ชั้น 10
คอนโดฯของราช
คุณหมอรูปหล่อโยนพวงกุญแจลงบนเตียงนอนร่างสูงทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มอย่างอ่อนล้า มองปลายเตียงนอนชุดกาวน์ของมาธูรแขวนพาดเก้าอี้ “ ไล่ผมให้ไปหาวินนี่ แบบนี้ก็ได้เหรอ“ คุณหมอคุยกับเสื้อกาวน์ หน้าตาเครียดจัด “ฉันขอมีเพื่อนใหม่ค่ะ” ราชเป่าลมโกรธออกอย่างแรง” มันหมายความว่ายังงัยนะยายทึ่มตอนนี้เธอไม่ทึ่มแล้ว ตอนนี้เธอเป็เมียของราช เฮ้อออ”คุณหมอเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรีบเร่ง ตัดสินใจออกไปหาวินนี่
เสียงโทรศัพท์ของคุณหมอราชดังขึ้นระหว่างทางข้ามตึก “มาธูร...ว่าไงครับผมไปรับคุณได้แล้วใช่ไหม” คุณหมอราชถามอย่างมีความหวังจะไปดินเนอร์ด้วยกันในค่ำคืนนี้ “เปล่าค่ะ ฉันโทร.มาบอกว่าฉันจะขอไปดูหนังกับนิทตี้และภาวนาค่ะ คุณหมอจะมารับก็ได้นะคะแต่ถ้าเหนื่อยก็นอนพักก่อนได้ค่ะ วันนี้ดูคุณหมอเพลียมาก ไว้เจอกันนะคะ” สีหน้าของคุณหมอเต็มไปด้วยความสงสัย“เจอกันนะคะ !!! แค่นี้เหรอ เธอไม่ถามเราสักคำว่าเราจะกินอะไร” น้ำเสียงน้อยใจของคุณหมอดังขึ้น ชายหนุ่มเกือบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง
ชั้น 12
คอนโดฯของวินนี่
เสียงกดกริ่งดังขึ้นเพียงครั้งเดียว นักบินหนุ่มะโตัวลอยขึ้นจากโซฟา “เธอกลับมาแล้ว เธอต้องดีใจเมื่อเห็นพวกเราทำความสะอาดบ้านให้เธอ” วินนี่เปิดประตูกว้างออกพอประมาณสีหน้าใเมื่อพบ “อ่าวคุณหมอเองนึกว่านิทตี้” วินนี่ชะโงกร่างส่องดูด้านหลังของคุณหมอและส่ายหน้าไปมา หันหน้ากลับมาพูดกับผู้กองที่นั่งจิบเบียร์อย่างสบายอารมณ์คุณหมอราชทรุดร่างนั่งบนโซฟายาว สีหน้าเซ็งจัด “พวกเธอทั้งสามคนนัดทานข้าวค่ำ พากันไปเดินซื้อของ และเมื่อกี้เธอขอผมไปดูหนัง” วินนี่หันควับมาที่เดฟ “เดฟ นายได้ยินแล้วใช่ไหม ฉันบอกนายให้รีบไปรับพวกเธอ นายไม่เชื่อ พวกเธอรวมกันเบี้ยวกันแล้ว สิ่งที่ฉันกลัวก็คืออนาคตฉันต้องเฝ้าบ้านคนเดียว“
เดฟพลิกโทรศัพท์มือถืออ่านข้อความของหญิงรักที่ส่งเข้ามา เดฟอ่านช้าๆ " เธอบอกว่า ไม่ต้องมารับนะคะ ฉันขอไปดูหนังกับ N&Mค่ะ "
คุณหมอคว้าขวดเบียร์มากระดกในอารมณ์ที่สับสน เดฟยิ้มแฉ่ง “ นี่คุณวินนี่และคุณหมอครับ ก่อนที่พวกเธอจะมาคบกับพวกเรา พวกเราคือ Free Birds เราได้บินกันอย่างอิสระเสรี ตอนนี้ทำไมพวกเธอจะเที่ยวบ้างไม่ได้ ผมว่าปล่อยๆพวกเธอให้หายใจคล่องๆหน่อยครับ เชื่อเดฟ อีกไม่นาน พอพวกเธอมีลูกเท่านั้น แม่คุณทั้งสามคนนี้ก็หมดอิสระไปไหนไม่ได้” ผู้กองยกปลายเท้าขึ้นไขว่บนโต๊ะกลางเล็ก เอนร่างลงนอนต่อ คุณหมอรีบพูด “ผมกลัวว่าผมจะโดนคนอื่นชิงเอาเธอไปก่อน ถ้าเราปล่อยให้พวกเธอได้อิสระมากเกินไป” หน้าตาคุณหมอยับยู่ยี้เหมือนผ้าซักใหม่ที่ออกมาจากเครื่องซักผ้า ร่างสูงของวินนี่ขยับนั่งใกล้ร่างคุณหมอสุดหล่อ “
มีคนมาชิงเอาไป นี่คุณหมอราช อย่าบอกผมว่า คุณหมอคนนี้ที่ใครๆชมว่าหล่อกว่าผมจับมาธูรไว้ไม่อยู่เหรอครับ” เดฟสะดุ้งเมื่อได้ยินราชพูดเกี่ยวกับคนมาชิงคนรักไป “เดี๋ยวก่อน...ที่คุณหมอพูดก็มีเหตุผลวะ” เดฟลุกขึ้นนั่งตรงทันที “เอางี้ พวกเรามาดูพฤติกรรมของพวกเธอสักเจ็ดวันถ้ามีอะไรผิดปกติ เราก็วางแผนใหม่ พวกเราควงสาวผิวขาว หุ่นนางแบบให้ดูเสียเลย” เสียงหมอนอิงทั้งสองใบดัง “ผลั๊ก !!” หมอนทั้งสองลอยใส่หน้าและลำตัวผู้กองที่นั่งปิดเปลือกตาทัน “พวกคุณปาหมอนใส่ผมทำไม” ผู้กองคว้าหมอนวางลงข้างๆ วินนี่ชี้หน้าเพื่อนรัก “นายบอกให้ควงสาวๆต่อหน้าพวกเธอมันใช่วิธีแก้ปัญหาของพวกเราเหรอวะ เชิญนายควงเองคนเดียว”
เสียงข้อความดังจากโทรศัพท์ของวินนี่ดังขึ้น“โทร.กลับด้วยค่ะ” วินนี่รีบโทร.หานิทตี้“ว่าไงครับคนสวย มีอะไรให้ผมรับใช้” นิทตี้รู้สึกแปลกกับเสียงตอบรับ”คุณยังเมาอยู่หรือคะ” วินนี่ยืนขึ้นทันที “นิทตี้ ผม....ไม่เมาครับ” หญิงสาวอมยิ้มพร้อมเอ่ยคำหวาน” ที่รักคะ วันนี้ฉันขอพาสองสาวไปดูหนังกันนะคะ” วินนี่หันหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองคนที่อ้าปากรอฟัง “ ได้ครับ ตกลงคุณจะให้ผมไปด้วยไหม ผมหมายถึงพวกเราทั้งสามคน” วินนี่พูดยังไม่ทันจบ เธอรีบตัดสายไม่รอฟังคำพูดของเขาต่อ
“เธอบอกว่าให้พวกเราไปรับตอนเที่ยงคืน เฮ้ย! เดฟ ได้ยินไหม เธอไม่ถามฉันเลยวะว่าค่ำนี้คุณจะกินอะไรคะกินอะไรหรือยัง” เดฟวางขวดเบียร์ “พวกนายคุยกันไปก่อนฉันจะทำอาหารค่ำให้กินเอง” ร่างสูงของผู้กองค้นหาผักและเนื้อไก่ เสียงล้างผักในห้องครัวทำให้คุณหมอ้าช่วย คุณหมอเริ่มหั่นผัก นักบินหนุ่มตากผ้าที่ระเบียงด้านนอกเขายืนมองผู้คนด้านล่างในสวน พ่อแม่ลูกวิ่งเล่นกันในสนามวินนี่ก้มลงมองตัวเอง “ฉันพร้อมแล้วหรือวะ ที่จะเป็พ่อคน”วินนี่ส่ายหน้าไปมาเมื่อพบลูกน้อยะโโลดเต้นให้พ่ออุ้ม “ไม่ดีกว่า รออีกสักปี 2 จะดีกว่า”
เมื่ออาหารค่ำเสร็จเรียบร้อยชายหนุ่มทั้งสามคนนั่งทานอาหารร่วมกัน “คุณหมอ แฟนคุณหมอเปลี่ยนไปไหม นิทตี้ของผมเธอไม่สดใสเหมือนเมื่อก่นอ เธอซึมไม่ค่อยพูดกับผมมาหลายวันด้วย“ วินนี่เปิดหัวข้อเื่ ราชวางช้อนส้อมลง “วันนี้ผมขอมาธูรแต่งงาน เธอไม่ตื่นเต้นเหมือนที่ผมคาดไว้ แถมเธอพูดว่า การเป็ภรรยานี่ลำบากไหมคะแค่เป็แฟน ฉันก็ปวดหัวพอสมควร “ เดฟเดินออกมาพร้อมจานสลัดราดซ้อสเขาแกะผ้ากันเปื้อนออก “สองวันก่อน ภาวนาก็พูดแบบนี้ และ เมื่อวานผมพาเธอไปกินอาหารค่ำเราคุยเื่ซื้อบ้านหลังใหม่ จู่ๆก็พูดว่าการเป็ภรรยามันก็บากนะคะ แค่เราเป็แฟนกัน ฉันก็ระแวงคุณ เธอพูดทำนองนี้“ ราชจ้องหน้าวินนี่แล้วเอ่ยขึ้น“ ผมจะบอกว่าพวกเธอพูดเหมือนกัน มันคืออะไรครับ“
ทั้งสามหนุ่มนั่งมองหน้ากันและกันท่ามกลางความกังวลในใจทั้งสมองปั่นป่วน เสียงเต้นของหัวใจเหมือนกลองรบดังรัวไม่รู้จะสงบลงเมื่อไหร่ ผู้กองเดฟนึกไม่ออกว่าจะทำอะไรนั่งทานอาหารต่อ ส่วนราชหยิบขวดเบียร์มาดื่มต่อ นักบินหนุ่มนั่งคิดสักครู่แล้วดีดนิ้ว “มันต้องมีสาเหตุครับหรือว่าพวกเธอไม่ชอบทำงานบ้าน” ราชส่ายหน้าไม่ใช่อย่างที่นักบินหนุ่มคิดในตอนนี้“ผมจ้างแม่บ้านช่วยเธอทำความสะอาดทุกอย่าง ยกเว้นอาหารผมทำให้เธอแทบทุกมื้อ เพราะเธอมีเรียนในวันเสาร์และงานของเธอเยอะมากในแต่ละวัน“ เดฟล่าวขึ้นลอยๆ และเอียงหน้าไปทางอื่น “ผมว่าพวกเธอเบื่อชีวิตแบบนี้แน่ๆ ผมว่ารอให้พ่อของภาวนาอาการดีขึ้นผมจะจับแต่งงานเลยคอยดู “
โรงภาพยนตร์ Daystars
ชายหนุ่มรูปหล่อทั้งสามคนนั่งรอคู่รักนั่งบนทางเท้าริมถนนถนนในตอนเที่ยงคืนไร้ผู้คนสัญจรมีเพียงรถยนต์จอดเรียงรายของผู้คนที่มาชมภาพยนต์เท่านั้น “การรอคนนี่มันน่าเบื่อเหมือนกัน อีก 1/2ชม กว่าหนังจะจบ ไม่รู้พวกเธอแต่งตัวแบบมาอย่างไร“ วินนี่เริ่มบ่น ส่วนผู้กองเดฟเขี่ยเศษดินและปาก้อนหินเล็กๆลงในหลุมกองดินอีกฝั่งของถนน“นายจะบ่นทำไมวะ เวลาพวกเธอรอพวกเรากลับบ้านดึก นายไม่เคยคิดเลยใช่ไหมคุณชายว่าพวกเธอคงจะเบื่อแบบนี้“ เดฟรำคาญเพื่อนรักที่ก้มหน้ามองนาฬิกาเพียงอย่างเดียว “ บอกตรงๆ ให้รอดูไปก่อนอีกแค่เจ็ดวันเท่านั้น“ วินนี่หันหน้าถามคุณหมอราชที่กำลังกินมันฝรั่งทอดกรอบอย่างเอร็ดอร่อย “ผมเห็นด้วยนะครับ รอสักหน่อย“ราชยื่นซองขนมให้เดฟ “ตกลงทำตามที่ผมบอกใช่ไหม“
เสียงผู้คนเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ นิทตี้เดินนำออกมาก่อนเธอสวมเสื้อยืดหลวมแขนยาวและกางเกงยีนส์ ทั้งสามคนแต่งตัวคล้ายๆกัน “ว้าวคนสวยออกมาแล้ว” นักบินหนุ่มก้าวเข้าไปโอบกอดร่างของเธอไว้แน่น“ ทำไมแต่งชุดนี้ ไม่ร้อนหรือไง” หญิงสาวยิ้มอย่างสดชื่น “เรามากันเอง ต้องมีการระวังตัวหน่อยค่ะ กลับบ้านกันเถอะค่ะ”
สายลมเริ่มพัดมาแรงขึ้นคุณหมอราชเข้าจูงมือของมาธูร มองข้าวของเต็มมือเธอทั้งสองข้าง “แล้วของพวกนี้คืออะไร ทำไมมีตุ๊กตาเต็มไปหมด” มาธูรก้มมองถุงพลาสติกใหญ่มีตุ๊กตาหมีหลายขนาดเต็มทั้งสาม“พวกเราขโมยมาค่ะ” ดวงตาคมของราชจ้องหน้าเธอไม่กระพริบตา ปลายนิ้วมือของเขาปัดเส้นผมที่ปรกใบหน้าของเธอขึ้นมาธูรหัวเราะเสียงใส ”ฉันล้อเล่นค่ะ วันนี้นิทตี้พาไปเล่นเกมส์ยิงปืนลมที่งานออกร้านประจำปีด้านหลังพวกเรายิงชนะแทบทุกเกมส์ เ้าของร้านชอบใจมอบตุ๊กตาให้ทั้งหมดพวกเราจะเอาไปแจกคนไข้เด็กพรุ่งนี้คะ” น้ำเสียงและรอยยิ้มของหญิงสาวทั้งสามคนทำให้ชายหนุ่มทั้งสามยืนฟังคำพูดของมาธูร พวกเขาต่างก้มหน้าลงเล็กน้อย
ภาวนาเข้ามาสวมกอดเดฟแนบชิดลำตัว“คุณทานข้าวค่ำหรือยัง“ เดฟหอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง“ ใครจะหิ้วท้องรอคุณ คุณจะให้ผมจะไปส่งที่โรงพยาบาล หรือที่บ้านคุณดี วันนี้ผมมีเวรเข้ากลางคืน” ภาวนาจูบแก้มของเขาคืนและกล่าวบอกเขาว่า“ ที่บ้านค่ะ วันนี้น้องสาวฉันมาเยี่ยมคุณพ่อคะ “
รถยนต์เอนกประสงค์ของคุณหมอราชเริ่มครึกครื้นเมื่อสาวๆเข้ามานั่งเคียงข้างชายหนุ่มทั้งสามคน เสียงเพลงในรถคือเพลงดังจากภาพยนตร์ที่พวกเธอชมมาสักครู่ ครูสาวภาวนาเอนร่างนั่งพิงผู้กองเดฟ เธอเริ่มฮัมเพลงเบาๆสอดแขนควงผู้กองเดฟ นิทตี้นั่งริมหน้าต่างโอบร่างนิทตี้แนบกายจุมพิตกลางหน้าผากเธอ นิทตี้ยิ้มหวานและถามชายหนุ่มทั้งสามคน “ วันนี้พวกคุณสามคนทานอะไรกันคะ“ ผู้กองเดฟยกมือขึ้น “ผมคือพ่อครัว ไม่ต้องห่วง” เสียงปรบมือดังขึ้น “ดีจังเลย งั้นวันศุกร์นี้พวกเราขอไปเล่นโบว์ลิ้งนะคะ ครูพละที่โรงเรียนเป็ครูฝึกที่นั่นคะ” ภาวนาเปิดกระเป๋าสะพายหยิบบัตรเชิญเข้าสถานบันเทิงเปิดใหม่ เดฟมองแว็บเดียว “นั่นมันผับเปิดใหม่สำหรับผู้หญิง ห๊ะ” ผู้กองเดฟอ่านข้อความบนบัตรเชิญ “ใช่คะ สำหรับผู้หญิง เราขอไปเที่ยวขอล่วงหน้านะคะ พวกคุณก็นัดกันทำอาหารที่บ้าน ก็ดีนะคะ”
ริมฝีปากของนิทตี้ถูกปิดด้วยจุมพิตของวินนี่ วินนี่พูดกับเธอ “พวกคุณพูดเก่งจังเลย ผมไม่ให้ไป เรามีนัดกันแล้ว”ดวงตาของนิทตี้เบิกกว้าง เธอดึงบัตรเชิญมาไว้เก็บในกระเป๋าสะพายของเธอ“เราไม่มีนัดอะไรกันค่ะ ฉันจะไปงานนี้เพราะฉันรับปากไปแล้วด้วย”หญิงสาวนั่งกอดอกไม่มองหน้านักบินหนุ่มที่หันหลังให้เธอ “ตามใจคุณ แต่ผมจะไม่ไปส่งและรับ เข้าใจตามนี้ด้วย”
“ไม่เป็ไร ค่ะ ฉันให้วิคไปส่งก็ได้เขาใจดีออก” เสียงเบรกล้อรถดัง เอี้ยดดดดดด!! “ใครใจดีออก”เสียงคุณหมอหันหน้าถามมาธูรที่นั่งข้างคนขับ มาธูรแย้งกลับ “ค่ะ คุณหมอได้ยินไม่ชัดหรอ ก็วิคไงคะ” สีหน้าของราชเต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างสุดขีด"มาธูร คุณรู้จักไอ้วิคนานแค่ไหนที่จะให้เขาไปรับส่ง ผมจะไปส่งและรับพวกคุณเองเข้าใจตามนี้นะทุกคน"
"เฮ้ คุณหมอ ทำไมรับปากพวกเธอครับ " วินนี่จับมือของนิทตี้แน่น "ผมจะไปส่งคุณด้วยตัวผมเองเข้าใจตามนี้ด้วย" มาธูณอมยิ้มและก้มลงหยิบแหวนตุ๊กตาขึ้นมากอดเล่น ภาวนาซบบ่าของผู้กองเดฟ เดฟถามหญิงรัก "คุณก็จะไปเล่นโบว์ลิ้งด้วยเหรอครับ"ผู้กองเดฟมั่นใจว่าคู่รักของตนต้องปฏิเสธไม่ไปแน่ๆ "ไปค่ะ เพราะอเล็กซ์ ครูพละคนนี้นิสัยดีมากๆค่ะเขาเล่นบาสฯเก่งมากๆและเท่ห์มากด้วยค่ะ เขาอาสาเป็ดีเจให้พวกเราค่ะ" วินนี่กระทุ้งข้อศอกใส่ลำตัวของเดฟแล้วกระซิบข้างหูเพื่อนรัก "คราวนี้เป็ไงสนับสนุนกันดีจัง ผมจะไปรับไปส่ง นายบอกให้รอดูอีกเจ็ดวันพวกนายทั้งสองคนเป็เดฟดาสแน่ๆ"
คอนโดฯยานกี้
หญิงสาวสองคนพากันเดินคุยกันเสียงหัวเราะต่อกระซิกอย่างสนุกสนานนำหน้าชายหนุ่มทั้งสามคนที่เดินตามหลังหิ้วถุงตุ๊กตา"ใครกันวะครูพละคนใหม่อเล็กซ์ และไอ้วิค พวกมันเข้ามาทำอะไรในวงจรชีวิตของพวกเราคงอยากตายแบบไม่สวยหรือวะ" ผู้กองเดฟโยนถุงตุ๊กตาหมีน้อยลง "พรุ่งนี้เราค่อยคุยดีกว่าคืนนี้ฉันขอปราบเธอหน่อยวะ" นักบินหนุ่มรีบเดินนำหน้าหายเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับนิทตี้
669
