ตอนที่ 1 จวนแม่ทัพใหญ่มู่หรง
ณ เรือนหนิงฮวา
ในขณะที่แสงตะวันสีทองเริ่มสอดส่องลอดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่างในปลายยามเหม่า ( 05.00น. - 06.59 น.) สตรีร่างอรชรที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนก็เริ่มเคลื่อนไหวขยับกายไล่ความเมื่อยล้า ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงสว่างที่เล็ดลอดเข้ามาภายในห้อง ก่อนที่นางจะเปลี่ยนอิริยาบทเป็ลุกขึ้นนั่งพร้อมทั้งเอ่ยเรียกบ่าวรับใช้ข้างกาย
" เหม่ยหนิง ข้าตื่นแล้ว " น้ำเสียงหวานนุ่มลึกของหญิงสาวร้องเรียกออกไปด้วยความเคยชิน
" เ้าค่ะคุณหนู " หลังจากได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็นาย เหม่ยหนิงสาวใช้คนสนิทแห่งเรือนหนิงฮวาก็ขานรับ และรีบยกอ่างทองเหลืองใส่น้ำสำหรับล้างหน้าล้างตา และบ้วนปากเข้าไปให้ผู้เป็นายหญิงทันที
เหม่ยหนิงเด็กสาวอายุย่างเข้าวัย 20 ปี เป็บ่าวรับใช้ขั้นหนึ่งคนสนิทของหญิงสาวเ้าของเรือนหนิงฮวา นางเป็หลานสาวของแม่นมหรงคนสนิทข้างกายของฮูหยินผู้เฒ่า ยามนั้นหมู่บ้านที่ครอบครัวของเหม่ยหนิงอาศัยอยู่ เกิดติดโรคระบาดทำให้คนอื่นเสียชีวิตจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงเหม่ยหนิงในวัย 5 ขวบปี แม่นมหรงเกิดความสงสารจึงขออนุญาตฮูหยินผู้เฒ่ารับเหม่ยหนิงเข้ามาอยู่ในความดูแล หลังจากนั้นแม่นมหรงก็อบรมเลี้ยงดูเหม่ยหนิงอย่างดี อบรมสั่งสอนนางในเื่ของการจัดการเรือนต่างๆ และอยู่เป็เพื่อนเล่นให้กับหลานสาวเพียงคนเดียวของฮูหยินผู้เฒ่า
" คุณหนูเ้าคะ บ่าวได้เตรียมถังน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว วันนี้เป็วันสำคัญที่นายท่านจะได้กลับจวน ฮูหยินผู้เฒ่าก็ได้กำชับเอาไว้ อย่างไรวันนี้คุณหนูก็ห้ามไปสายเด็ดขาดเ้าค่ะ " เหม่ยหนิงเอ่ยบอกในขณะที่มือข้างหนึ่งของนางก็กำลังหยิบยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดตาให้ผู้เป็นายได้ซับน้ำบริเวณริมฝีปาก
" ข้ารู้แล้ว…วันนี้ข้าสัญญาว่าจะไม่ไปสายเป็อันขาด ท่านพ่อมิได้กลับจวนมาเป็เวลาหลายปีแล้ว ข้าเองใช่ว่าจะไม่คิดถึงท่านพ่อ ไหนจะพี่ใหญ่อีก ไปเถิดรีบไปอาบน้ำ " เมื่อหญิงสาวซับน้ำที่ริมฝีปากเสร็จสิ้น ก็ส่งผ้าซับริมฝีปากกลับคืนให้กับเหม่ยหนิง จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินไปยังถังอาบน้ำอุ่นที่เหม่ยหนิงได้เตรียมไว้ให้
เหม่ยหนิงและบ่าวรับใช้อีกสองนางจึงเร่งรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหญิงสาวนายหญิงของเรือนลงแช่ในถังไม้สำหรับอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว บ่าวทั้งสามก็ช่วยกันขัดผิวที่ขาวราวหิมะของหญิงสาวให้สะอาดทุกซอกทุกมุม หลังจากเวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งก้านธูปก็เสร็จสิ้น เหม่ยหนิงจึงรีบประคองเ้านายขึ้นจากถังไม้สำหรับอาบน้ำพร้อมทั้งหยิบชุดคลุมขาวสะอาดคลุมกายให้กับนาง
" คุณหนูเ้าคะ วันนี้คุณหนูใส่อาภรณ์ชุดใหม่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งส่งมาให้ ดีหรือไม่เ้าคะ? " เหม่ยหนิงเสนอความคิดเห็นให้กับนายหญิงของนาง เมื่อยามที่นึกถึงอาภรณ์ชุดใหม่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งให้บ่าวนำมาส่งที่เรือนหนิงฮวา
" ก็ดีเช่นกัน…เ้าไปหยิบอาภรณ์ที่ท่านย่ามอบให้ข้าเมื่อวันก่อนมาเถิด เห็นว่าเป็อาภรณ์สีฟ้าอ่อนส่งมาพร้อมกับเครื่องประดับเงินฝังมุกชุดนั้น " หลังจากครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ หญิงสาวก็เอ่ยตอบออกมาอย่างเห็นด้วยกับข้อเสนอของบ่าวคนสนิทข้างกาย
“เ้าค่ะคุณหนู ”เหม่ยหนิงรับคำ และเร่งเดินเข้าไปหยิบอาภรณ์ชุดนั้นทันที พร้อมกับเรียกสาวใช้อีกหนึ่งนางตามตนเข้าไปช่วยถือกล่องเครื่องประดับ
อาภรณ์สีฟ้าอ่อนชุดนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งส่งมาให้ที่เรือนหนิงฮวาเมื่อสองวันก่อน พร้อมกับเครื่องประดับเงินฝังมุกอีกหนึ่งชุด อาภรณ์ชุดนี้เป็ผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าอ่อนๆ ไล่ระดับสีขึ้นไปปักลวดลายเป็ดอกมู่ตานเบ่งบานรับแสงอรุณด้วยดิ้นไหมสีเงินเปล่งประกาย
" ลี่อิน ลี่ซื่อ พวกเ้าสองคนรีบเข้ามาช่วยข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้คุณหนูโดยเร็วเถิด " เสียงของเหม่ยหนิงดังขึ้นพร้อมๆ กับเ้าตัวที่ถืออาภรณ์งดงามชุดหนึ่งออกมาจากห้องเก็บอาภรณ์ในเรือนหนิงฮวา
หญิงสาวที่นั่งรออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำบางเบาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนให้สาวใช้ทั้งสามสวมใส่อาภรณ์ให้กับตน และหลังจากที่ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว นางก็ได้นั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ให้เหม่ยหนิงเกล้าผมและแต่งหน้าให้กับนาง เหม่ยหนิงจัดการมวยผมสีดำเงางามดุจหมึกของผู้เป็นายหญิงไว้ครึ่งศีรษะ ซึ่งเป็ทรงผมของสตรีที่ยังมิได้ออกเรือน หยิบปิ่นเงินรูปผี้เสื้อโบยบินที่ฝังไข่มุกเม็ดงามที่ปีกทั้งสองข้างอีกทั้งยังมีสร้อยระย้าประดับอยู่กับปิ่นอีกห้าเส้นเป็ลวดลายดอกมู่ตานดอกเล็กๆ ค่อยๆ บรรจงเสียบปิ่นลงบนมวยผมที่เกล้าเป็ทรงอย่างช้าๆ ขยับทิศทางของปิ่นให้เข้าที่อีกเล็กน้อยก็เป็อันเสร็จสิ้น จากนั้นเหม่ยหนิงก็หันไปจับกระปุกแป้งหอมเพื่อเตรียมแต่งหน้าให้กับนาง
" เหม่ยหนิง…ไม่ต้องผลัดแป้งจนหนานะ ข้าไม่ชอบ " เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยท้วงขึ้น ก่อนที่สาวใช้คนสนิทจะผลัดแป้งลงบนใบหน้าของนาง
" เ้าค่ะคุณหนู " เหม่ยหนิงรับคำด้วยรอยยิ้ม
เริ่มแรกเหม่ยหนิงค่อยๆ ทาแป้งหอมที่มีกลิ่นเป็เอกลักษณ์ของบุปผา เกลี่ยไปอย่างบางเบาบนใบหน้างามของหญิงสาว นางผู้มีใบหน้ารูปไข่ รับกับดวงตากลมโตั์ตาสุกใสสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งรั้นเป็สันเป็คม เรียวปากก็งดงามเอิบอิ่มอย่างผู้มีสุขภาพที่ดี หากจะกล่าวเปรียบเทียบกับสตรีอื่น นางก็คงเป็สตรีพ้นวัยปักปิ่นที่งดงามไม่เป็สองรองผู้ใดในเมืองหลวงแคว้นนี้
หลังจากที่เหม่ยหนิงลงแป้งเสร็จแล้ว ก็ได้หยิบกระปุกผงเขียนคิ้วขึ้นมา แล้วใช้พู่กันแต่งแต้มคิ้วงามให้เป็ทรงตามสมัยนิยม ขั้นตอนต่อไปคือลงชาดบางๆ ที่พวงแก้มใส สุดท้ายจึงหยิบกระดาษเคลือบสีของดอกไม้ส่งให้กับหญิงสาวขบเม้มให้ขึ้นสีอย่างเป็ธรรมชาติ เหม่ยหนิงตรวจสอบรายละเอียดบนใบหน้างามของผู้เป็นายหญิงอีกหนึ่งครา ก่อนที่นางจะยิ้มกว้างออกมายามที่ได้พิศมองใบหน้างดงามจากฝีมือการแต่งหน้าของตน
" คุณหนูของเหม่ยหนิงช่างงดงามจริงๆ เ้าค่ะ " เหม่ยหนิงอดที่จะยิ้มออกมาอย่างภูมิใจไม่ได้ และหันไปหยิบต่างหูเงินลายผีเสื้อประดับด้วยไข่มุกเข้าชุดกับปิ่นเงินก่อนหน้านี้ใส่ให้กับหญิงสาว อีกทั้งยังมีกำไลเงินอีกหนึ่งชิ้นที่อยู่ในกล่องเครื่องประดับเดียวกัน
" เ้าวางกำไลนั่นลงเสียเถิด เครื่องประดับเงินใส่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว " หญิงสาวรีบเอ่ยขัดออกมา ยามที่เห็นว่าสาวใช้ของตนกำลังหยิบกำไลเงินขึ้นมาจากกล่องเครื่องประดับเงิน
“ ไม่ใส่จริงๆ หรือเ้าคะคุณหนู ช่างน่าเสียดายเสียยิ่งนัก…กำไลเงินวงนี้ ก็งดงามไม่แพ้ปิ่นปักผม และต่างหูของคุณหนูเลย ” เหม่ยหนิงเอ่ยขึ้นอย่างเสียดาย ทั้งๆที่เครื่องประดับเงินชุดนี้ล้วนออกแบบรูปลักษณ์ให้ออกมาใส่ประดับด้วยกันอย่างลงตัว
“ ข้าใส่เพียงกำไลหยกขาวของท่านแม่ก็เพียงพอแล้ว ” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับใช้สายตามองไปที่กำไลหยกขาวมันแพะเนื้อดี ที่วางไว้บนกล่องเครื่องประดับหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทำให้เหม่ยหนิงต้องจำใจวางกำไลเงินกลับลงในกล่องเครื่องประดับดังเดิม
" ลี่อิน เ้าค่อยๆ ประคองคุณหนูลุกขึ้นเถิด คุณหนูยังต้องไปรับประทานอาหารเช้าพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนใหญ่ ส่วนข้าจะนำกล่องเครื่องประดับไปเก็บเข้าที่เดิมเสียก่อน แล้วค่อยตามออกไป " เมื่อกล่าวจบเหม่ยหนิงก็เดินถือกล่องเครื่องประดับออกไป ส่วนลี่อินไม่รอช้ารีบประคองผู้เป็นายหญิงขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่ของตน
" ไปกันเถิด..อย่าให้ท่านย่าต้องรอนานเลย " หญิงสาวเ้าของเรือนเดินนำหน้าสาวใช้ของตนไปตามทิศทางเรือนใหญ่ของจวน
นางเดินเข้าไปภายในตัวเรือนหลักและยกยิ้มเล็กน้อยส่งไปให้กับหญิงชราที่นั่งจิบน้ำชารออยู่ก่อนแล้ว นางก้าวเข้าไปหาฮูหยินผู้เฒ่าของจวนอย่างสงวนท่าที อ่อนช้อย งดงาม ตามระเบียบแบบแผนที่หญิงสาวชนชั้นสูงพึงมี ก่อนที่นางจะยอบกายทำความเคารพผู้าุโของจวนแม่ทัพ
" ขออภัยท่านย่าด้วยเ้าค่ะ ที่หลานมาช้า " หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน และกิริยาที่อ่อนช้อยนุ่มนวล
" เ้ามาก็ดีแล้วอวี้เอ๋อร์ เข้ามาเถิด ย่ารอรับประทานอาหารกับเ้าอยู่พอดี " หญิงชราเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาและเอ็นดูไม่น้อยเลย
" เ้าค่ะท่านย่า " หญิงสาวเ้าของนาม ‘อวี้เอ๋อร์’ รับคำ นางเดินเข้าไปในภายเรือน และช่วยพยุงหญิงชราลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ไม้ แล้วประคองผู้ชราเดินเข้าไปยังโต๊ะอาหารที่มีสำรับจัดเตรียมไว้รออยู่แล้ว
นามของนางคือ 'มู่หรงไป๋อวี้' หญิงสาวเ้าของเรือนหนิงฮวา นางเป็บุตรีเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจ้าว ‘มู่หรงเหวินอี้’ นางถือกำเนิดจากฮูหยินใหญ่สกุลหานนาม ‘หานอวี้ซิน’ มีพี่ชายซึ่งตามบิดาไปออกทัพจับศึกั้แ่ยังเยาว์วัยนาม 'มู่หรงไป๋อวิ๋น' และยังมีน้องชายที่กำลังศึกษาอยู่ในสำนักบัณฑิตศึกษาอันดับหนึ่งของเมืองหลวงนาม 'มู่หรงไป๋ซาน' ทั้งสามพี่น้องถือกำเนิดจากมารดาคนเดียวกันทั้งสิ้น แต่ที่น่าเสียดายภายหลังที่ฮูหยินใหญ่ให้กำเนิดบุตรชายคนเล็ก ร่างกายของนางก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ ไม่นานนักนางก็ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ในขณะนั้นไป๋ซานมีอายุได้เพียง 1 ขวบปีเท่านั้น จึงกลายเป็ฮูหยินผู้เฒ่าที่เป็ผู้เลี้ยงดูทั้งสามพี่น้องแทนมารดาผู้ล่วงลับด้วยความเมตตา
" วันนี้คุณหนูของบ่าวช่างงดงามยิ่งนัก ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นด้วยกับบ่าวหรือไม่เ้าคะ? " แม่นมหรงที่ยืนอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาชื่นชมยามที่มองเด็กสาวเ้านายตัวน้อยของจวนในวันนั้น ที่ได้เติบโตขึ้นมาเป็หญิงสาวที่งดงามในวันนี้
" งดงามจริงๆ อย่างไรหลานสาวของข้า ก็ย่อมงดงามไม่ต่างจากข้าสมัยยังเป็หญิงสาวอยู่แล้ว เ้าว่าที่ย่าพูดถูกต้องมั้ยอวี้เอ๋อร์ " ฮูหยินผู้เฒ่าพูดด้วยรอยยิ้ม เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากบ่าวไพร่ได้เป็อย่างดี
" เป็เช่นนั้นเ้าค่ะ " หญิงสาวแย้มยิ้มรับตามคำพูดของหญิงชรา
" ดีๆ วันนี้วันดีจริงๆ หลังจากที่ข้ารอวันนี้มาร่วมสามปี ในที่สุดวันนี้ครอบครัวของเราก็จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที "
ฮูหยินผู้เฒ่าน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างตื้นตัน ในที่สุดวันที่นางรอคอยก็มาถึง ลูกชายเพียงคนเดียวและหลานชายคนโตที่ต้องออกไปทำาอยู่ชายแดนก็จะได้กลับมาเสียที
'ตระกูลมู่หรง' เป็ตระกูลแม่ทัพมาั้แ่สมัยบรรพบุรุษ จงรักภักดีต่อฮ่องเต้แคว้นจ้าว ปกป้องชายแดนมิให้ข้าศึกรุกราน ยึดถือคุณธรรมเป็ที่ตั้งไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรับใช้แต่เพียงฮ่องเต้และราชบังลังก์แคว้นจ้าวเท่านั้น บุตรชายตระกูลนี้ล้วนได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวด เพื่อเตรียมตัวออกสู่สนามรบจากรุ่นสู่รุ่น ในยามที่บ้านเมืองเดือดร้อนข้าศึกรุกรานตระกูลมู่หรงถือเป็นักรบแนวหน้าที่จับอาวุธขึ้นมาฟาดฟันศัตรูอย่างไม่คิดเสียดายชีวิต
ยามนั้นที่แม่ทัพใหญ่มู่หรงเหวินอี้ได้รับราชโองการให้ไปประจำการอยู่แนวชายแดน หัวอกของผู้เป็มารดาอย่างฮูหยินผู้เฒ่าย่อมปวดใจอยู่ไม่น้อย มิหนำซ้ำบุตรชายคนเดียวของนางยังส่งพลทหารข้างกายมารับหลานชายคนโตให้ห่างจากอกผู้เป็ย่าที่เลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมไปอีก ฮูหยินผู้เฒ่าแม้จะเคยผ่านการสูญเสียบุคคลอันเป็ที่รักมามากมายเพียงใด แต่นางก็มิอาจทำใจให้คุ้นชินได้ ไม่เคยมีวันไหนที่นางจะสามารถนอนหลับเต็มตาได้เลยสักวัน สุดท้ายก็ได้แต่เฝ้าภาวนาให้บุตรชายและหลานชายคนโตอยู่รอดปลอดภัย อย่าได้เสียสละชีพในสนามรบเฉกเช่นเดียวกับสามีของนางหรือก็คือบิดาของแม่ทัพใหญ่มู่หรงเหวินอี้อีกเลย
" ถูกต้องแล้วขอรับท่านย่า…วันนี้เป็วันดีจริงๆ หลานคาราวะท่านย่าขอรับ "
ในขณะที่ไป๋อวี้และฮูหยินผู้เฒ่ากำลังสนทนากันอยู่นั้น น้ำเสียงคุ้นหูของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งก็เอ่ยแทรกขึ้นมา โดยที่เ้าของเสียงนั้นยังเดินมาไม่ถึงบริเวณโต๊ะอาหารเลยเสียด้วยซ้ำ
บุรุษหนุ่มรูปงามที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับมู่หรงไป๋อวี้ถึงเจ็ดส่วน กำลังเดินเข้าไปหาสตรีต่างวัยทั้งสองที่โต๊ะรับประทานอาหารด้วยรอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของเขาอยู่บ่อยครั้ง เขานั่งลงที่เก้าอี้ว่างตัวหนึ่ง แม่นมหรงที่เห็นว่าผู้มาใหม่คือผู้ใดก็รีบสั่งสาวใช้ให้ไปนำสำรับอาหารมาเพิ่มอีกหนึ่งชุดทันทีโดยไม่ต้องให้ผู้เป็นายหญิงต้องเอ่ยปากสั่งการ
" ซานเอ๋อร์ เ้ากลับมาได้อย่างไรกัน มิใช่ว่าตอนนี้เ้าต้องเข้าเรียนอยู่หรือ? เ้าแอบหนีกลับมาใช่หรือไม่...เ้าจงบอกข้ามา! " ทันทีที่เห็นผู้มาใหม่เป็ผู้ใด ไป๋อวี้ก็เอ่ยถามขึ้นเสียงดุ
ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาร่วมโต๊ะผู้นี้คือมู่หรงไป๋ซาน น้องชายคนเล็กของมู่หรงไป๋อวี้ วันนี้เขาอยู่ในชุดสีขาวสะอาดตา รูปหน้าของเขาอาจจะงดงามกว่าสตรีบางคนเสียด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็บุรุษที่เกิดมาในตระกูลแม่ทัพผู้องอาจ แต่เขาก็เลือกเส้นทางของบัณฑิตมากกว่าการจับอาวุธเข้าฟาดฟันเช่นเดียวกับพี่ชายของตน
ความจริงแล้วในยามนี้มู่หรงไป๋ซานจะต้องรั้งอยู่ที่สำนักบัณฑิตศึกษา แล้วเหตุใดวันนี้เขาถึงกลับจวนอย่างกะทันหัน ผู้เป็พี่สาวอย่างมู่หรงไป๋อวี้ก็อดที่จะเอ่ยดุออกมาไม่ได้ แม้จะไม่จริงจังนักก็ตาม
" ท่านย่า...ช่วยข้าด้วย พี่หญิงดุข้า " ชายหนุ่มรีบเอ่ยออดอ้อนขอความช่วยเหลือจากหญิงชราทันที
"แล้วเ้าได้หนีเรียนอย่างที่อวี๋เออร์ว่าหรือไม่เล่า ซานเอ๋อร์ " หญิงชราเอ่ยถามหลานชายคนเล็กด้วยความเอ็นดู
"ข้ามิได้หนีเรียนขอรับท่านย่า เพียงแต่วันนี้ข้าขออาจารย์ออกมาเพื่อรอต้อนรับท่านพ่อและพี่ใหญ่ วันสำคัญเช่นนี้ข้าจะพลาดไปได้อย่างไร จริงหรือไม่ขอรับท่านย่า " ชายหนุ่มเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อนไม่น้อย ฟังจากน้ำเสียงแล้วมีหรือที่จิตใจผู้เป็ย่าจะไม่อ่อนระทวย โอนอ่อนตามคำพูดของหลานชายอันเป็ที่รักของนาง
" เอาล่ะๆ เช่นนี้ก็ดีแล้ว เ้าทั้งสองก็รีบรับประทานอาหารกันเถิด เมื่ออิ่มแล้วจะได้เตรียมตัวไปต้อนรับท่านพ่อและพี่ชายใหญ่ของพวกเ้าที่หน้าประตูเมือง " หญิงชราเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลงมือใช้ตะเกียบคีบอาหารรับประทานก่อนคำแรก หลังจากนั้นสองพี่น้อง มู่หรงไป๋อวี้และมู่หรงไป๋ซานถึงค่อยลงมือใช้ตะเกียบคีบอาหารรับประทานตามผู้าุโ
บรรยากาศของเรือนหลักภายในจวนแม่ทัพ ณ เวลานี้ดูแล้วช่างอบอุ่นยิ่งนัก หนึ่งหญิงชรา หนึ่งสตรี หนึ่งบุรุษ คีบอาหารส่งให้กันไปมาตลอดจนจบมื้ออาหาร
-----------------------------------------
่ปลายยามซื่อ ( 09.00 น. - 10.59 น. ) รถม้าจวนแม่ทัพวิ่งออกจากจวนที่ประตูใหญ่มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองหลวง ภายในรถม้ามีหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนกายบนหมอนอิงคนละใบด้วยท่าทีสบายๆ ทั้งคู่สนทนาเื่ทั่วไปตลอดระหว่างการเดินทาง
ไป๋อวี้ และไป๋ซาน ถือว่าเป็พี่น้องที่สนิทกันมากคู่หนึ่งเลยก็ว่าได้ ไป๋ซานมีนิสัยคล้ายบุรุษเ้าสำราญไม่เคร่งธรรมเนียมปฏิบัติระหว่างชายหญิงมากนัก แม้จะอายุ 17 ปีแล้วก็ตาม เขาก็ยังคงสนิทสนมกับพี่สาวเพียงคนเดียวของเช่นเดิม แตกต่างกับพี่น้องในบางตระกูลที่พอเติบใหญ่ พี่น้องชายหญิงมักไม่สนิทสนมกันดังเช่นวัยเยาว์
อันที่จริงแล้วไป๋อวี้ก็หาใช่สตรีที่เรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ตามที่ฮูหยินผู้เฒ่าคอยอบรมกิริยามารยาท นางมีนิสัยซุกซนเป็ที่ตั้ง คิดเสมอว่าอะไรที่บุรุษเพศทำได้นางย่อมสามารถทำได้เช่นกัน ดังนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่านางจึงมักทำทีเป็สตรีที่เพรียบพร้อมไปด้วยกลิ่นอายของชนชั้นสูงตามแบบแผนไม่มีขาดตกบกพร่อง แต่เมื่อลับหลังนางก็มักจะเผยนิสัยเดิมออกมา จึงไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ที่สองพี่น้องคู่จะรู้นิสัยธาตุแท้ของกันและกันเป็อย่างดี
" พี่หญิง เมื่อครู่ยามที่อยู่ต่อหน้าท่านย่า ข้ารู้ว่าท่านอึดอัดเพียงใด ฮ่าๆ เหลือเชื่อยิ่งนัก พี่หญิงของข้ากลายเป็สตรีที่เรียบร้อยถึงเพียงนั้นไปได้อย่างไรกัน? " ไป๋ซานเอ่ยหยอกเย้าผู้เป็พี่สาว ก่อนะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่เก็บอาการ เรียวนิ้วงามของเขาคลี่พัดในมือก่อนโบกสะบัดขึ้นมาปิดป้องริมฝีปากเอาไว้ด้วยท่าทางที่เคยชิน
" เ้าอย่าได้หัวเราะเยาะข้าซานเอ๋อร์ เหตุใดเ้าไม่เกิดเป็สตรีเช่นข้าบ้าง เ้าจะได้รู้ว่ามันน่าอึดอัดเพียงใด วันๆ ต้องนั่งเรียนเย็บปักถักร้อย ดีดพิณ เรียนรู้กิริยามารยาทสตรีชนชั้นสูง ไหนจะหลักการสามเชื่อฟังสี่จรรยานั่นอีก ทำไมข้าจะต้องเรียนรู้เื่เหล่านี้ด้วยเล่า สตรีเช่นข้าไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตตัวเองได้เลยหรืออย่างไร? "
ไป๋อวี้ร่ายคำออกมายาวเหยียด แม้ว่าครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่นางออกปากบ่นเื่พวกนี้ แต่แล้วอย่างไร พร่ำบ่นไปนางก็เปลี่ยนแปลงสิ่งใดไม่ได้อยู่ดี
" เอาน่าพี่หญิง ข้าเข้าใจท่านดี ท่านก็อย่าน้อยใจในโชคชะตาของท่านไปเลย อย่างน้อยสตรีเช่นท่าน ก็งดงามไม่เป็สองรองใครในแคว้นนี้ อีกทั้งยังมีความสามารถอีกมากมาย เพียงแค่การวางตัวเป็สตรีที่ดุจผ้าพับไว้ต่อหน้าท่านย่า ไหนเลยจะยากเกินไปสำหรับพี่หญิงของข้า " ชายหนุ่มไม่รู้จะเอ่ยปลอบโยนคนตรงหน้าอย่างไรให้อารมณ์ดีขึ้นมาได้ ในใจก็ได้แต่นึกคิดว่าพลาดแล้วจริงๆ ที่หยิบยกเื่พวกนี้ขึ้นมาสนทนา
ไป๋อวี้เมื่อได้ฟังคำปลอบโยนที่เหมือนจะไม่ค่อยได้เื่ของผู้เป็น้องชาย นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อยขึ้นมุมแล้วกล่าวขึ้น
“ หากเ้าว่าใบหน้าของข้างามล้ำไม่เป็สองรองใครในแคว้นนี้ เช่นนั้นเ้าเองก็ไม่ต่างกันกระมัง มีบุรุษที่ใดบ้างเล่าที่มีรูปหน้างดงามมากกว่าสตรีเช่นเ้า จริงหรือไม่? ข้าว่าชาตินี้คงหมดวาสนาที่จะมีน้องสะใภ้หน้าตางดงามกว่าเ้าแล้วเป็แน่ ” พอกล่าวจบ มู่หรงไป๋อวี้ก็ยกมือเรียวขึ้นปิดปากเลียนแบบท่าทางของไป๋ซานเมื่อครู่ ก่อนจะหัวเราะขำขันออกมาเบาๆ
แม้คำกล่าวของไป๋อวี้จะไม่ได้หยาบคาย แต่ก็เหมือนดูถูกความเป็บุรุษเพศกลายๆ มีหรือคนที่โดนพาดพิงอย่างไป๋ซานจะยินยอม
“ พี่หญิงท่านอย่าได้เอ่ยวาจาออกมาเยี่ยงนี้ คอยดูเถอะ!…ข้าผู้นี้จะหาสตรีที่งดงามมากกว่าข้ามาเป็ภรรยาให้จงได้ ”
ไป๋ซานกล่าวออกมาด้วยความมาดมั่น แม้ว่าเขาจะมีใบหน้าที่งดงามเยี่ยงสตรีมากกว่าบุรุษ แต่ใช่ว่าจะอ่อนหัดอย่างพวกบัณฑิตส่วนมากในเมืองหลวงพวกนั้น อะไรที่ชายชาตรีผู้หนึ่งพึงกระทำและเรียนรู้ได้ เขาผู้นี้สามารถทำได้ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็ขี่ม้า ยิงธนู หรือเรียนวรยุทธ์ ล้วนฝึกฝนจนชำนาญ แม้ว่าเขาจะเลือกเส้นทางของบัณฑิต แต่ก็มิได้ละทิ้งการฝึกฝนวิชาอันเป็เอกลักษณ์ของตระกูลแม่ทัพ
“ เช่นนั้นข้าจะตั้งตาเฝ้ารอดูว่าที่น้องสะใภ้ในอนาคตเลยทีเดียว ” ไป๋อวี้ไม่คิดใส่ใจคำพูดของน้องชายนัก หลังจากนางกล่าวจบ ก็หันหน้าออกไปทางหน้าต่างของรถม้าก่อนเปิดม่านออกดูบรรยากาศข้างทาง วันนี้บรรดาชาวบ้านคึกคักเป็พิเศษ ร้านค้าโดยรอบเนืองแน่นไปด้วยผู้คนหลากหลาย ทุกคนต่างมีท่าทีตื่นเต้นและเฝ้ารอต้อนรับขบวนกองทัพทหารกล้าแห่งแคว้นจ้าวกลับคืนสู่เมืองหลวง มิใช่เพียงแค่ครอบครัวนางเท่านั้นที่เฝ้ารอการกลับมาของบุคคลอันเป็ที่รัก ยังมีครอบครัวของเหล่าทหารผู้กล้าอีกหลายครอบครัวที่เฝ้ารอวันนี้ไม่ต่างจากนาง
รถม้าของจวนแม่ทัพเคลื่อนที่มาตามทางเรื่อยๆ ก่อนหยุดลงที่หน้าประตูโรงเตี๊ยมฟางหรง โรงเตี๊ยมชื่อดังของเมืองหลวง สถานที่แห่งนี้นอกจากจะมีห้องพักสำหรับรับรองแขกเป็จำนวนมากแล้ว อาหารที่ถูกยกออกมาให้ลูกค้าในแต่ละเมนู ล้วนมีรสเลิศทั้งสิ้น แน่นอนว่าราคาในการใช้บริการย่อมต้องสูงลิบลิ่วเช่นกัน จึงไม่น่าแปลกใจเท่าใดนักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะเป็ที่นิยมสำหรับคนชนชั้นสูงผู้มากไปด้วยเงินตรา แม้สถานที่แห่งนี้จะตั้งอยู่ไกลถึงประตูเมืองหลวง ก็ไม่เป็อุปสรรคสำหรับบุตรหลานทั้งหลายของบรรดาขุนนางในราชสำนักที่้าอวดเบ่งบารมีและความร่ำรวย
เหม่ยหนิงนั่งไปบนรถม้ากับคุณหนูของนางด้วย เพียงแต่นางนั่งอยู่ด้านนอกข้างๆ คนขับรถม้าของจวน พอถึงที่หมายคนขับรถม้าก็บังคับให้ม้าหยุด รอจนรถม้าจอดสนิท เหม่ยหนิงก็หยิบบันไดไม้มาวางลงที่พื้นเพื่อให้เ้านายทั้งสองค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้าได้สะดวก โดยมีไป๋ซานเดินนำลงไปก่อน และยื่นมือให้พี่สาวตนจับประคองลงจากรถม้าตามมา
แน่นอนว่าด้วยรูปลักษณ์และความสง่างามของทั้งคู่ จึงดึงดูดสายตาของชาวบ้านที่สัญจรผ่านไปผ่านมาได้เป็อย่างดี ต่างคนต่างลอบมองมายังบุรุษและสตรีที่ก้าวลงมาจากรถม้าของจวนแม่ทัพด้วยสายตาชื่นชม น้อยครั้งนักที่พี่น้องแห่งจวนแม่ทัพใหญ่มู่หรงคู่นี้จะออกมาข้างนอกให้ผู้คนได้เชยชม สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ที่พบเห็นได้ไม่น้อยทีเดียว
" เสี่ยวเอ้อ! คุณหนูและคุณชายของข้า้าห้องพักที่ดีที่สุดในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ห้องที่สามารถมองขบวนเดินทัพเข้าเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน รบกวนเ้าจัดหาให้คุณหนูกับคุณชายของข้าด้วยเถิด " เมื่อพวกเขาเดินเข้ามายังด้านในโรงเตี๊ยม เหม่ยหนิงบอกความ้าให้เสี่ยวเอ้อรับทราบ พร้อมทั้งหยิบพวงเงินยัดใส่มือฝ่ายตรงข้าม
" ได้เลยขอรับ ข้าจะรีบจัดเตรียมห้องที่ดีที่สุดให้กับคุณหนู และคุณชายโปรดรอสักครู่ "
เสี่ยวเอ้อที่มองพวงเงินในมือและรีบเอ่ยรับคำทันที ในขณะที่กำลังเขากำลังจะหมุนตัวไปสั่งการคนงานเตรียมห้องพัก อยู่ๆ ก็มีเสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
" ไม่ได้! เสี่ยวเอ้อ ห้องที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ต้องเป็ของคุณหนูของข้าเท่านั้น "
สิ้นเสียงนั้นไม่นาน สตรีนางหนึ่งเ้าของใบหน้างดงามไม่น้อยก็เดินนำสาวใช้ของตนมาหยุดยืนตรงด้านหน้าของเสี่ยวเอ้อ นางอยู่ในอาภรณ์สีชมพูเข้มพร้อมเครื่องประดับหรูหราเชิดหน้าขึ้นมองเสี่ยวเอ้ออย่างไว้ตัว
" คงจะไม่ได้ขอรับแม่นาง คุณหนูท่านนี้มาถึงก่อนและนางได้จ่ายเงินค่าห้องเรียบร้อยแล้วขอรับ " เสี่ยวเอ้อตอบด้วยน้ำเสียงเป็มิตรด้วยความใจเย็น
" มาก่อนแล้วอย่างไร...คุณหนูของข้าจ่ายค่าห้องให้เ้าสองเท่าก็ย่อมได้ เพียงแต่เ้าต้องจัดห้องพักที่ดีที่สุดสำหรับคุณหนูของข้า ”
เสี่ยวเอ้อทำสีหน้าลำบากใจออกมา ไม่รูว่าสถานการณ์ต้องหน้าต้องแก้ไขอย่างไรดี
“ เ้าไม่รู้หรือว่าคุณหนูของข้าคือผู้ใด...คุณหนูของข้าคือบุตรีท่านเ้ากรมพิธีการหลี่ซุนเต๋อ ถ้าเ้าไม่อยากมีปัญหาควรจัดการเื่นี้เสีย ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูของข้าจะต้องได้ห้องที่ดีที่สุดในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ " เมื่อเห็นท่าทีของเสี่ยวเอ้อที่ไม่ยินยอมทำตามความ้า บ่าวรับใช้ข้างกายสตรีในชุดสีชมพูจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางหยิ่งยโสและถือดี
" ยังไงก็ไม่ได้ขอรับ เชิญคุณหนูเข้าพักเหนื่อยที่ห้องที่ดีรองลงมาเถิดนะขอรับ "
เสี่ยวเอ้อยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น แม้จะรู้ว่าบุคคลตรงหน้าเป็บุตรีของขุนนางใหญ่ที่มีบารมีมากนักในราชสำนัก แต่เขาก็มิได้กลัวเกรง เพียงแต่ทำหน้าที่ของตน มิใดทำความผิดอันใด ยิ่งมิกลัวว่าจะมีผู้ใดสามารถสร้างความเดือดร้อนให้กับโรงเตี๊ยมนี้ได้ เพราะว่าเื้ัของนายใหญ่เ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็มิได้ธรรมดาสามัญ ที่ผู้ใดจะสามารถล่วงเกินได้โดยง่าย
ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ไป๋อวี้ และไป๋ซานก็มองมายังเหตุการณ์ด้วยสีหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์ที่ไม่อาจบอกได้เลยว่าพวกเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ พวกเขารู้จักสตรีผู้นี้ดี สตรีผู้นี้คือบุตรสาวคนรองที่กำเนิดจากฮูหยินเอกของเ้ากรมพิธีการหลี่ซุนเต๋อ นาม 'หลี่หลิวหลี' ถ้านับเื่หน้าตาถือว่านางเป็สตรีที่งดงามเลยทีเดียว ส่วนเื่นิสัยใจคอและกิริยามารยาทนับว่าแย่นัก
" เ้าจะให้คุณหนูผู้สูงศักดิ์เช่นข้าไปนั่งที่ห้องอื่นอย่างนั้นหรือ? เห็นทีโรงเตี๊ยมแห่งนี้ต้องให้ท่านพ่อข้าพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเสียแล้ว " หลี่หลิวหลีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ
ไป๋อวี้ที่มองเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่นานแล้วจึงเดินเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วยความนึกสนุก นางใช้สายตาไล่มองหลี่หลิวหลีั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าหนึ่งคราแล้วยกยิ้มขึ้นมามุมปาก ไป๋ซานที่เห็นท่าทางของผู้เป็พี่สาวเยี่ยงนั้น บุรุษหนุ่มก็ส่ายศีรษะเบาๆ พร้อมกับสายตาเ้าเล่ห์จับจ้องสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าอย่างนึกสนุก
“ เหม่ยหนิง...เ้าว่าเื่นี้จะจบลงเช่นไร " ไป๋ซานเอ่ยถามขึ้นมาเสียงเบา
“ เฮ้อ! หวังว่าคุณหนูหลี่จะรับมือคุณหนูของเหม่ยหนิงได้นะเ้าคะ ” เหม่ยหนิงถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะนางรู้จักนิสัยของผู้เป็นายหญิงดี เลยเดาได้ไม่ยากว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ นายหญิงของนางไม่เคยยอมใครง่ายๆ เสียด้วย
" คุณหนูหลี่ ท่าทางวันนี้เ้าคงไม่สามารถเข้าไปนั่งห้องที่ดีที่สุดเพื่อชมขบวนเดินทัพกลับเข้าเมืองหลวงได้ เพราะข้าและน้องชายของข้ามาถึงก่อนเ้า และตัวข้าเองก็ไม่ได้ใจดีถึงเพียงนั้นที่จะสละสิทธิ์ให้ หวังว่าเ้าคงจะเข้าใจ " ไป๋อวี้เอ่ยบอกออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ที่คาดเดาอารมณ์ของผู้พูดไม่ได้
"มู่หรงไป๋อวี้ เหตุใดจึงเป็เ้า!!! " หลี่หลิวหลีสะบัดหน้ามองไปทางเสียงของสตรีที่เอ่ยแทรกขึ้นมาระหว่างการสนทนา นางรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่รู้ว่าผู้ใดคือคนที่ตัดหน้าแย่งชิงห้องที่ดีที่สุดไปจากนาง
" เป็ข้าแล้วอย่างไร หรือเ้ามีปัญหาอันใดกับตัวข้าหรือ? ”
“ ... ”
หลี่หลิวหลีไม่สามารถคิดคำโต้แย้งใดๆ กับสตรีตรงหน้าได้ เพราะนางเองมาถึงโรงเตี๊ยมที่หลังเป็เื่จริง หากคนตรงหน้าเป็ผู้อื่นนางคงยืนกรานไม่ยอมอยู่เฉยเพื่อแย่งชิงห้องนั้นเป็แน่ แต่กับไป๋อวี้คนนี้นางไม่อาจยุ่งด้วยได้ แม้จะไม่พอใจแค่ไหนก็ตาม
“เอาล่ะ...ข้าเองก็มิได้มีเวลาว่างมากพอที่จะมาสนทนากับเ้า ข้าขอตัว "
เมื่อเห็นว่าหลี่หลิวหลีไม่ได้โต้แย้งใดๆ มู่หรงไป๋อวี้ก็เดินนำหน้า มู่หรงไป๋ซาน และเหม่ยหนิงขึ้นชั้นสองของโรงเตี๊ยมไปทันที ทิ้งให้หลี่หลิวหลีและบ่าวรับใช้ยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์อย่างไม่ไยดี
----------------------------------------------------
ตอนที่ 1 มาแล้วค่ะทุกคน ประเดิมตอนแรก ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเื่นี้นะคะ
900
