ในปีพุทธศักราช 2531 เพชรเป็ชายหนุ่มธรรมดาที่เกิดและเติบโตในครอบครัวที่ทำงานเป็คนใช้ในเรือนไทยใหญ่ แห่งหนึ่ง อดีตเรือนไทยใหญ่นี้เคยเป็ขุนนางมาก่อนจนกระทั่งมาถึงยุคเปลี่ยนผ่านสู้ความทันสมัย
ชีวิตของเพชรตอนวัยรุ่นเต็มไปด้วยความฝันและความหวัง เขาเป็ชายหนุ่มที่ความสามารถหลายด้านทั้งทำการสวน การเกษตร แม้กระทั่งการทำอาหารและขนมไทยที่เขาได้สูตรลับมาจากคุณยายและคุณแม่ แต่ความฝันและความหวังของเขากลับพังทลายลงเมื่อเขาได้เริ่มหลงรักคุณใหญ่ ลูกชายคนโตของเรือนไทยแห่งนี้ คุณใหญ่ที่ทั้งสุภาพและอ่อนโยนต่อเขาเสมอ มีเวลาว่างตอนไหนก็มักมาพูดคุยและสนทนากับเขาทั้งเื่อาหารและการเกษตรตลอด คุณใหญ่มีฝันที่จะเปิดร้านอาหารไทยที่เรือนไทยแห่งนี้
เพชรเฝ้าดูคุณใหญ่ด้วยความรักที่รู้ดีกว่าไม่มีทางสมหวังในยุคสมัยนี้ แต่เขากลับตัดใจจากคุณใหญ่ไม่ได้สักที เขาแอบหวังเล็กๆในใจว่าคุณใหญ่จะความรู้สึกตรงกันกับเขา แต่ความจริงกลับไม่ได้เป็เช่นนั้น เมื่อครอบครัวของคุณใหญ่ตัดสินใจจัดงานแต่งงานให้กับคุณใหญ่กับหญิงสาวที่เหมาะสมในสายตาของพวกเขา การแต่งงานครั้งนี้ได้ทำลายหัวใจของเพชรจนย่อยยับแตกสลาย
ค่ำคืนนั้น เพชรเดินเตร็ดเตร่ไปตามริมแม่น้ำหลังจากได้ยินข่าวการแต่งงานของคุณใหญ่ เขาดื่มเหล้าจนเมามาย ความเศร้าและความเ็ปในใจยากจะอธิบายออกมาเป็คำพูด
"ทำไม... ทำไมต้องเป็แบบนี้..." เพชรรำพึงกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้ม
ทันใดนั้น เพชรรู้สึกว่าตัวเองเสียหลักและพลัดตกลงไปในแม่น้ำ ความเย็นเยียบของน้ำที่ล้อมรอบตัวเขาทำให้เขาอึดอัดและรู้สึกหมดสติในเวลาต่อมา แต่เมื่อเพชรรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในน้ำอีกต่อไป แต่เขากลับมาอยู่ในห้องที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทุกอย่างรอบตัวดูแปลกตาและทันสมัยอย่างไม่น่าเชื่อจะมีอยู่ในปีพุทธศักราช 2531
ผนังห้องที่เพชรฟื้นขึ้นมาเป็สีขาวสะอาด มีอุปกรณ์และเครื่องมือแพทย์ที่ดูทันสมัยล้ำยุค เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ร่างกายที่เคยแข็งแรงจากการทำงานสวนกลับกลายเป็ร่างกายที่อ่อนแอและบอบบางแบบนี้ ก้มมองตัวเองก็รู้สึกแปลกๆ
"ที่นี่คือที่ไหนกัน..." เพชรพึมพำกับตัวเอง เขามองไปรอบๆ ห้อง สายตาไปเจอหน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงข้อมูลบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ
ทันใดนั้น เสียงพูดจากที่ไหนสักแห่งในห้องก็ดังขึ้น
"คนไข้ฟื้นแล้ว กรุณารอสักครู่ แพทย์และพยาบาลกำลังจะมาหา ตอนนี้คนไข้กำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลอวกาศบนดาวเว็บ"
"โรงพยาบาลอวกาศ? ดาวเว็บ? มันคืออะไรกัน..." เพชรพูดกับตัวเองอย่างสับสนและมึนงง
ไม่นานหลังจากนั้น ประตูห้องก็เปิดออก แพทย์และพยาบาลในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่ดูแปลกตาเข้ามาในห้อง พวกเขาเดินเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ที่เพชรไม่เคยเห็นมาก่อน
"สวัสดีครับ คุณเพชร ผมชื่อดอกเตอร์เลนส์ เป็แพทย์ที่ดูแลคุณอยู่ในขณะนี้" แพทย์หนุ่มที่มีใบหน้าเป็มิตรกล่าวขึ้นพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจคนไข้ตรงหน้า
"เรารับคุณมารักษาที่นี่หลังจากที่คุณาเ็สาหัส"
"าเ็สาหัส? ผมจำได้ว่าผมตกน้ำ..." เพชรพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
"ไม่ใช่นะครับ เราได้พบคุณในสภาพที่าเ็สาหัส เสียเืเป็จำนวนมาก สลบอยู่ที่คอนโดแห่งหนึ่งเพียงคนเดียว แต่โชคดีที่เรามี AI ที่สามารถติดตามสัญญาณชีพเ้าของได้ ทำให้หน่วยกู้ภัยไปถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นหัวใจคุณหยุดเต้นไปแล้ว กู้ภัยไปถึงรีบปั้มหัวใจคุณจนหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง" ดอกเตอร์เลนส์อธิบาย
"นี่เป็พยาบาลลิซ่า เธอจะช่วยดูแลคุณระหว่างพักรักษาตัวอยู่ที่นี้"
พยาบาลลิซ่ายิ้มให้เพชร
"ขออนุญาตนะคะ" เธอใช้เครื่องมือที่ดูทันสมัยในการตรวจสอบร่างกายของเพชร
"ทุกอย่างดูดีค่ะ คุณฟื้นตัวได้เร็วมาก"
จากนั้นแพทย์ดอกเตอร์เลนส์และพยาบาลลิซ่าตรวจรักษาเพชรเรียบร้อยก็ให้เขานอนพักผ่อนในแคปซูลการรักษาต่อ เพชรตอนนี้อยู่ใน่มึนงงกับชีวิต เกิดอะไรขึ้นกับเขา แล้วเขาอยู่ที่ไหน ที่ๆเขาอยู่ยังไม่มีอะไรแบบนี้เลย ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวนอนพักผ่อนก่อนดีกว่า
กลางดึกในคืนนั้น ิญญาของเพชรคนเดิมมองที่ร่างตัวเองก็ได้แต่สลดหดหู่ เขาลองพยายามวิ่งเข้าร่าง เดินทะลุร่าง นอนทับร่างตัวเองก็แล้ว แต่ไม่ว่าทำอย่างไงเขาก็ไม่สามารถเข้าร่างนี้ได้เลย ได้แต่ปลงและปล่อยว่าง สงสัยว่าเขาคงทำกรรมไว้เยอะ สุดท้ายเวรกรรมตามทันทุกอย่าง แต่มีอย่างหนึ่งในใจเขาที่ยังคงค้างคาคือลูกชายตัวน้อยที่เขาเคยทำไม่ดีด้วย ไม่มีโอกาสได้ขอโทษหรือกอดลากันครั้งสุดท้าย จากนั้นิญญาของเพชรก็จางหายไปพร้อมกับประกายระยิบระยับทั่วแคปซูลนอนของเพชร อย่างน้อยเขาเข้าร่างตัวเองไม่ได้ก็ฝากความทรงจำที่มีให้เ้าของร่างคนใหม่แทน
“ปวดหัว อ๊ากกกกกกกกกกกก” เพชรที่นอนในแคปซูลรู้สึกปวดหัวกลางดึก ปวดแบบไม่เคยเป็มาก่อน
เสียงเครื่องมือทางแพทย์กำลังร้องเตือนส่งเสียงสัญญาออกไป ทีมแพทย์และพยาบาลต่างรีบวิ่งมาที่นี้ เปิดแคปซูลและฉีดยาบางอย่างพร้อมกับใช้เครื่องมือทางการแพทย์บางอย่าง ทำให้คนไข้หยุดทรมานปวดหัวและนอนนิ่งๆไป คืนนี้จำเป็ต้องมีพยาบาลเฝ้าคนไข้หนึ่งคน
เพชรค่อยๆ ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า รู้สึกถึงความอ่อนล้าของร่างกาย แต่ก็รับรู้ได้ถึงความทรงจำใหม่ที่เข้ามาในสมอง ภาพชีวิตของเ้าของร่างเดิมเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย เพชรคนนี้เติบโตในห้องพักเล็กๆ ในย่านที่แออัด มีเพียงแม่ที่ทำงานหนักในโรงงานทอผ้า ส่วนพ่อของเขาทิ้งครอบครัวไปั้แ่เขายังเล็ก
แม่ของเพชรต้องทำงานหนักตลอดเวลาเพื่อปากท้องของสองแม่ลูก และกลับมาบ้านดึกๆเพื่อหาเงินพิเศษ ทำให้เพชรรู้สึกรักแม่มาก แม่ของเขาเป็ผู้หญิงที่เข้มแข็ง อ่อนโยนและอบอุ่น พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกชายมีชีวิตที่ดี แต่เพชรกลับรู้สึกผิดที่ไม่สามารถช่วยเหลือแม่ได้มากนัก เขา้าเงินทองจำนวนมากและชีวิตที่สุขสบายเพื่อแม่ของเขา
เพชรร่างนี้โตมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวย เขาเรียนในโรงเรียนที่มีทรัพยากรจำกัด เพื่อนๆ บางคนก็ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งเหมือนกัน ทำให้พวกเขาต้องพยายามดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด เพชรรู้สึกถึงความเ็ปและความยากลำบากที่เพชรคนนี้ได้เจอ บางครั้งท้องก็ต้องทนหิวโหยเวลาที่แย่งอาหารกลางวันกับเพื่อนในโรงเรียนไม่ทันและเขาก็ไม่มีเงินพอที่จะซื้ออาหารมื้อนั้นทาน ต้องรอกลับบ้านไปทานอาหารเหลวราคาถูกที่แม่ซื้อมาไว้ให้เพื่อประทังชีวิต
เพชรพยายามดิ้นรนหางานทุกอย่างทำโดยจะทำหลังเลิกเรียนเพื่อหาเงินช่วยแม่อีกทาง
เพชรมักถูกเพื่อนล้อเลียนและถูกรังแกมาตลอด เพราะเขาเป็เด็กที่อ่อนแอ บอบบางและไม่มีพ่อแม่คอยปกป้อง แต่เขาก็พยายามไม่สนใจและตั้งใจหาเงินเพื่อให้เขาและแม่มีชีวิตสุขสบาย แต่ทว่า
คุยกับนักอ่าน
เื่นี้อาจจะพาดเกี่ยวกับเลี้ยงเด็กใครว่ายาก? นิยายวาย Mpreg เหมือนกัน
อ่านแยกกันได้ค่ะ
จากตัวร้ายเื่โน้นสู่นายเอกเื่นี้ เป็กำลังใจให้เพชรคนใหม่ด้วยนะคะ
62K
