ตอนที่ 7 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (16)
ฮูหยินของหลินกั๋วกงเป็คนความคิดบรรเจิดพอสมควร งานทายปริศนาโคมไฟหนนี้จัดขึ้นบนเรือ เรือใหญ่สิบกว่าลำถูกโซ่เหล็กล่ามดาดฟ้าเรือเข้าไว้ด้วยกัน เมื่อก้าวขึ้นไปรู้สึกเหมือนเดินบนพื้นเรียบ แสงไฟบนเรือสว่างจ้า ทายปริศนาได้ ปล่อยโคมลอยน้ำได้ หรือจะชมวิวทิวทัศน์รอบๆ แม่น้ำก็ยังได้
เหยียนเจ๋อพาเหอหรงเดินข้ามไป โคมไฟดวงใดที่เหอหรงอยากได้ เหยียนเจ๋อทายปริศนาถูกทั้งหมด เมื่อเวลาผ่านไป รอบตัวพวกเขาก็มีฝูงชนเข้ามาห้อมล้อม
“คุณชายท่านนี้มาจากจวนเหวินจงโหวมิใช่หรือ แล้วคุณชายผู้นี้มาจากตระกูลใดกันเล่า ถึงได้ปรีชาสามารถโดดเด่นเยี่ยงนี้”
“คนที่ติดตามอยู่ข้างกายคุณชายแห่งจวนเหวินจงโหวคือบุตรชายบุญธรรมของตระกูลเขา”
“หัวไวถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจเลยเหตุใดเหวินจงโหวถึงชอบเขา”
เหอหรงได้ยินแล้วกระหยิ่มใจสุดๆ เขาพึมพำเสียงเบา “แน่นอนอยู่แล้ว ข้าเป็คนอบรมสั่งสอนเ้ามานะ ต้องเยี่ยมยอดกว่าคนธรรมดาพวกนี้อยู่แล้ว!”
เหยียนเจ๋อหัวเราะเบาๆ “เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณคุณชายน้อยที่สั่งสอนข้ามาอย่างดีแล้ว”
เหอหรงเชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าไม่ได้ปลื้มใจคำขอบคุณของเ้านักหรอกนะ”
ทว่าความได้ใจกลับระบายอยู่บนใบหน้า เห็นหรือยัง มีเพียงผู้ชายที่ยอดเยี่ยมอย่างเขาเท่านั้นถึงจะอบรมสั่งสอนคนเก่งกาจเช่นนี้ออกมาได้
“กรี๊ด! ช่วยด้วย มีโจรสลัด!” เสียงกรีดร้องโกลาหลดังมาจากบริเวณดาดฟ้าเรือที่ห่างออกไปไม่ไกล อยู่ๆ ใต้เรือเหอหรงก็มีชายชุดดำโผล่ออกมาหลายคน ทั้งหมดมือถือกระบี่ยาวดาบใหญ่บุกไล่ฟันสังหารเข้ามา
ขึ้นชื่อว่าโจรสลัด ทว่าระหว่างทางกลับเอาแต่ฆ่าคน ไม่ชายตาแลทรัพย์สินเงินทองด้านข้างเลยสักนิด
เหอหรงใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่พวกมันมุ่งมาฆ่าคนโดยเฉพาะ
ทันทีที่เสียงกรีดร้องดังขึ้นเหยียนเจ๋อก็บังเหอหรงไว้ด้านหลัง “มีบางอย่างผิดปกติ!”
เหอหรงดึงเหยียนเจ๋อถอยไปด้านหลัง หัวเราะเสียงเย็นพลางกล่าว “สถานที่สำคัญอย่างเมืองหลวง ใต้ฝ่าเท้าองค์ฮ่องเต้จะไปมีโจรสลัดได้อย่างไรกัน”
ฝีมือสังหารคนของโจรเ่าั้ชำนาญคล่องแคล่ว ไม่ปรายตามองเงินทองโดยรอบสักแวบ เหอหรงกัดฟันแน่น เอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด “โจรสลัดหวังเงินกันทั้งนั้น เ้าดูสิว่าคนพวกนี้ได้ไปแย่งชิงสมบัติผู้ใดหรือไม่ ดูท่าทางชำนาญการของพวกเขาสิ ไม่ใช่นักฆ่าที่ตระกูลไหนเลี้ยงไว้ก็เป็พลทหารที่เคยผ่านามา และต้องเป็ระดับมือฉมังด้วย”
เหยียนเจ๋อแปลกใจมาก เขาคิดมาตลอดว่าคุณชายน้อยร่างกายอ่อนแอและขี้กลัว หลายวันก่อนได้เห็นเขาจัดการอวิ๋นซิ่วถือว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็เื่ฝ่ายในของเรือน ไม่มีเหตุการณ์รุนแรงถึงขั้นเืตกยางออก
ไม่คิดเลยว่าวันนี้ต้องมาเจอเหตุการณ์ฆ่ากันตายเช่นนี้เขากลับไม่เกรงกลัว ซ้ำยังวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างสุขุมอีกด้วย
เหยียนเจ๋อและเหอหรงถอยมาอยู่กลางเรือแล้ว รอบด้านของเรือถูกโจรล้อมไว้ทั้งหมด โคมไฟล้มระเนระนาดเกลื่อนพื้น เปลวเพลิงสาดแสงทะลุฟ้า
ไม่เหลือทางให้หนี
ไม่ไกลออกไปจากตรงนั้นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนจะพลัดหลงกับครอบครัว นางใจนขาอ่อนนั่งอยู่กับที่ โจรด้านข้างมิได้ออมมือแต่อย่างใด เมื่อเห็นนางก็ง้างดาบจะฟันลงไปทันที
เหอหรงไม่สนแล้วว่าใครจะสงสัย เขาถอดเสื้อตัวนอกออก ฉีกเศษผ้าชิ้นหนึ่งออกมาคลุมหน้าและผมไว้ ก่อนจะคว้าหยิบท่อนไม้ขึ้นมาและพุ่งตัวเข้าไป ฟาดเข้าที่หน้าของโจรด้วยมุมสุดโหดจนช่วยเด็กไว้ได้
ในโลกของเหอหรง เขาเลี้ยงชีพด้วยการล่าสัตว์วิเศษ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่มีพลังพิเศษแล้ว แต่อย่างน้อยประสบการณ์ ทักษะฝีมือที่สั่งสมมา จวบจนวรยุทธ์ที่ร่ำเรียนมาก็ยังติดตัวอยู่
เหอหรงมือถือท่อนไม้ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง แววตาวาววับมีประกายไฟลุกโชติ่อยู่ด้านใน นั่นคือความมีชีวิตชีวาและพลังอันล้นเหลือที่เหยียนเจ๋อไม่เคยเห็นจากเหอหรงมาก่อน
เหอหรงที่อยู่ในการต่อสู้เปล่งประกายถึงเพียงนี้ ราวกับเสียงอึกทึกเซ็งแซ่รอบข้างห่างไกลออกไปในชั่วพริบตา เหยียนเจ๋อได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นของตนเอง
ท่วงท่าของเขางดงามกระฉับกระเฉง เพียงลงมือไม่กี่ครั้งก็เล่นเอาโจรรอบๆ สลบกันหมด
1K
![ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744344860_18928631.webp)
