แล้วปิดเทอมเล็กก็จบลง เปิดเทอมวันแรก 4คนเพื่อนรักก็คุยกันเื่ที่ไปเทียวกันมา
"ปิดเทอมใหญ่รอบหน้าไปเหนือกันดีมั้ย?"ลูกหยีอยากไปเที่ยวทางเหนือมานานแล้ว
"ได้สิ..นัดกันไว้ก่อน เราได้หยอดกระปุกล้วงหน้า"ละอองดาวอยู่ฝ่ายสนับสนุนเพื่อน
"งั้นเป็อันว่ารอบหน้าเราไปเชียงใหม่กัน"มานิตสรุปเขาก็จะได้เตรียมเงินสำหรับตนเองกับน้องสาวด้วย
'เป๊งงง'เสียงระฆังดังขึ้นบอกให้รู้ว่าถึงเวลาเข้าแถว
จนมาถึงวิชาลูกเสือ ครูก็ได้ประกาศว่าจะมีการเข้าค่ายลูกเสือในอาทิตย์หน้า พร้อมส่งใบให้นักเรียนไปให้ผู้ปกครองเซ็นรับรู้ว่าต้องต้องไปเข้าค้าย 1คืน2วัน
จุรีที่ห่วงลูกสาวก็ค่อยตรวจว่าลูกสาวจะลืมอะไรมั้ย ส่วนแก้มใสก็เตรียมอุปกรณ์ทำครัวไปบางส่วน เพราะเพื่อนๆอีกสองคนต่างก็เตรียมอุปกรณ์ไปด้วยแต่วัตถุดิบกับอาหารเธอเตรียมเอง เพราะเธอรู้ว่าต้องทำอะไร
ตอนนี้มานิตเริ่มช่วยดูเครื่องได้บ้างแล้วเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มอยากทำงานการเกษตรมากกว่า ตอนนี้ตาจวบพ่อของมานิตก็ได้ซื้อที่นาเพิ่ม มานิตจึงคิดอยากกลับไปทำนาและอาจปลูกมะม่วงหรืออาจทำบ่อเลี้ยงปลามากกว่าเพราะเ้าตัวชอบเป็เกษตรกร ตอนนี้ครอบครัวเขาไม่ลำบากแล้วสามารถส่งให้น้องสาวเรียนต่อสูงได้
"พี่แก้มใส..ฟ้าใสอยากกินปีกไก่ยัดใสแบบวันก่อนอ่ะ"สาวน้อยมานั่งกอดแขนพี่สาวที่กำลังเก็บของเตรียมไปเข้าค้ายวันพรุ่งนี้
"ไว้พี่กลับจากเข้าค้ายจะทำให้นะ พรุ่งนี้กินปีกไก่อบซอทมะเขือเทศไปก่อนนะพี่ทำไว้เมื่อกี้นี้เอง "เธอทำไว้ให้น้องสาวกินพร้อมต้มพะโล้ขาหมู
"พี่แก้มใสจะกลับวันไหน"สาวน้อยออดอ้อนพี่สาว
"พี่ไปแค่สองวันเอง..ฟ้าใสอยู่บ้านดูแลตากลมให้พี่ด้วยนะ"
"ได้จ้ะ"ถึงจะรับปาก แต่ก็ยังเกาะพี่สาวไม่ปล่อย ฟ้าใสจะติดพี่สาวมาก เพราะแก้มใสจะตามใจน้องสาวและเวลาเธอไปไหนกับฉัตรชัยก็จะมีฟ้าใสกับตากลมตามไปด้วยทุกครั้ง พอพี่สาวจะไม่อยู่สองวันสาวน้อยจึงรู้สึกคิดถึงพี่สาวไม่อยากให้พี่สาวไปเข้าค้าย
เ้าตากลมนั้นเมื่อรู้ว่าเ้านายจะต้องไปค้างคืนก็ไม่ได้คิดตาม มันจะติดพ่อกับแม่มากกว่าเพราะทั้งคู่ค่อยซื้อไก่ย่างแล้วนำมาป้อนให้มันกิน
แล้วก็ถึงวันเข้าค้าย ทางโรงเรียนพานักเรียนไปเข้าค้ายต่างอำเภอที่ห่างจากตัวจังหวัดกว่า40กิโล
และเป็ครั้งแรกในรอบเทอมที่เธอได้อยู่ใกล้อัญชลีอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไร
มาถึงที่ค้ายครูก็ให้นักเรียนแบ่งกลุ่มกัน ที่กลุ่มของแก้มใสได้เพื่อนมาอีกสองคนคือสาวิกากับดวงพร ส่วนมานิตแยกไปอยู่กลุ่มลูกเสือ
กลุ่มของแก้มใสเมื่อจัดของกันเรียบร้อยก็เดินไปรวมกลุ่มเพื่อฟังครูบอกกฏระเรียบ และเป็การร่วมกิจกรรม
พอพักเที่ยงครูก็ให้แต่ละกลุ่มทำอาหารกินเองตามของที่เตรียมกันมา
แก้มใสทำง่ายๆคือน้ำพริกหมูผัดโคราช กับต้มส้มปีกกลางที่เธอนำหมูสับและปีกไก่แช่มาในกระติกใส่น้ำแข็ง และปิดท้ายก็กระหล่ำปลีทอดน้ำปลา
"แก้มใสทำอาหารเก่งจัง "ดวงพรเห็นแก้มใสทำอาหารก็แปลกใจ
"งั้นที่ทำปิ่นโตมาทุกวันก็เป็แก้มใสทำเหรอ?"สาวิกาเห็นแล้วน้ำลายไหล
"เดียวพวกเธอจะติดใจ"ลูกหยีรีบอวยเพื่อน ครูเดินมาดูและให้คะแนน ก็เห็นเมนูแต่ละอย่างถึงกับถาม
"พวกเธอจะไปเปิดร้านอาหารที่ไหน กลุ่มอื่นทำเมนูมาม่ากับปลากระป๋อง แต่กลุ่มพวกเธอนี้เหมือนย้ายครัวมาที่นี้"
"ต้องยกความดีให้ปัทมาค่ะครู "ดวงพรเอ่ยกับครูดวงกมล
"แต่ก่อนเธอไม่ใช่คนทำอะไรเป็นี้ ไปเรียนมาจากไหน"ั้แ่ม.1 ปัทมาก็ไม่เคยมีอะไรโดดเด่น
"ปัทมาเป็แบบนี้มานานแล้วค่ะครู แต่มักถูกคนอื่นมาแย่งเอาความดีไป "ละอองดาวรีบแก้ข่าวให้เพื่อน
ครูดวงกมลก็นึกตาม ในอดีตปัทมาอยู่กับใครกัน ก่อนจะนึกได้ว่าอยู่กลุ่มอัญชลี ตอนนั้นอัฐชลีเรียนเก่งมาก ส่วนปัทมาถึงจะเรียนดีแต่ผลงานกลับไม่มี ส่วนใหญ่จะเป็อัญชลีที่เป็หัวหน้ากลุ่มและก็ทำงานดีทุกครั้ง มาปีนี้ที่อัญชลีผลการเรียนแย่จึงถูกย้ายห้อง
"ถ้าครูจะให้ปัทมาค่อยดูแลอัญชลีจะได้มั้ย ยังไงแต่ก่อนก็เคยอยู่กลุ่มเดียวกัน"ครูดวงกมลถามเพราะอยากให้นักเรียนที่เคยดีเด่นกลับมามีผลงานดีอีกครั้งแถมอัญชลียังเป็ศิษย์รักของตนอีกด้วย
"อย่าดีกว่าค่ะครู แก้มใสไม่ถนัดดูแลใครค่ะ ขนาดทุกวันนี้ละอองดาวกับกุลสตรียังต้องค่อยแนะนำหนูอยู่เลยค่ะ"แก้มใสบอกไปตามตรง ถ้าเป็สมัยก่อนเธออาจไม่กล้าปฏิเสธ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ที่เธอมีความกล้ามากขึ้น
ครูดวงกมลฟังแล้วก็ไม่คิดว่าปัทมากล้าบอกปฏิเสธตรงๆ ไม่เหมือนสมัยก่อนที่จะทำอะไรต้องฟังอัญชลีตลอด
"ครูดวงกมลค่ะ พวกหนูก่อไฟไม่ติดค่ะ"เสียงนักเรียนอีกกลุ่มร้องเรียกครูให้ไปช่วย ครูดวงกมลจึงต้องเดินไปหานักเรียนอีกกลุ่ม
"เมื่อก่อนเราเห็นปัทมาเดินตามหลังอัญชลีตลอดจนคิดว่าเธอเป็ลูกไล่ของอัญชลีสะอีก"สาวิสาพูดขึ้น
"เพราะเราไม่ชอบพูดอะไรมาก แต่ไม่คิดว่าการที่เราเงียบจะกลายเป็ทำให้คนอื่นมาเอาเปรียบ "
"ถึงว่าตอนนี้ผลการเรียนของอัญชลีถึงตกเอาตกเอา"ดวงพรหายสงสัย ตอนแรกก็ก็แอบคิดว่าทำไมอัญชลีที่เรียนดีมาตลอดถึงได้มีผลการเรียนที่ตกจนน่าใจหาย ทีแท้ก็แอบอ้างผลงานคนอื่นนี้เอง
"แต่ถึงจะเอาเปรียบปัทมา แต่หล่อนก็ไม่น่าจะได้คะแนนแย่จนถูกย้ายห้อง"สาวิกาก็ยังสงสัย
"อย่าไปสนใจเลย เรามาดูดีกว่าว่าข้าวสุกยัง"แก้มใสไม่อยากจะสนใจ
ผลสรุปดวงพรกับสาวิกาก็ติดใจรสมือของแก้มใส จนกินกับข้าวหมดทุกอย่าง
"ต่อไปนี้เราต้องมากินข้าวร่วมวงกับพวกตัวแล้วละ"
"เอาแบบนี้สมัย เราจะทำกับข้าวเผื่อ แต่ข้าวพวกตัวต้องเอามาเองนะ เราคิดแค่ค่ากับข้าว"
"ได้สิ..ต่อไปนี้เราก็มีของอร่อยกินกันแล้ว"สาวิกาพูดอย่างดีใจ
"ร้านข้าวเจ๊เปิ้ลก็อร่อย"
"แต่เราอยากกินฝีมือแก้มใส"ดวงพรพูดแบบไม่ต้องคิด เธอเห็นั้แ่เปิดเทอมว่าแก้มใสจะทำปิ่นโตมาทุกวันแล้วก็ไปนั่งกินกัน4คนใต้ร่มไม้ ที่แท้เพื่อนคนนี้ก็ทำกับข้าวอร่อยนิเอง แถมเธอยังเป็คนคุยสนุกอีกด้วย ทำไมในอดีตพวกตนถึงมองไม่เห็นความน่ารักนี้นะ
"ถ้าพวกตัวได้ชิมตำคอหมูย่างของแก้มใสจะติดใจ พูดแล้วอยากกิน"ลูกหยีบ่นขึ้น แล้วทั้งหมดก็คุยกันเื่กินไปอีกหลายเมนูพร้อมกับเก็บของไปล้างเพื่อทำกิจกรรมต่อไปคือการเดินป่าเก็บธง
"สถานที่ต้องเก็บธงแต่ละจุดโดยมีสัญลักษ์ของครูที่ติดไว้ให้ ทุกคนต้องเกาะกลุ่มกันไป อย่าแตกกลุ่ม มองสัญลักษ์ให้ดี น้ำดื่มเตรียมให้พร้อม"ครูสมชายยืนด้านหน้า โดยมีกลุ่มเนตรนารีและลูกเสือยืนฟังกันอย่างตั้งใจ
พูดจบก็ดูความพร้อมก่อนจะปล่อยตัวนักเรียนทุกคน โดยมีครูคอยตรวจดูตามจุดต่างๆเพื่อความปลอดภัยของนักเรียน
นักเรียนต่างก็เดินเข้าป่าไปตามสัญลักษ์ที่ครูทำไว้ แรกๆยังเป็กลุ่มใหญ่ แต่พอเดินไปต่างก็ต้องเก็บเครื่องหมายให้ได้มากที่สุดจึงเริ่มกระจายตัว
กลุ่มของแก้มใสค่อยๆเดินตามเก็บเครื่องหมายอย่างไม่รีบร้อน พวกเธอปล่อยให้คนไปล่าเก็บกันก่อน เพราะตอนนี้แดดเริ่มแรงแล้ว
"โน้น..เราเห็นเครื่องหมายแล้ว "ลูกหยีขยับแว่นตาก่อนจะเห็นสัญลักษ์แล้วเดินไปเพื่อเอาตราปั้มมาปั้มใส่กระดาษเพื่อให้รู้ว่าพวกเธอได้มาถึงป้ายนี้แล้ว
อัญชลีกับเพื่อนที่เห็นกลุ่มของแก้มใสก็นึกเจ็บใจ
'อีนี้มันนับวันยิ่งเด่นเกินหน้าไปแล้ว เข้าป่าครั้งนี้ขอให้มันหลงทาง อย่าออกไปจากป่าได้เลย' หญิงสาวคิดอย่าคับแค้น เธออยากทำร้ายอีนั้นให้มันย่อยยับ
หญิงสาวคิดอย่างคับแค้นไปตลอดทาง จนหญิงสาวนึกอะไรขึ้นได้ ตลอดการเดินหาเครื่องหมายครูจะคอยติดป้ายบอก แล้วถ้าไม่มีป้ายละ หญิงสาวคิดอย่างชั่วร้าย ก่อนจะทำเป็เดินรั้งท้ายแล้วแกะป้ายบอกทางออกตลอดทาง
กลุ่มของแก้มใสไม่รู้ว่าป้ายถูกแกะออก ทั้ง5คนเดินไปเลื่อยๆจนไม่รู้ว่าพวกตนได้เข้าไปในป่าลึก
"ทำไมเรายังไม่เห็นป้ายบอกทางอ่ะ"แก้มใสถามขึ้นพร้อมมองหารอบๆ
"เดี๋ยวค่อยหา เราขอพักก่อนนะ ไม่ไหว..เหนื่อย"ลูกหยีนั่งหอบพร้อมถอดแว่นอย่างหมดสภาพ
"ดีนะที่เชื่อลูกน้ำให้เอาผ้าขนหนูผืนเล็กติดตัวมาเช็ดเหงื่อ"น้ำคือชื่อเล่นของสาวิกา ส่วนดวงพรชื่อเล่นว่าตาล ลูกหยีจึงเรียกเพื่อนๆว่าลูกน้ำกับลูกตาลได้เข้าคู่กับตนเอง
"ทำไมป้ายนี้ถึงไกลจัง!"ละอองดาวบ่นอย่างเหนื่อยหอบ
"มันแปลกๆนะ"แก้มใสมองไปรอบๆก็เหมือนมีแต่ต้นไม้หนากว่าที่ผ่านไป
"นี้กี่โมงแล้วอ่ะ"ลูกตาลถามเพื่อนๆ
ลูกหยียกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู
"บ่าย4โมงจะครึ่งแล้ว"
"เราเดินมาจะ2ช.ม แล้วเหรอ ที่จริงเราต้องถึงจุดสุดท้ายแล้ว แต่ทำไมพวกเรามองไม่เห็นป้ายละ"ละอองดาวพูดขึ้นอย่างใ
"ไม่ใช่แหละ..พวกเราต้องหลงป่าแนเลย เอาไงดี"ลูกน้ำเอ่ยออกมาอย่างใจเสีย
"ลูกน้ำใจเย็นๆ..เราต้องตั้งสติ "ละอองดาวปลอบเพื่อนก่อนจะหันมองรอบๆ
ทั้ง5สาวลองเดินย้อนกลับไปจุดที่พวกตนเดินมา แต่กลับยิ่งหลงเข้าไปในป่าลึกมากขึ้น จนที่สุดฟ้าก็มืดลง แต่5สาวก็ยังวนอยู่ตรงจุดเดิมเหมือนมีใครมาปิดทางออก
"ทำไมเราเดินเหมือนวนกลับมาที่เดิมละ"แก้มใสเอ่ยขึ้น เพราะเธอหักกิ่งไม้ทำสัญลักษณ์ไว้ แล้วพวกเธอก็เดินกลับมาเจอกิ่งไม้ที่หักตรงจุดนั้น
"นี้มันสองทุ่มแล้ว ทำไมเราถึงวนที่จุดเดิมเลย เหมือนมีใครมาปิดทางออกของพวกเราไว้ "ลูกหยีพูดอย่างใจไม่ดี พร้อมมองไปรอบๆ
"เอาแบบนี้ เราหยุดพักก่อน"ลูกน้ำเสนอพร้อมดูกระติกน้ำที่เตรียมมานั้นหมดลงแล้ว
"ป่านนี้ครูคงรู้แล้วว่าพวกเราหายไป เดี๋ยวก็คงหาพวกเราเจอ"ละอองดาวให้กำลังใจเพื่อนๆ ทุกคนจึงหยุดพักหาที่นั่งเพื่อรอความช่วยเหลือ
สถานที่รอบๆมีแต่ความมืดและเสียงนานาสัตว์
"น่ากลัวอ่ะ"ลุกหยีกอดแขนแก้มใสไว้แน่น เพราะเสียงรอบข้างมันดูน่ากลัวเหมือนอยู่ในหนังผีบ้านผีปอบ
"เหมือนเราอยู่ในหนังบ้านผีปอบเลย"ลูกตาลมองรอบๆอย่างไม่ไว้ใจ และทั้ง5สาวต่างก็รู้สึกเหมือนถูกมองอยู่ตลอดเวลา
"ทำไมครูยังไม่มาตามหาเราอีก"แก้มใสบ่นขึ้น สถานการณ์นี้เธอกลับคิดถึงเ้าตากลม ถ้ามันอยู่ด้วยต้องช่วยเธอออกจากป่าได้แน
453
