรบโบราณคนในฝันที่จ้องมองผมด้วยน้ำตา และกอดผมไว้แน่นด้วยความอาลัย เขากอดผมเหมือนกำลังกอดร่างที่ไร้ิญญาที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา
วินาทีนี้ผมเหมือนคนหายใจขัด ร่างกายเริ่มกระตุกเหมือนคนใกล้ตาย ผมรู้สึกเจ็บหน้าอก และใหวีดร้องจนสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง จึงรีบลุกขึ้นมานั่ง และเอามือจับที่หน้าอก หายใจแรงและเร็ว ผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบรุดไปที่ห้องน้ำล้างหน้าเพื่อบรรเทาความกังวล แล้วแหงนมองกระจกที่อยู่ตรงหน้า ผมเอามือจับที่ใบหน้า และสำรวจทั่วตัว...ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่า ตอนนี้ผมอยู่ในร่างของผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่ง ที่มีชีวิตอยู่เมื่อ100ปีที่แล้ว....ผมชื่อ “หนูเล็ก”
............................................................
นี่คือคำบอกเล่าเบื้องต้นของ ดร.ไตร จิตสมถะ ชายหนุ่มนักจิตวิทยาสร้างพลังจิต สาขาปรจิตวิทยา (Parapsychology) ที่กำลังเล่าความฝันร้ายของตัวเองในร่างของเด็กผู้หญิงที่ชื่อ “หนูเล็ก” ที่เวลานี้กำลังยืนอภิปรายอยู่บนเวทีของห้องประชุมของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของประเทศไทย ในปี พศ.2664 หรืออีก100ปีถัดมา เขาเดินไปดึงแผ่นชิปที่เก็บข้อมูลบันทึกจากสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ขึ้นมา แล้วชูขึ้นพร้อมกล่าวต่อหน้าที่ประชุมที่มีผู้ให้ความสนใจในศาสตร์แขนงนี้จากหลากประเทศที่มีเครื่องแปลภาษาเพียงสวมแว่นตา
“ประมวลผลข้อมูลที่อยู่ในแผ่นชิปเล็กๆ ที่ผมถืออยู่นี้ คือ ประสบการณ์ความฝันที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ของจิตใต้สำนึกที่เกิดขึ้นจริงเพียงสแกนสมองและบันทึกออกมาเป็ภาพฝัน3มิติ (3 D Hologram) ที่ทุกคนในห้องนี้สามารถดูได้รอบ 360องศา ที่ย้อนกลับไปสู่โลกอดีตเมื่อ100ปีที่แล้วในวันที่3 มีนาคม ปี พศ. 2564 เวลา 6 นาฬิกาตอนเช้าตรู่ ด้วยเครื่องบันทึกพลังจิตย้อนเวลา”
ทุกคนในห้องประชุม และผู้สนใจที่สื่อสารจากทางบ้านต่างฮือฮาด้วยความสนใจ โดยไม่ทันสังเกตว่ายังมีผู้ชายอีกคนบนเวทีที่กำลังนอนอยู่ในแคปซูล กำลังหายใจดังเฮือกใหญ่ที่ทำให้ผู้เข้าชมต้องหันไปมองชายปริศนาคนนั้นทันที เขาลุกขึ้นนั่งแล้วก้าวออกมาจากแคปซูล ทุกคนเห็นแค่เพียงแผ่นหลังที่สวมชุดคล้ายพลาสติกใสยืดรัดรูป ในขณะที่ ดร.ไตรยังคงพูดต่อไป
“ด้วยแรงบันดาลใจจาก หนังสือเก่าเล่มนี้ที่มีชื่อว่า Einstein and Buddha the parallel sayings หรือ ไอน์สไตน์รู้พระเ้าเห็น เขากล่าวไว้ว่า
"If there is any religion that could cope with modern scientific needs it would be Buddhism." หมายถึง
"ถ้าจะมีศาสนาใด ที่รับมือกับความ้าทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ปัจจุบันได้ ศาสนานั้นก็น่าจะเป็ศาสนาพุทธ"
มันตรงกับ ศ.นพ. เอียน สตีเวนสัน (Ian Stevenson,MD) นักวิทยาศาสตร์และนักจิตวิทยา ที่ นสพ.วอชิงตันโพสท์ ได้สดุดีไว้ว่า
“ ท่านคือผู้ยิ่งใหญ่ที่ศึกษาการเวียนว่ายตายเกิดในยุค่ศตวรรษที่ 2000 ท่านได้เก็บรวบรวมข้อมูลคนระลึกชาติจากทั่วโลกกว่า 3,000 ราย”
......................................................................
คราวนี้ผู้ชายบนเวทีคนนั้นลุกขึ้นออกจากแคปซูล เดินผ่านท่อเปลี่ยนชุดที่มีลักษณะเหมือนแม่พิมพ์ประกบหน้าหลังคล้าย shrink wrap ดูดรัดชุดพลาสติกใสออกแล้วเปลี่ยนให้เป็ชุดทำงานรัดรูปพอดีตัว จากนั้นเขาเดินออกมายืนข้างดร.ไตร ที่ตอนนี้ทำให้ผู้เข้าร่วมประชุมต้องตะลึงที่เห็นใบหน้าของชายปริศนาคนนั้นมีหน้าตาเหมือน ดร.ไตร ไม่มีผิดเพี้ยน เขาส่งยิ้มให้กัน แล้วคนหน้าเหมือนดร.ไตร ก็หันมากล่าวทักทาย ดร.ไตรว่า
“ขอบคุณครับ หมายเลข3 ที่คุณได้ทำหน้าที่แทนผมได้อย่างครบถ้วน ถูกต้อง และ แม่นยำ” เขาพูดจบก็เดินไปถอดเสื้อดร.ไตรคนแรก เผยให้เห็นร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยโลหะ จากนั้นเขาเดินไปที่ด้านหลังหุ่นยนต์โคลนนิ่งดร.ไตร แล้วดึงแผ่นชิปออกจากสมองส่วนหลัง หุ่นยนต์ที่ทำหน้าที่แทน ดร. ไตร ก็หยุดการทำงานลง ดร.ไตร ตัวจริงจึงพูดพร้อมชูแผ่นชิปทั้ง2แผ่น
“แผ่นชิปที่ท่านเห็นอยู่นี้คือ การเก็บรวบรวมข้อมูลอัจฉริยะของระบบสมองมนุษย์ั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบัน ดังนั้นซอฟต์แวร์นี้เมื่อ in put ป้อนข้อมูลเข้ากับหุ่นยนต์ก็สามารถทำหน้าที่เสมือนจริงได้ถึง99% เว้นแต่หากมีbugเกิดขึ้น” ผู้เข้าประชุมรายหนึ่งที่เป็คนต่างชาติลุกขึ้นถาม ดร.ไตรตัวจริง
“หากภาพ3มิติที่นำเสนอในอดีตชาติ ผ่านการบันทึกพลังจิตและเก็บไว้ในแผ่นชิปที่ท่านประดิษฐ์ขึ้นมานั้นเป็จริง นั่นหมายความว่าจากนี้ไป เราจะสามารถบันทึกประวัติศาสตร์โลก และ การเชื่อมโยงเหตุ และผล จากภพหนึ่งไปอีกภพหนึ่งที่อยู่ต่างมิติเวลาได้อย่างถูกต้องและแม่นยำใช่หรือไม่”
ดร.ไตรยิ้มรับ ไม่ตอบ แล้วเสียบแผ่นชิปลงไปที่สิ่งประดิษฐ์อีกครั้ง ภาพบันทึก3มิติ ก็ปรากฏรายละเอียดเครื่องมืออุปกรณ์ที่อยู่ภายในห้องของหนูเล็กในอดีต เขาขยายภาพให้ใกล้วัตถุเข้าไป (zoom in) ภาพนิ่งที่แสดงบนอากาศ 3มิติ (3 D Hologram) หมุนอุปกรณ์ในยุคนั้นให้เห็นรอบตัว360องศา และอธิบายว่า
“หากคุณสังเกตสิ่งประดิษฐ์ที่ปรากฏในแต่ละภาพในห้องของหนูเล็ก คุณจะเห็นอุปกรณ์เทคโนโลยี ในยุคปี พศ.2564 ไม่ว่าจะเป็ โทรทัศน์แบบเก่า มือถือรุ่นเก่า คอมพิวเตอร์ ที่อยู่ในห้องนอนของคนในยุคนั้น ผมหมายถึงเมื่อ100ปีที่แล้วนะ เมื่อนำมาเทียบกับฐานข้อมูลที่มีในปัจจุบัน ตรวจสอบรุ่น และปีที่ผลิตแล้ว ก็จะพิสูจน์ได้ว่าเป็วัสดุอุปกรณ์ที่ผลิตขึ้นจริงใช้ใน่เวลานั้นพอดี” ทุกคนในห้องประชุมเห็นข้อพิสูจน์ในภาพแล้วต่างนิ่งพูดไม่ออก เพราะจนด้วยหลักฐาน” ผู้เข้าประชุมรายหนึ่งที่เป็ชาวต่างชาติ พูดขึ้นทันที
“ไร้สาระ หลอกลวงสิ้นดี นี่มันยุคไหนแล้ว ยังงมงายกับการเวียนว่ายตายเกิดกันอีกหรือนี่” ดร.ไตร ได้ฟังไม่โกรธแต่กลับยิ้ม และ กล่าวติดตลกจากนั้นว่า
“จากนี้เราไม่ต้องตั้งสมมุติฐานหรือคาดเดาอดีตอีกต่อไป แม้กระทั่งความลับที่คุณสามีอาจปิดบังบางสิ่งไว้กับคุณภรรยา เพียงแค่ใช้อุปกรณ์สแกนสมองเครื่องนี้ ความลับที่ซ่อนไว้ในอดีตก็จะถูกเปิดเผย” ผู้เข้าประชุมหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นว่า
“เื่นี้ดิฉันยืนยันได้ค่ะ วันที่ดิฉันพาสามีไปทดลองใช้สิ่งประดิษฐ์ของดร.ไตร เพราะสามีดิฉันเป็คนขี้ลืม แต่สิ่งที่พบนอกจากจะย้อนเวลาผ่านความฝันไปพบของที่ลืมไว้ในอดีต ก็ยังพบว่า สามีดิฉันยังแอบซุกซ่อนเงินอิเล็กทรอนิกส์ไว้อีกที่หนึ่งด้วยค่ะ” ทุกคนในห้องหัวเราะ ยกเว้นคุณสามีที่พยายามดึงแขนภรรยาให้นั่งลง ดร.ไตรหันไปหาผู้เข้าประชุมคนที่ไม่เห็นด้วยและกล่าวต่อไปว่า
“แต่ผมก็ไม่ได้หมายความว่า สิ่งประดิษฐ์นี้จะสแกนคลื่นสมองแล้วประมวลได้แม่นยำถูกต้องเสมอนะครับ ในกรณีที่คุณ้าสแกนข้ามภพ ข้ามชาติ.... เพราะผมกำลังจะบอกว่าจิตใต้สำนึก หรือsubconcious ของคุณ ณ เวลานั้น จะต้องไม่ปรุงแต่งเอาประสบการณ์ที่เกิดในขึ้นในภพชาตินี้ไปรวมฝันปะปนกัน
ซึ่งข้อมูลในอดีตชาติจะเชื่อถือได้ก็ต่อเมื่อ ต้องมีการเก็บบันทึกสถิตความฝันที่ซ้ำๆ กันเหมือนกันไว้ในฐานข้อมูล (Big Data) แล้วประมวลผลออกมาว่า และความฝันในอดีตชาติที่เกิดซ้ำๆ บ่อยๆ ในค่าปริมาณขั้นต่ำที่ยอมรับได้นั้น ต้องมีความซ้ำฝันต่อเนื่องอย่างน้อย3วัน3คืนติดต่อกัน จึงจะเข้าสู่กระบวนการขยายความจำจากความฝันที่ซ้ำกันนั้นให้แตกออกเป็เื่อดีตในภพชาติที่แล้ว” ผู้เข้าร่วมประชุมคนไทยอีกรายสนใจถาม
“ถ้าเช่นนั้น ข้อสรุปของ ศาสตราจารย์ ฌอน คาร์รอล นักจักรวาลวิทยาและฟิสิกส์จากสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย ระบุว่าเมื่อคนเราตายไป จิตใต้สำนึก และร่างกายของเราจะแยกออกจากกันโดนสิ้นเชิง มันก็ขัดแย้งกับที่ ดร.ไตร ค้นคว้ามาสิครับ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ผมชักอยากจะรู้แล้วว่าเื่ราวในอดีตชาติที่แท้จริง.. เอ.. หรือว่า..ไม่จริงของท่านที่ถูกขยายออกไปจากความฝันข้างต้นนั้นจะน่าเชื่อถือสักแค่ไหนครับ” ดร.ไตรยิ้ม และ ตอบว่า
“ขอบคุณสำหรับความเห็นที่ขัดแย้ง วิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้เพียง3มิติ แต่มิติที่4 หรือมากกว่านั้นยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ ไม่ต่างอะไรกับเื่ราวที่ผมบันทึกไว้ เพราะมันเริ่มต้นเมื่อ100ปีที่แล้ว แล้วมันยังถูกย้อนเวลากลับไปอีก700ปีทีเดียว... แต่ถ้าคุณและทุกท่านสนใจจริงๆ ผมก็ยินดีพาทุกท่านไปชมบันทึกภาพที่สแกนจากสมองพร้อมๆ กัน..ถ้าทุกท่านพร้อมผมจะพาทุกคนย้อนอดีตชาติกลับไป”
.....................................................................
สายใยพัน พี่น้อง ผูกจิต ทั้งสาม
สายหนึ่งน้อง ชีวิต ด่วนสิ้น
สองใจพี่ ขบคิด ยื้อตื่น น้องเล็ก
สองพี่วอน ฟ้าดิ้น ทั่วค้น ตามเจอ
ภาพ3มิติย้อนเวลาข้ามภพ เหมือนภาพหลุมดำ พุ่งทะลุทะลวงไปปรากฏขึ้นอีกครั้งใน่วันเวลาเดิมแห่งปี พศ.2564
บัวเพื่อนร่วมหอพักนักศึกษาปีที่1 ที่นอนอยู่เตียงถัดไป สะดุ้งตื่นกับเสียงร้องของหนูเล็กที่กำลังส่องกระจกในห้องน้ำ
“ไม่ๆ..ไม่เอา..ใคร..งือ..กลัวๆ” หนูเล็กร้องออกมาไม่เป็ศัพท์ ในขณะที่ยังปิดตาไม่กล้ามองไปที่กระจก
บัววิ่งตามไปที่ห้องน้ำที่เปิดประตูทิ้งไว้ เห็นหนูเล็กปิดตาโวยวายพร้อมกับแขนที่กวัดแกว่งไปมาไม่มีทิศทางเหมือนพยายามจะปัดอะไรออกจากตัว จนบัวหลบแทบไม่ทัน โดนลูกหลงตบถูกศีรษะบัวดัง
”โพล๊ะ!” บัวร้อง
“โอ๊ย!...” รีบเขย่าตัวหนูเล็ก
“เป็อะไร ฝันร้ายอีกแล้วใช่ไหม” บัวตบแก้มหนูเล็กคืน1ที ดัง
“เพลี๊ยะ” เหมือนจะเอาคืน แต่พอให้รู้สึกตัว หนูเล็กค่อยๆ ลืมตา พร้อมเหงื่อที่ท่วมตัวทำใจกล้าๆ มองไปที่กระจกอีกครั้งแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันมาหาบัวที่อยู่ตรงหน้า
“คราวนี้ฉันเห็นทั้งมนุษย์อวกาศอยู่หน้ากระจก ไม่ใช่สิ ผู้ชายแต่งตัวแปลกๆ ดูเหมือน..บุรุษแห่งอนาคต สลับภาพไปมากับ ชายนักรบโบราณที่เห็นในฝัน” หนูเล็กพยายามนึก บัวจึงพาเดินออกมาจากห้องน้ำมานั่งที่เตียง หนูเล็กบ่นพึมพำ
“อืม ใช่ ฉันฝันร้ายซ้ำๆ อีกแล้วละ...” เธอหยุดคิด
“แต่คราวนี้หนูเล็กหายใจไม่ออกเหมือนคนใกล้ตาย เจ็บที่หน้าอกเหมือนมีอะไรมาแทง..น่ากลัวมากเลย จริงๆ นะ” เธอทำเสียงอ้อนกับเพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งมาอยู่หอพักนักศึกษาในปีแรกด้วยกัน
บัวเคยฟังความฝันเดิมๆ แบบนี้มาก่อนแล้ว 2 หนติดกัน...และครั้งนี้เป็ครั้งที่3 บัวถอนหายใจเบาๆ เหมือนเห็นใจกับความฝันร้ายซ้ำๆ ของหนูเล็ก จึงปลอบไปว่า
“แค่ฝันไปเองนะ มันไม่ใช่เื่จริงหรอก....พี่ใช้บอกว่าน่าจะเป็เ้ากรรมนายเวร เชื่อไม่เชื่อฉันว่าว่างๆ ไปทำบุญให้เขาบ้างก็ไม่เสียหลายนะ” หนูเล็กฟังแล้วไม่อยากเชื่อว่าเ้ากรรมนายเวรหรือภพชาติจะมีจริง จึงพูดออกไปว่า
“จะเชื่อพี่ใช้ พ่อนักบุญได้ไหมนะ ในเมื่อเรายังจำไม่ได้เลยว่าชาติที่แล้วเราเป็ใคร ไหนจะชาติหน้าจะเกิดใหม่จริงหรือเปล่า” บัวได้ฟังก็เข้าใจว่า เพื่อนของเธอคนนี้ถ้าไม่มีอะไรมาพิสูจน์ ด้วยเหตุและผล คงไม่เชื่ออะไรง่ายๆ แน่ๆ
“เชื่อไม่เชื่อ ทำแล้วสบายใจ ก็ดีกว่าไม่ทำไหมล่ะ” หนูเล็กพยักหน้าตอบรับไปเพื่อให้เพื่อนสบายใจ แต่ถ้าฝันซ้ำๆ บ่อยๆ แบบนี้ก็เหนื่อยนะ น่าจะลองดูไม่เสียหลาย แต่แล้วเสียงท้องร้องของหนูเล็กเริ่มทำงานแต่เช้า เธอจึงพูดเสียงเล็กๆ ให้ดูน่ารักว่า
“แหะๆ ว่าแต่เช้านี้ หนูเล็กอยากกินอะไรก็ไม่รู้..หิวจัง แม่บัวจ๋า”
เหมือนปลาทองกินไม่เคยอิ่มและความจำสั้นของหนูเล็กจะเริ่มทำงาน เธอเปลี่ยนเื่หักมุมกะทันหันเหมือนลืมฝันร้ายที่พึ่งผ่านไปเมื่อครู่ บัวตาม
ไม่ทันอารมณ์เพื่อนในวัยเดียวกัน แค่ได้ยินเสียงอ้อนก็ยิ้ม และตอบกลับไปทันควัน
“สมองแกนี่มีแต่เื่กิน กับ นอนจริงๆ นะยัยหนูเล็ก สมแล้วที่พี่ใช้ ตั้งฉายาให้
“ฉายาว่าอะไรหรือ” หนูเล็กทำหน้าเอ๋อ รีบถาม
“ นิ่งเป็หลับ ขยับเป็แดก ไง” บัวเอานิ้วชี้ไปจิ้มหน้าผากและจี้พุงหนูเล็กไป2-3ที ด้วยความเอ็นดู หนูเล็กร้อง
“ว้าย..ฉันโดนปรักปรำ หนูเล็กโดนใส่ร้าย อย่าไปเชื่อๆ..หน็อยแน่..พี่ใช้ เดี๋ยวจะโดนถ้าเจอตัว” พูดจบบัวก็หัวเราะ และ....สักพักบัวคิดได้ก็ถามว่า
“รู้ไหมวันนี้วันอะไร ” หนูเล็กนึกๆ แล้วก็ทำหน้า งงๆ ตอบไปอย่างมึนๆ
“วันที่3 มีนา แล้วไงหรือ ” บัวดูท่าทีหนูเล็กไม่น่าจะนึกอะไรออก จนบัวี้เีจะรอความอึนมึน งง ของหนูเล็ก จึงลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบของอะไรบางอย่างในตู้เย็น เธอมองของชิ้นนั้นด้วยรอยยิ้ม และดวงตาสดใส ก่อนจะหยิบมาแอบไว้ข้างหลังและเดินมาหาหนูเล็กพร้อมกับพูดว่า
“แฮ้ปปี้ เบิร์ดเดย์ สุขสันต์วันเกิดมีความสุขมากๆ นะ ยัยหนูเล็ก ของแม่บัว เป็สาว17ปีเต็มแล้วนะลูก” จากนั้นก็เอาเค้กก้อนเล็กที่ปักเทียนไว้1แท่ง ยื่นมาที่หน้าหนูเล็ก ที่ลืมแม้กระทั่งวันเกิดตัวเอง
“ตายจริง หนูเล็ก ลืมวันเกิดตัวเองได้ยังไงนะ โฮ่ๆๆ” หนูเล็กหัวเราะแก้เขินเอามือแตะปากที่อ้าค้างทำตาโต
“อธิษฐาน สิ” ก่อนที่หนูเล็กจะทำตามที่บัวบอก เธอหลับตาพนมมือ ใจก็ดันนึกย้อนตัวเองตอนเป็เด็กขณะนั่งวาดภาพในวิชาวาดเขียนของโรงเรียนประถมศึกษาปีที่1 เด็กผู้หญิงตัวน้อยวัย7ขวบ กำลังนั่งวาดภาพด้วยสีเทียนอย่างตั้งใจ โดยไม่สังเกตเห็นคุณครูเดินผ่านมาด้านหลัง และก้มลงดูภาพวาดที่หนูเล็กกำลังบรรจงขีดเขียนด้วยสีเทียน ครูจึงถามด้วยความเอ็นดูว่า
“หนูเล็กกำลังวาดรูปอะไรหรือคะ” หนูเล็กยิ้มเขินเอามือแตะที่แก้มที่ยังถือสีเทียน1แท่งแล้วตอบคุณครูว่า
“หนูเล็กกำลังวาดรูปหนูเล็กกับพี่ชายค่ะ” ครูสังเกตภาพที่หนูเล็กวาดแล้วพูดว่า
“ไหนคะ..อ๋อ..คนตัวสูง2คนที่กำลังจูงมือซ้ายและมือขวาหนูเล็กใช่ไหมคะ” หนูเล็กพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม พูดเสียงเจื้อยแจ้วออกไปว่า
“ค่ะ.. หนูเล็กอยากมีพี่ชายค่ะ เอาไว้ดูแล เวลามีใครมารังแกหนูเล็ก จะได้เรียกพี่ชายให้มาช่วยค่ะ” คุณครูส่งยิ้มให้พร้อมกับพูดว่า
“ถ้าเจอพี่ชายเมื่อไร อย่าลืมพามาให้ครูรู้จักนะคะ” คุณครูพูดไปด้วยความเอ็นดู แล้วก็เดินไปดูเด็กคนอื่นวาดรูปต่อไป หนูเล็กหันมาจิ้มดินสอเทียนบรรจงวาดดาบเพิ่มที่มือของพี่ชายทั้ง2คน ดาบยาวให้พี่ชายคนโต ดาบสั้นเขียนให้พี่ชายคนรอง
.................................................................
ความทรงจำในวัยเด็กที่ผุดขึ้นในใจหนูเล็กใน่เวลานี้ เป็แรงดลใจให้เธอเริ่มอฐิษฐานในใจ
“ถึงหนูจะเกิดเป็ลูกคนเดียวก็ขอให้ไม่เหงา อบอุ่นๆเหมือนมีพี่น้องมาอยู่ใกล้ๆ คอยช่วยเหลือกัน นะจ๊ะ” เสร็จแล้วเป่าเทียนพรวดเดียวดับ ดึงเทียนออกแล้วหยิบเค้กชิ้นเล็กๆ เข้าปากในคำเดียว หันไปกอดบัวและพูดด้วยเสียงที่มีเค้กอยู่เต็มปากว่า
“บางทีมิตรภาพดีๆ ที่รู้จักกันไม่นาน แต่ก็รู้สึกดีๆ ห่วงใยกันทุกวันอย่างนี้ก็พอแล้ว เนอะๆ หนูเล็กน้ำตาจะไหล” บัวได้ยินก็ยิ้มปริ่ม สะกดใจตื้นตันกับคำพูดธรรมดาๆ ของหนูเล็กแต่ฟังดูจริงใจ
“จ้า..ไม่ต้องมาดราม่าน้ำตาแตก เค้กยังเต็มปากอยู่เลย ไปๆ อาบน้ำได้แล้ว ไป”
บัวลุกขึ้นไปเปิดโทรทัศน์ หยิบรีโมทเพื่อหาช่องฟังข่าวเช้าก่อนจะจับไม้กวาดมากวาดห้องตามประสาแม่บ้านคนขยัน ในขณะที่หนูเล็กยังคงต้วมเตี้ยมบิดี้เีไปมา จัดเตียงพับผ้าห่มไป หูก็ฟังทีวีไป
(เสียงผู้อ่านข่าวจากทีวี) “ข่าวด่วนเช้านี้ หลังจากหลักศิลาจารึกแรกที่ถูกค้นพบในปีพศ. 2376 โดย กษัตริย์ไทยในรัชกาลที่4 และมีการขุดพบหลักศิลาอีกหลายหลักในเวลาต่อมา ล่าสุดวันนี้วันที่3 มีนาคม นักโบราณคดีได้ขุดค้นพบหลักศิลาจารึกหลักใหม่ หลักศิลาล่าสุดนี้ถูกพบที่บริเวณใกล้ๆ กับวัดพระพายหลวง ของจังหวัดสุโขทัย สภาพแผ่นหินค่อนข้างสมบูรณ์ ตัวอักษรเลือนลางแต่ยังพอเห็นเค้าโครงตัวอักษรอยู่ นักโบราณคดีชื่อดัง พร้อมด้วยคณะอีก3คน ได้วิเคราะห์เบื้องต้นจากการดูลักษณะตัวอักษรและความเก่าของอายุหินหลักศิลา สันนิษฐานว่าน่าจะประดิษฐ์ขึ้นในสมัยสุโขทัยตอนต้น หากมีความคืบหน้าอย่างไรที่จะแสดงข้อมูลทางประวัติศาสตร์ไทยเพิ่มขึ้นจะรายงานให้ทราบต่อไป” (จบข่าว)
เหมือนถูกมนต์สะกดให้หนูเล็กหยุดการกระทำทุกสิ่งแล้วหันหน้าไปที่จอทีวี...เธอมองหลักศิลาจารึกที่กำลังถูกขุดขึ้นมาโดยเ้าหน้าที่รัฐแล้วต้องประหลาดใจที่เห็นแสงส่องออกมาจากตัวอักษรของศิลา และ พอมองไปรอบๆ ศิลาที่ถูกขุด ดินบริเวณนั้นดูขยับเขยื้อนได้ แล้วจู่ๆ ก็ต้องผวาเพราะมีมือแห้งๆ ผุดทะลุขึ้นจากดินอย่างรวดเร็วเหมือนจะทะลุออกนอกจอมาคว้าตัวหนูเล็ก จนเธอสะดุ้งใร้อง
”เฮ้ย!” เธอเลิกแว่นขึ้นแล้วขยี้ตาจ้องดูที่จอทีวีอีกครั้ง ดินบริเวณนั้นกลับคืนสู่สภาพปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เธอเริ่มรู้สึกปวดหัวหนึบๆ ขึ้นมาแทน
“นี่เราตาฝาดไปหรือนี่ ใจนปวดหัวเลยหรือ ” หนูเล็กอุทานเบาๆ อย่างฉงน เธอรู้สึกคุ้นเคยกับจุดที่ค้นพบหลักศิลาบริเวณนั้น คิ้วของเธอผูกเป็ปมดูครุ่นคิด แต่สติก็ถูกเรียกกลับเมื่อได้ยินเสียงไลน์ในโทรศัพท์ดังขึ้น หนูเล็กรู้ในทันทีว่าเป็การทักเตือนจากพี่ใช้ที่รออยู่ข้างล่าง จึงขยับลุกขึ้นและวิ่งไปที่หน้าระเบียง
หนูเล็กชะโงกมองจากระเบียงชั้น13 ลงไปข้างล่าง ไม่ไกลนักที่จะเห็นรอยยิ้มและการโบกมือของพี่ใช้นักศึกษารุ่นพี่ แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมองของหนูเล็ก เห็นหน้า ใช้ เหมือนคนจีนในอดีต ที่ไว้ผมยาวผูกเปียถึงเอวคล้ายแมนจู ผมข้างหน้าไม่ได้โกนออกเหมือนที่เคยเห็นในหนังจีน แต่งตัวแบบจีนโบราณเหมือนเสื้อที่ยาวลงไปถึงเข่า กำลังยืนแบกสาแหรกขายของแบบจีนโบราณ แต่เป็ตู้ไม้ข้างละตู้ พร้อมใส่หมวกกุ้ยเล้ย หมวกจีนทรงกลมใหญ่ปลายหมวกพุ่งแหลมเป็กรวย สานด้วยไม้ไผ่และใบไผ่ กำลังชูขายสินค้าจากเมืองจีนให้ หนูเล็ก เสียงที่ได้ยินฟังดูแปลกๆ
“นายน้อยๆ อั๊วเอาขนมมาให้หนา” หนูเล็กขยิบตาเบาๆ สักพักภาพที่เห็นก็กลับมาเป็พี่ใช้ดังเดิมที่โบกมือให้ หนูเล็กแอบยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก เพราะคิดว่านี่คงเป็เพราะใช้ หน้าตาละม้ายคล้ายคนจีนโบราณ จึงทำให้หนูเล็กจินตนาการเห็นภาพไปไกลได้ขนาดนี้ ใช้ทำท่าบุ้ยใบ้ด้วยภาษากาย ให้หนูเล็กตีความว่า รอข้างล่าง ถ้าพร้อมลงมาได้เลย เดี๋ยวจะพาซ้อนท้ายจักรยานไปเรียนที่คณะเดียวกัน หนูเล็กพยักหน้ารับพร้อมส่งสัญญาณมือว่า โอเคๆ เอามือแตะข้อมือชี้ไปข้างล่าง และชูมือ10นิ้ว ให้รู้ว่าอีก10นาทีลงไป แล้วหันมาบอกกับบัวว่า
“ คุณแม่บัวจ๋า หนูเล็กเกือบลืมไปว่าวันนี้มีเรียนแต่เช้านะเ้าคะ พี่ใช้มาตามแล้ว หนูขอแซงคิวเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
ไม่ทันขาดคำไม่รอให้บัวตอบรับ หนูเล็กก็กุลีกุจอหยิบโน่นหยิบนี่แล้วะโวิ่งเข้าห้องน้ำ โดยไม่ทันดูว่าขณะก้าวขาออกไปมีผ้าห่มพันขาอยู่ที่พื้น ทำให้หกล้มซุ่มซ่าม แต่รีบลุกะโขึ้นมายืนเหมือนเดิมเหมือนม้าดีดกะโหลก บัวส่ายหน้า และเอ่ยปากแบบเอือมๆ นิดๆ ว่า
“ไม่ต้องรีบก็ได้ลูก ยังไงพี่ใช้ ก็ไม่ทิ้งแกอยู่แล้วไหม” หนูเล็กไม่ทันได้ฟังที่บัวพูด เผลอปิดประตูห้องน้ำดัง
“ปัง!” แล้วเปิดประตูออกมาใหม่พร้อมหันมาขอโทษเพื่อน ว่า
”แหะๆ ขอโทษนะจ๊ะแม่ หนูเล็กรีบ เผลอปิดแรงไปหน่อยจ้ะ”
..........................................................................................
ระหว่างทางของเส้นทางประจำที่ใช้ปั่นจักรยานพาหนูเล็กซ้อนท้ายไปมหาวิทยาลัย เส้นทางเล็กๆ นี้เป็เส้นทางลัดสะดวก ไม่จอแจที่ไปได้เร็วกว่าเส้นทางอื่น ถนนยังเป็ดินแดงสลับกับพื้นที่ลาดยางมะตอยบ้าง
สองข้างทางมีแต่ต้นไม้ใหญ่ขึ้นเขียวชอุ่มดูร่มรื่น และถัดออกไปเป็แปลงนาข้าวและเสียงลำธารใสสะอาดสลับเสียงนกร้องยามเช้า มหาวิทยาลัยที่ทั้งสองคนเรียนนั้นอยู่เขตปริมณฑลชานเมืองติดกับกรุงเทพฯ เป็มหาวิทยาลัยของรัฐร่วมทุนกับเอกชน ที่มีอากาศดีไร้มลพิษ วันนี้ก็เหมือนทุกเช้าที่ทั้งสองจะมาใช้เส้นทางนี้ หนูเล็กที่ชอบเจรจาช่างพูดคุยระหว่างทาง เปิดฉากคุยกับใช้ ก่อนทุกครั้งว่า
“นี่ๆ..พี่ใช้บางทีหนูเล็กก็สงสัยนะว่า หนูเล็กตัวก็เล็ก แต่ทำไมกินเก่งจัง ” พูดจบท้องของหนูเล็กก็ร้องดัง
“โครก!” ใช้กลั้นขำ ถีบจักรยานไปตามองไปข้างหน้า พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า
“สงสัย หนูเล็กมีเพื่อนรักชื่อ น้อง..ยาด.. ละมั้ง” หนูเล็กถามกลับแบบงงๆว่า
“มันเกี่ยวกันมั้ยพี่ใช้ เคยมีที่ไหนเพื่อนชื่อ ยาด เอ่อ ถ้า หยาด ก็พอจะมี” หนูเล็กถามแบบมึนๆ ส่วนใช้อดกลั้นหัวเราะไม่ไหวพร้อมพูดไปว่า
"ก็เวลาหนูเล็กกินอะไรเข้าไปได้ครู่..เดียวก็หิวอีก พี่ว่าหนูเล็กต้องแบ่งอาหารให้เพื่อนในพุงที่ชื่อ พยาธิ แน่ๆ”
หนูเล็กได้ฟังจบ เริ่มรู้แล้วว่าโดนพี่ใช้หลอกด่า จึงเอ็ดใส่ไปว่า
“นี่พี่ใช้หาว่า หนูเล็กเลี้ยงพยาธิเอาไว้ใช่ไหม อ๋อนึกออกแล้วไปบอกบัวเพื่อนใหม่ว่า หนูเล็กนิ่งเป็หลับ ขยับเป็แดก...ใช่มั้ย..นี่แน่ๆ” หนูเล็กต่อยและตบหลังใช้ด้วยความเขินอายและโกรธแบบเคืองๆ
จนจักรยานที่ใช้ขี่ขาดการทรงตัว เป๋ไป๋ไปมาออกจากลานดิน เถลือกไถลกลิ้งเข้ารกเข้าพง จนล้มไปทั้งคู่ มารู้ตัวอีกที ทั้งคู่ก็เปื้อนฝุ่นและใบไม้ใบหญ้ามอมแมม หนูเล็กโยนใบไม้กิ่งไม้ติดอยู่ที่ตัวใส่พี่ใช้ และพูดออกไปว่า
“ขี่จักรยานภาษาอะไรเนี่ย...ไอ้พี่ใช้” ใช้ได้แต่อมยิ้มแล้วพรวดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง รีบตอบว่า
“พี่ขอโทษ ก็หนูเล็กเล่นต่อยพี่แรงซะขนาดนั้น รู้อยู่ว่าพี่ขี่จักรยานทรงตัวไม่เก่งอยู่ด้วย ก็เลยเป็อย่างที่เห็นไง”
แต่แล้วเหตุการณ์ ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จู่ๆ หนูเล็กก็ปวดหัวอย่างหนัก จนต้องร้อง
“โอ๊ย!!” ความเ็ปมันพุ่งปรี๊ดขึ้นจากบ่ามาก้านคอแล้ววาบเข้าศีรษะ เหมือนถูกของมีคมหรือเข็มทิ่มแทงกะโหลกเข้าไปที่แกนสมอง จนร้องแทบไม่ออก เป็ครั้งแรกกับอาการที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ หรือว่าตอนล้มจักรยาน ศีรษะอาจไปกระทบกับของแข็ง แต่แล้วเหมือนไฟดับ มืดมิด และสงบนิ่ง แม้เสียงของพี่ใช้ที่กำลังะโเรียกชื่อหนูเล็กจะดังมากแค่ไหน ก็ไม่ได้ยินจนสายตาเธอพร่ามัวและค่อยๆ มืดดับไปพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นแ่และช้าลง....
“ในที่สุด กูก็ตามหามึงจนเจอ ไอ้คนหน้าเหมือน ิญญามึงเป็ของกู...ฮ่าๆๆๆ” เสียงใครไม่รู้ก้องเข้ามาในโสตประสาทของหนูเล็ก.....
247
