ย้อนอดีตมามีครอบครัวที่อบอุน ยุค70

        เย่วซินเข้ามาในบ้านแล้วเดินตรงมา แล้วนั่งตรงหน้าสองคนพี่น้อง จากนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า

        “ฉันรู้ว่าทั้งพี่ใหญ่และห่าวหรวนสงสัยว่าทำไม ใช่ไหม” ทั้งสองคนพยักหน้าทันทีที่เธอถามจบ

        “ถ้าฉันบอกพี่ใหญ่กับน้องเล็กว่า ฉันชอบพี่ซีห่าว ทั้งสองคนจะเชื่อฉันไหม” เย่วซินมองทั้งสองคนแล้วพูดต่อว่า

        “ตั้งแต่เมื่อกลางวันที่ฉันเห็นพี่ซีห่าวใจฉันเต้นแรงมาก รู้สึกเลยว่า รักแรกพบ ทั้งสองคนเข้าใจไหม ยิ่งพอฉันเห็นลี่มี่ฉันรู้สึกเอ็นดูเธอ”

        “ยิ่งพอมารู้ว่าพี่ซีห่าวเขาเจอกับอะไรมาบ้าง และลี่มี่ไม่มีคนดูแล ทำให้น้องอยากเข้ามาดูทั้งสองคน”

        “ฉันจะทำให้พี่ซีห่าวเต็มใจแต่งเข้ามาอยู่ในบ้านเราให้ได้”

        “ที่ฉันบอกพี่ใหญ่กับห่าวหรวน เพราะทั้งสองคนคือครอบครัวของฉันที่ฉันมี ฉันเลยบอกความรู้สึกที่มีให้กับพี่ซีห่าวให้ทั้งสองคนได้รับรู้” เย่วซินรู้ว่าพี่ใหญ่กับห่าวหรวน ไม่ได้สงสัยเรื่องนี้อย่างเดียว คงจะอยากรู้เรื่องที่เธอเปลี่ยนไปมากกว่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกว่าเธอไม่ใช่ จางเย่วซิน ขอเวลาเธอทำใจอีกสักนิด

        “แล้วเรื่องของอายุของน้องกับพี่ซีห่าว ห่างกันมากนะ” ห่าวอู๋ถามขึ้นด้วยความไม่สบายใจ เขารู้ว่าเย่วซินไม่มีปัญหาที่พี่ซีห่าวมีลูก แต่อายุนี่ซิแทบจะเป็นพ่อลูกกันได้เลย

        “ฉันไม่สนในหรอกพี่เรื่องอายุ ดีซะอีกยิ่งแก่ยิ่งอบอุ่น ฮิฮิ” เธอบอกไปด้วยความทะเล้น

หลังจากที่คุยกันเสร็จ ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้านอน

        บ้านหยาง

        หยางซีห่าว อุ้มลี่มี่เข้ามาในบ้าน เมื่อเหยางฮุ้ยหมินเห็นได้เอ่ยทักทันที

        “พี่ใหญ่กินอะไรมารึยัง ทุกคนไม่รู้ว่าพี่จะกลับมาช้าขนาดนี้เลยไม่ได้เหลืออะไรไว้ให้” พูดเสร็จก็สบตากับแม่เฒ่าหยางพร้อมยกยิ้มมุมปาก

        “อืม กินมาแล้ว ขอบใจมาก”

        “ว้าย ตายแล้ว ลี่มี่ใส่ชุดใหม่ด้วย” สะใภ้รองภรรยาของหยางฮุ้ยหมินเอ่ยทักทันทีที่เห็นชุดที่ลี่มี่ใส่

        “นั่นซิ ท่าจะแพงน่าดู เจ้าใหญ่มีเงินซื้อชุดใหม่ให้ลูก แต่ดูที่บ้านซิ กินธัญพืชหยาบกับผัก” แม่เฒ่าหยางเอ่ยเหน็บออกไป ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่รู้แท้จริงแล้วชุดนี้ ซีห่าวเอามาจากไหน แม่เฒ่าหยางไม่ชอบแม่ของซีห่าว เธอคิดว่าแม่ของซีห่าวมาแย่งพ่อเฒ่าหยางไปจากเธอ เลยทำให้เกลียดซีห่าวและพี่สาวของเขา

        “ไม่สำคัญหรอกว่าผมจะเอาชุดมาจากไหน ถึงแม้ว่าผมจะซื้อเอง ก็ไม่น่าจะเดือดร้อนใครนะ เพราะไม่ได้เอาเงินกองกลางไปซื้อ” จากนั้นเดินเข้าห้องไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงโวยวายตามหลัง

        เช้าวันถัดมาเย่วซินรีบตื่นขึ้นมาล้างหน้า แปรงฟัน และเตรียมอาหารไว้รอทุกคน เช้านี้เย่วซินทำซาลาเปาไส้หมู กับไส้ผักกุ้ยช่าย ตามด้วยทำขนมจีบ และโจ๊กหมูสับข้นๆ สำหรับลี่มี่ตัวน้อย เธอเอากาแฟมาเตรียมไว้จะได้ชงให้พี่ใหญ่และพี่ซีห่าวของเธอได้ดื่มตอนเช้า ร่างกายจะได้สดชื่น

        “ตื่นแล้วเหรอพี่ใหญ่ ห่าวหรวนละพี่ยังไม่ตื่นเหรอ” เธอถามออกไปเมื่อเห้นห่าวอู๋เดินมาที่โต๊ะอาหาร

        “กำลังมานะ เดินสวนกับพี่ที่หน้าห้องน้ำเมื่อสักครู่”

        “ห่าวอู๋ ห่าวอู๋” จางห่าวอู๋ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากหน้าบ้านตั้งท่าจะลุกขึ้นไปเปิดประตู ยังไม่ทันจะลุกก็ได้ยินเย่วซินพูดขึ้น

        “ไม่ต้องลุกพี่ใหญ่ ฉันไปเปิดเอง สงสัยพี่ซีห่าวกับลี่มี่จะมาแล้ว” จากนั้นเธอจึงเดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดประตูบ้านก็เห็นสองพ่อลูกยืนอยู่ที่หน้าประตู

        “มากันแล้ว มาลี่มี่ มาหาพี่สาว” เธอยื่นมือออกไปอุ้มลี่มี่

        “สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่สาว” ลี่มี่ตัวน้อยพอเห็นเย่วซินยื่นมือออกไปก็รีบอ้าแขนยื่นมาทันที

        “สวัสดีตอนเช้าค่ะลี่มี่” แล้วก็หอมแก้มเด็กน้อยไปหนึ่งฟอด เธอคิดในใจเมื่อมองหน้าของพ่อน้ำแข็ง ตอนนี้ได้แต่หอมลูกต่อไปต้องได้หอมพ่อแน่ๆ

        “มาค่ะเข้าบ้านกัน ปิดประตูด้วยนะคะพี่”

        “ครับ” เมื่อซีห่าวปิดประตูบ้านเรียบร้อยก็ได้เดินตามเย่วซินมาที่โต๊ะอาหาร ระหว่างทางซีห่าวมองตามด้านหลังของเย่วซินไม่วางตา ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่เขาเจอเธอเมื่อวานจนถึงตอนนี้ เขามองการกระทำของเธอไม่เหมือนการเสแสร้งเหมือนผู้หญิงที่เขาเคยเจอ หรือแม้กระทั่งแม่ของลี่มี่เองเขายังไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ เขารู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

        “พี่ซีห่าวมาแล้ว มานั่งเลยพี่ พี่กินอาหารเช้ากัน”

        “นี่ค่ะเครื่องดื่มตอนเช้า สำหรับพี่ใหญ่ และพี่ซีห่าว” เธอส่งกาแฟที่เตรียมไว้ให้ทั้งสองคน

        “ส่วนของลี่มี่กับห่าวหรวนคืออันนี้จ๊ะ หนูทั้งสองคนต้องดื่มนมทุกเช้ารู้ไหม ร่างกายจะได้เติบโต มาลี่มี่เดี๋ยวพี่สาวเป่าให้ก่อนนะมันยังร้อนอยู่” เธอหยิบแก้วนมของลี่มี่ขึ้นมาเป่า เวลาเด็กน้อยดื่มจะได้ไม่ลวกปาก

        “ซาลาเปา ขนมจีบมีในลังนึ่งอีกนะ ฉันทำไว้เยอะ กินให้อิ่มนะไม่ต้องกลัวหมด ยิ่งพี่ใหญ่กับพี่ซีห่าวที่ต้องทำงานในแปลงนา ยิ่งต้องกินเยอะๆ”

        ทุกคนเริ่มกินซาลาเปา และ ขนมจีบที่เธอทำไว้ให้ สองคนที่เคยกินฝีมือการทำหารของเย่วซินนั้น รู้สึกประหลาดใจกับรสชาติแปลกใหม่ที่เธอทำ มันอร่อยกว่าทุกครั้งที่เธอเคยทำให้กิน สำหรับหยางซีห่าวเขารู้สกว่าอาหารที่เย่วซินทำนั้นร่อยกว่า อาหารทุกอย่างที่เขากินมา

        หลังจากที่กินอาหารเช้ากันแล้วเย่วซินบอกกับลี่มี่ให้อยู่กับน้าห่าวหรวนก่อนเพราะเธอจะเข้าไปในเมืองเพื่อที่จะซื้อของกลับมาที่บ้าน ทันทีที่เดินออกมา หยางซีห่าวก็ได้เรียกเธอไว้ก่อนที่เธอจะออกไปพ้นห้องครัว

        “เย่วซิน รอก่อน”

        “พี่ซีห่าวเรียกฉัน มีอะไรรึปล่าว”

        “เอานี่ พี่เอามาให้” เขายื่นถุงให้กับเธอ เมื่อเธอเปิดดูก็พบเงินในถุงนั้นถ้านับด้วยตาเป่านะจะประมาณ 30 หยวน

        “พี่เอาเงินมาให้ฉันทำไม หรือพี่จะฝากฉันซื้อของ”

        “เปล่า พี่ให้ค่าอาหารและห้ามปฏิเสธ เพราะถ้าเธอปฏิเสธพี่ พี่จะไม่พาลี่มี่มากินอาหารที่นี่อีก”

        “ได้ แต่ต่อไปไม่ต้องให้นะ พี่เก็บเงินไว้มาขอฉันกับพี่ใหญ่ดีกว่า เรื่องอาหารไม่ต้องกังวล” พูดจบเย่วซินรีบเดินออกไปจากบ้านทันที ทำให้เธอไม่สามารถเห็นว่าตอนนี้ หน้าของซีห่าวแดงลามไปถึงหูทั้งสองข้างแล้ว

        พอใกล้จะถึงเวลาลงงาน พี่ใหญ่จางกับหยางซีห่าวก็เตรียมที่จะออกจากบ้านไปทำงานที่แปลงนา

        “ลี่มี่ พ่อไปทำงานก่อนนะ ตอนเลิกงานแล้วพ่อมารับนะลูก”

หยางลี่มี่ ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เพราะมัวแต่เล่นอยู่กับคุณน้าห่าวหรวน

*********************

เย่วซินนะเย่วซินแทนที่จะบอกเรื่องอื่นดันมาบอกว่าชอบพี่ซี่ห่าวซะเนี่ย อิอิ

ขอบคุณรี้ดทุกคนที่อ่านแล้วก็ชอบนิยายเรื่องนี้ของไรท์นะคะ หากผิดพลาดประการใด ไรท์ต้องขอโทษด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้ไรท์เขียนเป็นเรื่องแรก ไรท์ลงจนจบแน่นอนค่ะ