ดามีลมองหน้าโฮปเหมือนไม่เชื่อ“หึ แล้วก็เก็บค่าเช่าห้องเป็พลังโอเวอร์โฟลวสินะ ไอ้ควายเอ๊ย” ประโยคหลังดามีลกัดฟันพูดและเดินตามเ้าหน้าที่หามเปลออกไป
โฮปวิ่งตามดามีลมาทันก่อนที่เขาจะขึ้นรถพยาบาลและดักหน้าดามีลเอาไว้ที่ฟุตบาท ดามีลขมวดคิ้วมองโฮป “ถอยไป ฉันจะขึ้นรถ”
โฮปคุกเข่าลงกับพื้นปูนดามีลเลิ่กลั่ก คนที่มุงดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ หันมามองทั้งสองคน
“ฉันขอสาบานต่อบรรพบุรุษเซนติเนล ฉันไม่เคยคิดว่าไกด์อย่างนายเป็น้ำมันเชื้อเพลิง”โฮปพูดเสียงะโ “นายเป็เพื่อนของฉัน”
ดามีลมองซ้ายมองขวาและกลืนน้ำลาย“ไอ้โฮป! แกบ้าเหรอ!!”
“ฉันขอโทษที่มีความคิดเลวทรามต่ำช้า ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกถ้าผิดคำพูดขอให้ชีวิตตกต่ำ ตายอย่างหมาข้างถนน” โฮปยกมือขึ้นพูดสาบานดามีลมองหน้าโฮป
สิ่งที่เซนติเนลคลาสสูงๆกลัวคือชีวิตที่ดิ่งลงเหว เพราะชีวิตที่ได้รับการปฏิบัติอย่างดีมาั้แ่เกิด ทำให้เซนติเนลเช่นโฮปกลัวสิ่งเ่าั้มากที่สุด
ถึงกับกล้าสาบานแบบนี้ควรลองให้โอกาสมันดูดีไหม
ดามีลถอนใจเฮือกหนึ่ง“ความเชื่อใจของฉันต่อนายตอนนี้อยู่ที่เด็กคนนั้น” ดามีลมองไปที่รถพยาบาล“ถ้ายังเห็นว่าเราเป็เพื่อนกัน นายต้องดูแลทาโร่ให้ดี รักษาความเชื่อใจของฉันด้วย”
“ครับคุณหมอ" โฮปยิ้ม"คุณหมอดามีลยกโทษให้ควายเผือกตัวนี้แล้วใช่มั๊ยครับ"
คนรอบๆซุบซิบพูดคุย บางคนได้ยินคำว่าควายเผือกก็ขำพรืดออกมาบางคนก็พึมพำถามว่าขอแต่งงานกันเหรอ ดามีลหน้าแดง หูแดงด้วยความอาย
“เออๆ ก็ได้ ยกโทษให้ก็ได้ ลุกขึ้นมาได้แล้วไอ้ควายเผือกหน้าด้าน”
โฮปยิ้มและลุกขึ้นยืน
แม้ว่าดามีลจะเป็คนปากจัดและใจแข็งแต่ถึงยังไงเขาก็เป็ไกด์ ความขี้อายอยู่ในสายเืของไกด์เกือบทุกคน
ส่วนความหน้าด้านหน้าทนก็อยู่ในสายเืของเซนติเนล โดยเฉพาะเซนติเนลที่ชื่อโฮป
โฮปขึ้นไปหาทาโร่บนรถพยาบาลดามีลขมวดคิ้ว “นายขึ้นไปทำไม รถนายอยู่โน่น”
โฮปยิ้ม“มาจองที่ไว้ก่อน เดี๋ยวมีคนตัดหน้า” ว่าแล้วก็โยนกุญแจรถของตัวเองให้ดามีล “เอารถผมกลับไปด้วยนะคุณหมอ”
ดามีลยืนเท้าเอวปากบ่นขมุบขมิบ “ไอ้ฟัค….ไล่หมอลงจากรถพยาบาลได้ไงวะ”
สเกลติดต่อไปยังโรงพยาบาลที่เคยเก็บร่างของทาโก้ไว้และได้รับคำตอบว่ามีญาติมารับศพไปแล้วพร้อมทั้งของใช้ส่วนตัวของผู้ตาย
สเกลเหงื่อตกญาติของทาโก้มีเพียงคนเดียวคือทาโร่น้องชายของเขาแล้วป่านนี้ทาโร่ไม่เอาโทรศัพท์ของทาโก้ไปให้ตำรวจแล้วเหรอ
“พี่สเกลคะช่วยเซ็นต์เอกสารให้หน่อยค่ะ”
พยาบาลสาวยื่นแฟ้มให้เขาสเกลดึงสติออกจากภวังค์และก้มหน้าอ่านเอกสารตรงหน้า “อะไรน่ะ”
“เอกสารรับรองเงินเดือนงวดสุดท้ายของทาโก้ค่ะฝ่ายบัญชีขอลายเซ็นต์หัวหน้าแผนกไกด์ดิ้งก่อนแล้วจะโอนเงินเข้าบัญชีให้น้องชายของทาโก้ค่ะ ให้เป็เงินค่าทำขวัญ”
“อ๋อ” สเกลหยิบปากกามาเซ็นต์ชื่อลงไปพยาบาลสาวก็คุยต่อ
“สงสารทาโก้นะพี่สเกล ยิ่งทาโร่ยิ่งน่าสงสาร เหลือตัวคนเดียวแล้วนี่น้องก็กลับมาเข้าโรงพยาบาลอีกแล้วนะคะ เห็นว่าอาการไม่ค่อยดีด้วย”
สเกลหูผึ่ง“ทาโร่เข้าโรงพยาบาลมาอีกแล้วเหรอ”
“ค่ะ”
แววตาของสเกลมีความหวังขึ้นมาทันที
ตอนเย็นทาโร่อาการดีขึ้น มีเรี่ยวแรงมากขึ้นแต่ยังระบมแผลที่ศีรษะเขานั่งกินขนมที่พี่พยาบาลเอามาให้และบอกกับเขาว่าความหวานของขนมจะช่วยทำให้หายเจ็บทาโร่หัวเราะเบาๆ
แค่สามวันเข้าโรงพยาบาลมาแล้วสองรอบ พี่ๆ พยาบาลเองก็เอ็นดูทาโร่กันมากยิ่งข่าวที่ว่าทาโร่ชกหน้าคุณโฮปผู้บริหารของโรงพยาบาลแพร่ออกไปทาโร่ก็ยิ่งได้รับความสนใจเป็พิเศษ กลับมาเข้าโรงพยาบาลรอบนี้ ได้ขนมมาจากพี่ๆพยาบาลเยอะมาก
โฮปเดินเข้ามาในห้องขณะที่ทาโร่กำลังคุยเล่นกับพี่พยาบาลสองคน พอเห็นโฮปเดินเข้ามาพี่พยาบาลก็พากันผละออกไปหมด
“เป็ไงบ้างทาโร่ ดูสดชื่นขึ้นนะ”โฮปกล่าวพลางยิ้ม
“ดีขึ้นแล้วครับ” ทาโร่ยิ้มให้โฮป “คุณโฮปครับผมฝากถามคุณหมอหน่อยได้มั๊ยครับ ว่าพรุ่งนี้ผมจะออกจากโรงพยาบาลได้หรือเปล่า”
“นายยังไม่หายดีนะจะรีบออกไปทำไม” โฮปขมวดคิ้ว
“พรุ่งนี้ผมมีนัดทำโปรเจคกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัยครับวันก่อนก็ไม่ได้ไปเลยไม่ได้ทำกันเลย ผมทำโปรเจคเทสล่าบั๊ค”ทาโร่หันมองหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองแล้วก็นึกขึ้นได้ “จริงด้วย กระเป๋าผมอยู่ที่อพาร์ตเม้นท์ ไม่ได้เอามา” ทาโร่หน้าเหวอ
โฮปยิ้มขำหน้าตาเหลอหลาของทาโร่“เดี๋ยวจะไปเอามาให้ ยังไงก็ต้องขับรถผ่านที่นั่นอยู่แล้ว อยากได้อะไรอีกไหม”โฮปเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงของทาโร่
“ไม่มีครับ ผมอยากได้แค่กระเป๋า ในนั้นมีโทรศัพท์ของผมกับพี่ทาโก้…..”ทาโร่นิ่งไปและยิ้มออกมา “ฝากถามคุณหมอดามีลให้ผมด้วยนะครับคุณโฮป”
โฮปยิ้มและพยักหน้า“อยากกินอะไรเป็พิเศษมั๊ย เบื่อข้าวโรงพยาบาลหรือยัง”
ทาโร่ยิ้มและชี้นิ้วไปที่โต๊ะข้างเตียง“พี่พยาบาลให้ขนมมาเยอะมากเลย ผมไม่เอาอะไรแล้วครับ”
โฮปหันไปมองตามที่ทาโร่ชี้ให้ดูและหัวเราะ“ที่นี่มันห้องพักคนไข้หรือร้านขายขนมกันแน่ มีทุกยี่ห้อเลยนะ”
ทาโร่ยิ้ม“คุณโฮปครับ ผมขอบคุณคุณโฮปมากนะครับที่ช่วยชีวิตผมอีกแล้ว”
โฮปยิ้มให้ทาโร่ แต่ในใจรู้สึกผิด
“ผมไม่มีอะไรตอบแทนให้คุณโฮปเลย” ทาโร่นิ่งไปและยิ้มออกมา“แต่ผมมีพลังไกด์ให้คุณโฮปนะครับ ผมยกพลังไกด์ให้คุณโฮปคนเดียวเลย”
แล้วทาโร่ก็เอื้อมมือมาคว้าคอของโฮปที่นั่งอยู่ข้างๆและกอดเขาแน่นๆ ถ่ายเทพลังไกด์คลาสบีให้โฮปอย่างเต็มใจ
กระแสเหมือนน้ำอุ่นนุ่มนวล ส่งผ่านมาหา เป็ความรู้สึกดีที่โฮปััได้ทุกครั้งที่ไกด์ดิ้งกับทาโร่
เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่ทาโร่คิดเขาตักตวงเอาพลังจากทาโร่และทิ้งขว้างทาโร่อย่างไม่ไยดี ความละอายใจพุ่งขึ้นมาในอกจนรู้สึกเหมือนโดนรัวหมัดใส่จนเจ็บ
โฮปยกมือขึ้นลูบศีรษะของทาโร่เบาๆและอยู่ๆ ก็ยิ้มออกมา
“ทาโร่ โปรเจคเทสล่าบั๊คที่นายบอก จะเอาไปแข่งด้วยเหรอ”
ทาโร่ขมวดคิ้วและผละตัวออกมาจากโฮปพลางมองหน้าเขา“ครับ อีกสามเดือนต้องไปแข่งระดับภาคครับ”
“รู้ไหม ว่าฉันมีพลังอะไร”
ทาโร่ส่ายหน้า “ไม่รู้ครับ”
“พลังการเห็นนิมิต” โฮปตอบ
ทาโร่กะพริบตาอยู่ครู่หนึ่งก็ตาโต“หรือว่า คุณโฮปเห็นอะไรใช่มั๊ยครับ!”
โฮปพยักหน้าและยิ้ม“ฉันเห็นนายลงแข่ง”
ทาโร่ยิ้ม หน้าตาตื่นเต้น“ผมชนะหรือเปล่าครับ”
โฮปยกนาฬิกาขึ้นดู“โอ้ว….ต้องรีบไปซะแล้วสิ ไปก่อนนะทาโร่ เดี๋ยวจะแวะไปเอาของมาให้”พูดจบโฮปก็เดินยิ้มออกไปจากห้อง โบกมือบ๊ายบายทาโร่ก่อนปิดประตู
“คุณโฮปอ่า……”ทาโร่มองตามตาละห้อย และนั่งเท้าคางเซ็งๆ
โฮปเปิดประตูและชะโงกหน้ากลับเข้ามาทาโร่หันไปมองหน้าเขาตาแป๋ว
“ฉันเห็นนายไปแข่งระดับประเทศ” โฮปยิ้มและผลุบหน้าออกไปก่อนปิดประตู
ทาโร่ยิ้มหน้าบานและเต้นอยู่บนเตียงคนเดียว“เย้! ได้ไประดับประเทศ!”
โฮปปิดประตูและยิ้มส่ายหน้าเบาๆ เดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลที่อยู่หน้าห้องทาโร่
“ห้อง 1084 ห้ามเซนติเนลคนอื่นเข้า นอกจากผมเข้าใจนะครับ” โฮปสั่ง พยาบาลที่เคาน์เตอร์รีบพยักหน้ารับทันทีโฮปหันไปมองประตูห้องของทาโร่อีกครั้งและเดินไปที่ลิฟท์
“โห คุณโฮปหวงพื้นที่น่าดูเลย”พยาบาลซุบซิบคุยกันเมื่อโฮปเดินเข้าลิฟท์ไปแล้ว
“ก็น้องทาโร่น่ารักขนาดนั้น ถ้าฉันอ่อนกว่านี้ซักสิบปี ฉันจะจีบ”พยาบาลคุยกันหัวเราะคิกคัก
สเกลเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลและยิ้มหว่านเสน่ห์เหมือนที่ทำอยู่เป็ประจำ
“วันนี้สาวๆตึกนี้อารมณ์ดีจัง มีอะไรดีๆ หรือเปล่าคะ”
“สวัสดีค่ะพี่สเกล สาวๆ ตรงนี้อารมณ์ดีทุกคนค่ะ หน้าตาก็ดีด้วย” ทั้งพยาบาลและสเกลหัวเราะชอบใจ
“พอดีพี่ได้ยินว่าน้องชายของทาโก้เข้าโรงพยาบาล อยู่ชั้นนี้ใช่ไหมครับพี่อยากเข้าไปเยี่ยมหน่อย”
“อุ้ย! ไม่ได้ค่ะพี่สเกล คุณโฮปสั่งไว้ค่ะว่าห้ามเซนติเนลคนอื่นเข้าห้องน้องทาโร่ค่ะ” พยาบาลรีบโบกมือหน้าตาตื่น
สเกลขมวดคิ้ว“ห้ามเซนติเนลเข้า?ทำไมล่ะ ห้ามเฉพาะเซนติเนลเหรอ”
“ค่ะคุณโฮปสั่งไว้อย่างนั้น”
ถึงแม้ว่าสเกลจะเป็หัวหน้าแผนกไกด์ดิ้งคลาสบีแต่เขาก็เป็เซนติเนลคลาสเอ
เพราะเซนติเนลมีความเป็ผู้นำและแข็งแรงกว่าไกด์ซึ่งมีนิสัยขี้อายไม่ว่าไกด์คลาสไหนก็ไม่ค่อยได้รับการยอมรับให้อยู่ในตำแหน่งสูงๆ
“พี่ขอเข้าไปแค่ห้านาทีได้มั๊ย พี่อยากไปเยี่ยมน้องของทาโก้คุณโฮปไม่รู้หรอก” สเกลต่อรอง พยาบาลมองหน้ากัน สีหน้าครุ่นคิด
921
