จากนั้นเขาก็กดปุ่มอินเตอร์คอม
"รปภ. ช่วยมาพานิรันดร์ออกไปจากตึกด้วย"
หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ผมรู้ว่านี่คือเกม ผมรู้ว่ามันคือส่วนหนึ่งของแผน แต่ถึงอย่างนั้น... มันก็ยังเ็ป ลึกๆ แล้วน้ำเสียงนั้นมันฟังดูสมจริงเกินไป
ครู่ต่อมา รัตน์ก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน
"ไปกันเถอะครับ" เขากล่าวพร้อมกับขยิบตาให้ผมแบบแทบสังเกตไม่ได้
ผมหันไปมองจักร สีหน้าของเขาเ็าเหมือนเดิม ดูห่างเหินและเป็มืออาชีพ แต่แล้ว... เขาก็พยักหน้าให้ผมเล็กน้อยและขยิบตาให้เช่นกัน
ผมกลั้นหายใจ ผมเป็ส่วนหนึ่งของเกมนี้ แต่ความรู้สึกมันเหมือนผมกำลังถูกไล่ออกจริงๆ ทำไมมันถึงแสบจี๊ดขนาดนี้นะ? ทำไมผมถึงปรารถนา—อย่างแรงกล้า—ให้จักรวิ่งตามผมมา ดึงผมเข้าไปกอด แล้วบอกว่าเขาขอโทษ?
เมื่อเราเข้าไปในลิฟต์และประตูปิดลง รัตน์มองหน้าผมแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน
"แสดงได้ดีมากครับ"
ความโล่งใจซัดสาดเข้ามาเหมือนระลอกคลื่น
"ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้นะครับ" ผมกระซิบ ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ การที่มีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในเวลาแบบนี้มันมีความหมายกับผมมาก
เมื่อถึงรถของเขา ผมทรุดตัวลงนั่งและปล่อยให้เขานำทางไปส่งที่บ้านจักร
การเดินทางเงียบสนิท เมืองภายนอกไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ใจผมยังติดอยู่ที่จักร ติดอยู่กับหน้ากากเ็าที่เขาใส่เสมอ ติดอยู่กับความเคยชินที่มีเขาอยู่ด้วย กลิ่นกายของเขา ความเงียบของเขา และวิธีแสดงความห่วงใยแปลกๆ ของเขา—ถึงแม้เขาจะแสร้งทำเป็ไม่สนก็ตาม
เมื่อถึงบ้านจักร ผมพยักหน้าขอบคุณเบาๆ แล้วก้าวลงจากรถ ทันทีที่เปิดประตูบ้าน ลีโอก็วิ่งมาหาผม เพื่อนผู้ซื่อสัตย์ของผมเสมอ
ผมอุ้มมันขึ้นมาจูบที่ขนนุ่มๆ
"อย่างน้อยแกก็เข้าใจฉันเสมอใช่ไหม?" ผมกระซิบที่ข้างหูมัน
ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาและปลดล็อกโทรศัพท์ การแจ้งเตือนเด้งขึ้นมามากมาย แต่มีข้อความหนึ่งที่สะดุดตา—และบีบหัวใจผมเหมือนมือที่เย็นเฉียบและแหลมคม
ข้อความจากแรงสรรค์
"ในเมื่อเ้านายสุดที่รักไม่ปกป้องเธอแล้ว ฉันจะไปหาเธอเอง และเธอจะต้องเป็ของฉัน"
มือผมสั่นเทา
ไม่... ไม่ ไม่ ไม่
ผมจ้องมองคำเ่าั้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันกรีดลึกขึ้นทุกครั้ง
ทำไมผมถึงกลัวขนาดนี้? ผมปลอดภัยแล้ว... ใช่ไหม? จักรยัง...
ผมควรส่งข้อความหาเขาไหม? ไม่ดีกว่า ไม่อยากกวนเขา แต่... ผม้าเขา
ผมพิมพ์ลงไป: "คุณจะมาถึงเมื่อไหร่?"
ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ก็สว่างขึ้น
"เร็วๆ นี้"
โล่งใจ... ความโล่งใจที่ปฏิเสธไม่ได้
แต่ความวิตกกังวลยังไม่หายไป ทุกเสียงเอี๊ยดอ๊าดของพื้นไม้ ทุกเสียงจากโถงทางเดินทำให้ผมขนลุก
ผมลุกไปในครัว การทำอาหารคือการบำบัดอย่างหนึ่ง—หาอะไรทำเพื่อให้มือไม่ว่างในขณะที่สมองหมุนคว้าง กลิ่นกระเทียมเจียวอบอวลไปทั่ว ช่วยให้ผมสงบลงได้บ้าง ผมตักซุปใส่ถ้วย วางลงบนโต๊ะ แต่แทบไม่ได้แตะมันเลย กระเพาะมันบีบรัดจนกินไม่ลง
หลายชั่วโมงต่อมา...
ผมได้ยินเสียงประตูหน้าบ้าน
ผมลุกขึ้น หัวใจเต้นรัว
ผมเดินไปที่ประตูช้าๆ แล้วผมก็เห็นเขา—จักร
โดยไม่ทันคิด ผมพุ่งตัวเข้าไปกอดเขาไว้แน่น
"ขอบคุณพระเ้าที่คุณมา... ผมกลัวมาก"
"กลัวอะไร?" เขาถามเสียงต่ำ
ผมกลืนน้ำลายและส่งข้อความจากแรงสรรค์ให้เขาดู
สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็มืดมนทันที กรามขบแน่น แววตาเปลี่ยนเป็แข็งกร้าวเหมือนเหล็กกล้า
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก ผมมองดูเขารอสายจนปลายทางรับ
"แรงสรรค์" จักรพูดเสียงเย็น "แกกล้าดียังไงมาข่มขู่พนักงานเก่าของฉัน? ฟังนะ—อย่ามาตามหาเขา เขาไม่ใช่หุ่นเชิดของแก"
แรงสรรค์หัวเราะ "งั้นแกก็ยังแคร์มันอยู่สินะ..."
"ฉันแคร์เพราะแกมันอันตราย เขาหวาดกลัวแก และแกไม่มีสิทธิ์มาตามหาเขา"
"ฉันไม่ทำร้ายเขาหรอก ฉันแค่้าให้เขาอยู่ใกล้ๆ ก็เท่านั้นเอง"
จักรหัวเราะห้วนๆ อย่างขมขื่น "ฉันเห็นเขาแล้วแรงสรรค์ ฉันเห็นว่าเขาหวาดกลัวแค่ไหนตอนที่แกเดินออกมา"
"ฉันยัง้าหุ้นของแกนะจักร ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็จะเอาตัวเด็กนั่นมาด้วย"
"เอาหุ้นไปสิ ถ้าแกจะเลิกยุ่งกับเขา"
"แล้วถ้าฉันอยากได้ทั้งสองอย่างล่ะ?"
"เลือกเอา" จักรตวาด "ถ้าอยากได้เขา ก็ลืมเื่หุ้นไปซะ"
แล้วเขาก็ตัดสายทิ้ง
ผมจ้องมองเขาด้วยอาการที่ยังสั่นอยู่
"ขอบคุณที่ยืนหยัดเพื่อผมนะครับ" ผมกระซิบ
"เสมอ" เขาตอบ และเป็ครั้งแรก... ที่ผมเชื่อเขาหมดใจ
"ทานข้าวกันเถอะครับ" ผมพูดเบาๆ พยายามเปลี่ยนบรรยากาศ
"เธอทำอะไรกินล่ะ?" เขาถาม
"เดี๋ยวก็รู้ครับ"
เรานั่งลงทานข้าวด้วยกัน เขาชมผมว่า "อร่อยดีนะ เธอเก่งขึ้นแล้ว"
"ขอบคุณครับ"
เมื่อทานเสร็จ จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้น
"ผมต้องกลับไปที่ออฟฟิศ... แต่ก่อนอื่น ผมต้องไปซื้อช็อกโกแลตให้นุ่นสักกล่อง ถึงผมจะรำคาญเธอ แต่มันคือส่วนหนึ่งของแผน ถ้าเธอคิดว่าผมหลงรักเธอ เธอจะคิดว่าเธอชนะ แต่เธอไม่ชนะหรอก พวกเราต่างหากที่จะชนะ"
ผมกลอกตา "ถ้าซื้อให้เธอ คุณก็ต้องซื้อให้ผมด้วยนะ"
เขาขยับเข้ามาใกล้ แววตาเป็ประกาย
"แล้วอยากได้อะไรล่ะ คุณหนูขี้อ้อน?"
"อะไรก็ได้ที่คุณอยากให้ แค่... รีบกลับมาเร็วๆ นะครับ"
เขาเอื้อมมือมาขยี้ผมผม "ทำอะไรเนี่ย?" ผมหัวเราะ
"ผมต้องไปแล้ว... แต่ใจจริงไม่อยากไปเลย ผมอยากอยู่กับเธอ" เขากระซิบ
เขาหันไปทางประตู ผมเดินตามไป เขามองกลับมาแล้วพูดว่า:
"เดี๋ยวผมกลับมา"
จากนั้น โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว เขาก็ก้าวเข้ามาใกล้悦อีกครั้ง จูบที่แก้มของผม และโอบกอดผมเอาไว้
ผมยืนตัวแข็งทื่อ
นั่นมัน... อะไรกัน?
เรากอดกันแน่น ราวกับว่าเราต่างก็้าอ้อมกอดนี้
และก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร เขาก็จากไปแล้ว
32K
