เื่น่าอาย
"ซูเหวิน! ซูเหวิน!"เสียงะโของฮุ่ยินั้นดังลั่นถ้าเ้าตัวะโอยู่หน้าหมู่บ้านคงได้ยินไปถึงท้ายหมู่บ้านเป็แน่ ซูเหวินที่กำลังรดน้ำผักเงยหน้าขึ้นมองไปยังเพื่อนของตนที่วิ่งเหมือนมีควายไล่ขวิดตามหลังมาอย่างนั้น ฮุ่ยิที่วิ่งมาถึงซูเหวินก็พยายามหายใจเข้าเอาอากาศเข้าไปให้หายเหนื่อย
"เกิดเื่แล้วซูเหวิน กู่เย่อเล่อจะให้ฟ่านเจียนโจวจะแยกแต้มทำงานออกจากบ้านใหญ่ฟ่าน ย่าฟ่านไม่ยอมมีเื่ทะเลาะกันใหญ่โต เรารีบไปดูกันเถอะ"ฮุ่ยิเล่าเื่ที่ได้ยินชาวบ้านเล่าต่อๆ กันมาซึ่งเื่จริงอาจถูกปรับเปลี่ยนไปเพราะเป็การเล่าปากต่อปาก ก่อนจะออกแรงดึงซูเหวินให้ไปกับตน
"เดี๋ยวฮุ่ยิ เธอไปเถอะฉันไม่ไปหรอ"ซูเหวินพยามยามดึงมือตนกลับมา
"ทำไมล่ะ"ฮุ่ยิถามเพื่อนด้วยความสงสัย
"ฉันไม่.ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องบ้านฟ่านแล้ว ไปก็แค่ไปยืนดูคนทะเลาะกันสู้เอาเวลามาทำงานดีกว่า"ตัวเองไม่มีความเกี่ยวข้องกับฟ่านเจียนโจวและตระกูลฟ่านั้แ่ที่ฝ่ายชายแต่งงานไปแล้ว
"ซูเหวินฟังฉันนะ นี่แหละโอกาสที่เธอจะได้กลับไปหาฟ่านเจียนโจวเธอลองคิดสิ ย่าฟ่านนะไม่ยอมให้ฟ่านเจียนโจวแยกแต้มออกมาง่ายแน่อีกอย่างคนตนคิดคือกู่เย่อเล่อ เื่นี้ย่าฟ่านไม่ปล่อยนังกู่เย่อเล่อไปง่ายๆ หรอแล้วถ้ามันถึงขั้นให้หย่ากันเธอยังจะคิดว่ามันไม่มีโอกาสสำหรับตัวเธออีกหรอ"ฮุ่ยิหว่านล้อมเพื่อนตนก่อนจะออกแรงดึงเพื่อนให้ตามมาซึ่งซูเหวินก็เดินไปโดยไม่ขัดขืนเหมือนตอนแรก เมื่อทั้งสองมาถึงก็ไม่พบพวกตระกูลฟ่านเสียแล้วถามชาวบ้านที่ทำงานอยู่แถวนั้นก็บอกว่าพวกตระกูลฟ่านต่างพากันกลับบ้านไปเสียแล้ว
ฟ่านหลิ่งซางเดินตามหลังผู้ใหญ่ตระกูลฟ่านทั้งหลายไปยังบ้านใหญ่ หลังจากที่ปู่ฟ่านมาหยุดเื่น่าอายของย่าฟ่านที่เอาเปรียบลูกชายแค่นี้ก็ไม่รู้ว่าเื่ต่อจากนี้จะเป็อย่างไรดีที่หัวหน้าฝ่ายผลิตอย่างซูจ้านเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในอดีตจึงอนุญาตให้คนตระกูลฟ่านหยุดงานวันนี้ไปจัดการเื่ในครอบครัวนี้ก่อน สำหรับซูจ้านคิดว่าการซื้อขายตำแหน่งงานนั้นเป็เื่ที่ต่ำช้ามากยิ่งลูกคนที่สามของตระกูลฟ่านทำงานอยู่ในโรงงานรัฐบาลด้วยแล้วโทษคงหนักหนาแน่นอน แม้เื่นี้จะไม่มีหลักฐานเป็เพียงคำพูดแต่ถ้าเื่พวกนี้ไปถึงหูทหารแดงหมายความว่าหายนะได้มาเยือนตระกูลฟ่านเสียแล้ว ซึ่งมันก็เป็ดั่งที่ซูจ้านคิดไว้เมื่อชาวบ้านที่ไม่ชอบย่าฟ่านนำเื่นี้ไปบอกทหารแดงเรียบร้อยอีกไม่นานทหารแดงคงจะไปตรวจเื่นี้
"เื่ซื้อตำแหน่งของเ้าสามมันคือเื่จริงใช่ไหม ยายฟ่าน"ปู่ฟ่านถามภรรยาตนเมื่อทั้งหมดมาถึงบ้านแล้ว
"ใครจะกล้าทำเื่อย่างนั้นกัน นังกู่เย่อเล่อมันใส่ร้ายฉันหวังจะใช้เื่นี้ให้เ้ารองแยกแต้มทำงานออกจากบ้านเรานะ!!"ย่าฟ่านปฏิเสธทันทีก่อนจะโยนเื่นี้ให้กับสะใภ้รอง
"ถ้ามันไม่มีมูลแล้วจะเกิดเื่อย่างนี้ได้ไง เอากุญแจดอกนั้นมาให้ฉัน"กุญแจที่ปู่ฟ่านพูดถึงคือกุญแจกล่องใส่เงินทั้งหมดของบ้านซึ่งกุญแจดอกนี้ย่าฟ่านเป็คนถือไว้
"ฉํนไม่ให้!!"ย่าฟ่านว่าด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เธอไม่ให้กุญแจดอกนั้นเด็ดขาดเพราะในกล่องนั้นมีใบสัญญาซื้อขายตำแหน่งของเ้าสามอยู่ใบสัญญานี้ทำขึ้นทั้งสองฝ่ายเพื่อเป็หลักประกันให้ทั้งสองฝ่าย ถ้าทำการซื้อขายแล้วใบสัญญานี้ก็จะถูกทำลายทันที
"สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง จับย่าฟ่านเอาไว้ที"
"ปล่อยฉันนะ!! ฉันเป็แม่สามีของพวกแกนะ!!"ปู่ฟ่านหันไปบอกทั้งสองคน สะใภ้ใหญ่วางฟ่านหยวนวัยสามขวบลงตัวเธอนั่นก็อยากรู้ว่านี้เป็เื่จริงไหมที่แม่สามีทำกับครอบครัวเธอ ทั้งสองสะใภ้เข้าไปจับแม่สามีทันทีส่วนฟ่านถิงถิงที่เห็นว่าแม่ตนโดนกระทำอย่างนี้จึงจะเข้าไปช่วย
"ฟ่านถิงถิง!! ถ้าแกเข้าไปช่วยทั้งชีวิตนี้ของแกก็อย่าคิดที่จะได้ไปเหยียบในตัวอำเภออีกเลย!!" ฟ่านถิงถิงที่ได้ยินคำขู่ของพ่อตนก็ได้แต่ยืนอยู่กับที่ไม่กล้าเข้าไปช่วยแม่
"เ้ารองแกไปเอากล่องใส่เงินในห้องนอนพ่อกับแม่มาที รู้ใช่ไหมว่าอยู่ตรงไหน"
"ครับพ่อ"ฟ่านเจียนโจวเดินเข้าไปในตัวบ้านตามด้วยเสียงของแม่ตนที่ห้ามไม่ให้เอากล่องนั้นออกมา ส่วนปู่ฟ่านก็ค้นหากุญแจจากตัวภรรยาตน
"เ้ารองอย่านะ!! หาเอากล่องออกมา!! นี้หยุดนะ!!"ย่าฟ่านที่ขัดขืนไม่ให้สามีตนเอากุญแจไปแต่ก็ไม่สำเร็จ
ฟ่านเจียนโจวออกมาพร้อมกล่องไม้ที่ค่อนข้างหนักพอสมควรปู่ฟ่านตรงไปไขกล่องทันทีเปิดกล่องออกมาพบถุงใส่เงินถุงใหญ่พร้อมมีกระดาษบางอย่างอยู่ด้วย ย่าฟ่านที่เห็นอย่างนั้นเค้นพลังทั้งหมดที่มีสลัดตัวจากการถูกสะใภ้ทั้งสองจับไว้ทำให้สะใภ้ทั้งสองต่างล้มลงไปกับพื้นฟ่านหลิ่งซางรีบเข้าไปดูแม่ตน ย่าฟ่านที่เป็อิสระรีบพุ่งไปที่กล่องหยิบกระดาษใบสัญญานั่นยัดเข้าปากตนทันที