[จบ] รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว

บทที่ 60 กระดูกมหัศจรรย์ พรสวรรค์ฟ้าประทาน

หลิงอินเผยสีหน้าประหลาด ชายชราคนนี้เรียกได้ว่าบ้ามาก…

เซียน…?

ผู้อาวุโสท่านนี้ก็เป็นเซียนอยู่แล้ว แถมเขายังแข็งแกร่งกว่าเซียนเสียด้วยซ้ำ!

ครอบครองพลังอันไร้ขีดจำกัด…?

ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้สามารถทำลายจักรวาลดาราได้เพียงความคิดเดียวเท่านั้น!

ท่องไปในสวรรค์และโลก…?

สวรรค์และโลกคืออะไร ผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่บรรเลงกู่ฉินเพลงเดียวก็ปรากฏตำหนักเซียนและเซียนร่ายรำแล้ว!

หลิงอินปวดหัว ชายชราบ้าบอนี่มาจากที่แห่งหนใด?

“อะไรนะ?”

หลี่จิ่วเต้าแสดงท่าทางแปลก ๆ ทันทีโดยสงสัยว่าตนได้ยินผิดไป

เหตุใดเขาจึงจะไม่อยากเป็นอมตะและกลายเป็นเซียน เหตุใดเขาจึงจะไม่ต้องการเริ่มต้นเส้นทางแห่งการฝึกฝน ครอบครองพลังอันไร้ขอบเขต เหตุใดเขาจึงจะไม่ต้องการท่องไปในสวรรค์และโลกหล้า…

ประเด็นคือเขาไม่สามารถทำไม่ได้…

เพราะเขาไม่มีคุณสมบัติในการฝึกตน และเขาไม่สามารถย่างก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการฝึกตนได้เลย

ชายชราเมิ่งจีรู้สึกภาคภูมิใจมากนักเมื่อเห็นท่าทีของหลี่จิ่วเต้า

นี่คือพฤติกรรมของคนปกติ

ผู้ฝึกฝนไม่สามารถอยู่เฉยต่อคำถามของเขาได้ นับประสาอะไรกับมนุษย์ธรรมดา

พฤติกรรมของหลิงอินตอนนี้ผิดปกติยิ่ง เพราะนางดูไม่แยแสเลย

“เด็กสาวอยู่ในห้วงแห่งรัก…”

ชายชรารู้สึกพึงพอใจกับท่าทางของหลี่จิ่วเต้า มันเหมือนกับเป็นการบอกว่าสิ่งที่เขาถามนั้นถูกต้องแล้ว หลังจากชนะใจหลี่จิ่วเต้าแล้ว หลิงอินย่อมติดตามเขาอย่างเชื่อฟังโดยธรรมชาติ

‘ข้าเกรงว่าผู้อาวุโสคงไม่เคยคิดว่า จะมีคนเช่นนี้มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา!’

หลิงอินเห็นท่าทีของหลี่จิ่วเต้าและเอ่ยในใจอย่างอับจนคำพูด

มันคงจะแปลกถ้าท่าทีของผู้อาวุโสยังสามารถเป็นปกติได้!

ต่อหน้าผู้อาวุโสแล้ว ชายชราผู้นี้หาใช่แม้แต่ฝุ่นธุลี…

“อย่าสงสัยเลย ข้ามาจากนิกายลับสวรรค์ที่อยู่ภาคกลาง ตราบใดที่เจ้าต้องการ ข้าสามารถทำให้เจ้าเป็นเซียนด้วยพลังอันไร้ขอบเขต แล้วเจ้าก็สามารถท่องไปในสวรรค์และโลกได้”

ชายชราเมิ่งจีมองไปที่หลี่จิ่วเต้า และเริ่มชักชวนหลี่จิ่วเต้าอย่างดุเดือด

“นิกายลับสวรรค์จากภาคกลาง แข็งแกร่งหรือ…?”

หลี่จิ่วเต้าถาม

เขารู้ว่ามีห้าภาคในเหยียนโจว แต่ไม่รู้ว่าภาคกลางนั้นยิ่งใหญ่กว่าตะวันออก ตะวันตก เหนือและใต้ ซ้ำยังแข็งแกร่งกว่าอีกสี่ภาคที่เหลือนัก

นี่เพราะความรู้เกี่ยวกับภาคกลางของเขามีจำกัด

ชายหนุ่มไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าชายชราเมิ่งจีพูดอะไรเกี่ยวกับนิกายลับสวรรค์

‘แข็งแกร่งหรือ…? ชายชรา เจ้ายังฟังคำเหน็บแนมของผู้อาวุโสไม่ออกอีกหรือ เหตุใดไม่รีบ ๆ เดินออกไปเสียเล่า!’

หลิงอินพึมพำในใจ

“มันยิ่งกว่าแข็งแกร่งเสียอีก เอาเป็นว่า สำนักผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดในบูรพาทิศไม่ใช่แม้แต่มดปลวกต่อหน้านิกายลับสวรรค์ของเรา นิกายลับสวรรค์เราสามารถกระทืบเท้าทำลายสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในภาคตะวันออกได้เลย!”

ชายชราเมิ่งจีไม่รู้สึกว่าหลี่จิ่วเต้าเหน็บแนมเลย เขาแค่คิดว่าหลี่จิ่วเต้าไม่เข้าใจนิกายลับสวรรค์เพียงเท่านั้น

ภาคตะวันออกนั้นกว้างใหญ่นัก และภาคกลางก็อยู่ห่างไกลจากภาคตะวันออกมาก มนุษย์จะเข้าใจภาคกลางอันห่างไกลเช่นนี้ได้อย่างไร

เกรงว่าเขาจะไม่รู้มากนักเกี่ยวกับภาคตะวันออกที่เขาอยู่ด้วยซ้ำ

“อ้อ”

หลี่จิ่วเต้าเพียงบางอ้อ จากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก

สำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในภาคตะวันออกไม่ใช่แม้แต่มดปลวก?

นี่กำลังหลอกด่าเขาว่าโง่?

จะมีสำนักใดที่ทรงพลังและน่ากลัวเช่นนี้ได้เล่า…

เขาไม่เชื่อ

นอกจากนี้ แม้ว่าจะมีสำนักอันทรงพลังและน่ากลัวเช่นนี้อยู่จริง ๆ แต่อีกฝ่ายจะมาชักชวนเขาไปทำไม?

เขาไม่มีคุณสมบัติในการฝึกฝนเลยด้วยซ้ำ…

“เจ้าหนุ่ม กระดูกของเจ้าน่าทึ่งยิ่งนัก ไหนจะพรสวรรค์ฟ้าประทาน และปราณวิญญาณที่กำลังแผ่ออกมาจากร่างกายของเจ้า เจ้าจะต้องเป็นอัจฉริยะแห่งการฝึกฝนแน่ ๆ หากเจ้าก้าวเข้าสู่การฝึกฝน เจ้ามีแต่ถูกลิขิตให้พุ่งขึ้นไป เหยียบย่ำใต้หล้าและกลายเป็นผู้ชนะโลกทั้งใบ!”

ชายชราเมิ่งจีหยุดพูดเมื่อเขาได้ยินเสียงบางอ้อของหลี่จิ่วเต้า เขานึกว่าหลี่จิ่วเต้ามัวแต่ตะลึงกับพลังของนิกายลับสวรรค์อยู่

นี่ทำให้เขารีบชักชวนหนักกว่าเดิม ยกย่องหลี่จิ่วเต้าทีละน้อย และใช้โอกาสนี้ยอมรับหลี่จิ่วเต้า

“...”

ใบหน้าของหลี่จิ่วเต้าเต็มไปความมืดมน เขารู้สึกพูดไม่ออก

ข้าดูหน้าโง่มากใช่หรือไม่?

กระดูกน่าทึ่ง พรสวรรค์ฟ้าประทาน และปราณวิญญาณที่กำลังแผ่ออกมาจากร่างกาย!

ชายชราท่านนี้ได้โปรดหยุดพูดเรื่องไร้สาระเถิด!

การประเมินคุณสมบัติผู้ฝึกตนของสำนักไท่หัวเป็นเพียงการแสดงหรือไร

หากเขามีพลังขนาดนั้นจริง ๆ ก็คงไม่อยู่ที่นี่แล้ว แต่คงเข้าร่วมสำนักไท่หัวไปนานแล้ว!

“ผู้เฒ่า การฝึกตนนั้นมีขึ้นมีลง ซ้ำยังมีหายนะมากมาย มันจะดีไปกว่าการเป็นมนุษย์ได้อย่างไร…ฮ่า ๆ ผู้เฒ่า ท่านควรไปหาผู้อื่น ข้าไม่มีความตั้งใจจะเป็นเซียน ข้าต้องการเป็นเพียงมนุษย์ในโลกมนุษย์นี้เท่านั้น”

หลี่จิ่วเต้ายิ้มและเดินออกจากตรงนั้นกับหลิงอิน

เขานัดกับหลิงอินไว้ว่าจะไปตกปลาให้เสี่ยวไป๋ที่ริมแม่น้ำนอกเมือง

ที่บ้านเหลือปลาแค่สองสามตัว ไม่เพียงพอจะให้เสี่ยวไป๋กิน เขาพูดเมื่อวานนี้ว่าวันนี้จะไปตกปลาริมแม่น้ำ และหลิงอินก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่าจะไปด้วย

หลิงอินมาหาเขาทุกวัน ด้วยเหตุนี้ เขากับหลิงอินจึงเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว และความคลุมเครือที่เกิดขึ้นตอนดูตัวก็หายไปนานแล้ว

ชายหนุ่มคิดว่าความรู้สึกเช่นนี้ไม่เลวเลย

เขาไม่ชอบความคลุมเครือที่เกิดจากการนัดดูตัว

ไม่ว่าจะที่ดาวเคราะห์สีฟ้าหรือโลกนี้ เขาไม่เคยมีความรัก และมักรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ยามต้องเข้าหาเพศตรงข้ามด้วยความคลุมเครือ…

“หลิงอินค่อนข้างดีในทุก ๆ ด้าน แต่มัน…ยังเร็วเกินไป ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง”

จะแต่งงานตอนอายุสิบแปดหรือไร

หลี่จิ่วเต้ารู้สึกว่ายังเด็กเกินไป เขาไม่ต้องการแต่งงานไวขนาดนั้น และเขายังมีสิ่งต้องทำอีกมากมายในอนาคต

อีกทั้งเขายังไม่คุ้นเคยกับโลกนี้มากนัก

‘พูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยเหยียนก็ไม่ได้มาหลายวันแล้ว…’

หลี่จิ่วเต้านึกถึงเซี่ยเหยียน ตั้งแต่เซี่ยเหยียนจากไปพร้อมพ่อของนาง นางก็ไม่ได้มาหาเขาอีก

ตอนนั้นเซี่ยเหยียนพาเขาไปที่ชิงซานเพื่อล่าสัตว์ทุกวัน เขายังรู้สึกรำคาญเล็กน้อย แต่ตอนนี้เมื่อไม่ได้เจอเซี่ยเหยียนหลายวัน เขาจึงคิดถึงนางเล็กน้อย

“ผู้ฝึกตนไม่ได้สบายเหมือนข้า นางคงกำลังยุ่งอยู่กับการฝึกฝน…”

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก

อย่างไรเสียเซี่ยเหยียนก็เป็นผู้ฝึกตน และนางมีหลายสิ่งหลายอย่างต้องทำมากกว่าเขาที่เป็นมนุษย์

“เพ้ย เหตุใดจึงรีบร้อนจากไปนักเล่า!”

ชายชราเมิ่งจีรู้สึกตกตะลึงยิ่ง เขาว่าเขาเกลี้ยกล่อมดีแล้วนะ เหตุใดทั้งคู่จึงได้รีบร้อนออกไปเสียนักเล่า!

แค่หลี่จิ่วเต้าไปเขานั้นไม่สนใจ แต่หลิงอินจะไปด้วยไม่ได้!

พลังวิญญาณโดยกำเนิดของหลิงอินนั้นน่าทึ่งนัก นี่เป็นต้นกล้าที่ดีในการฝึกทักษะการอนุมาน เขาจะพาหลิงอินกลับนิกายลับสวรรค์ให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

เมืองชิงซาน ในลานเล็ก ๆ ของหลี่จิ่วเต้า

ลั่วสุ่ยกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยสีหน้าเจ็บปวด

หลังจากกินมัจฉาจำนวนมากจากอาณาจักรเก้าตอนบนไป ร่างกายของนางก็กลายพันธุ์ สายเลือดพยคัฆ์ขาวเริ่มตื่นขึ้น และนางกำลังจะเริ่มวิวัฒนาการ!

ตอนแรกหลี่จิ่วเต้าจะพานางไปตกปลาด้วย แต่เมื่อเห็นว่านางไม่สบายเล็กน้อย หลี่จิ่วเต้าจึงไม่พานางไปที่นั่นและทิ้งนางไว้ที่บ้าน

โฮก!

นางทำเสียงเหมือนแมวและเสือ แล้วร่างของแมวทั้งหมดก็ใหญ่ขึ้นในทันที ชั่วพริบตานั้น พลังของพยัคฆ์ก็หลั่งไหลออกมาจากร่างกายของนาง

นางเริ่มวิวัฒนาการเป็นเสือขาวแล้ว!

“สวรรค์ไม่ยุติธรรม ลูกแมวตัวนี้ ต่อให้วิวัฒนาการก็ยังด้อยกว่าเรามากอยู่ดี…”

ในตู้ปลา ท่ามกลางมัจฉาสามตัวที่เหลือ มัจฉาสัตมายาอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

สายเลือดของพวกเขาทรงพลังและน่าเกรงขามเพียงใด ต้องเรียกว่าแข็งแกร่งกว่าสายเลือดของจักรพรรดิเสียด้วยซ้ำ แมวขาวระดับต่ำอย่างลั่วสุ่ยนั้นเทียบไม่ได้เลยจริง ๆ!

อย่างไรก็ตาม สวรรค์นั้นไม่ยุติธรรม ผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่รักแมวขาวตัวน้อยมากจนไม่สนใจพวกมัน แถมยังใช้พวกมันเป็นอาหารให้แมวขาวตัวน้อยอีก…