“เมื่อครู่นี้ท่านกล่าวว่าอย่างไรหรือท่านราชครู”น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยถามขุนนางผู้สูงศักดิ์ซึ่งเป็ไม้เบื่อไม้เมากันทุกครั้งยามเข้าประชุมประจำเดือนในท้องพระโรง
“หากท่านอ๋องตั้งใจฟังในสิ่งที่ข้าได้กราบทูลกับฝ่าาท่านจะเข้าใจว่าการให้ความสำคัญในเื่ของการศึกษาจะทำให้แผ่นดินฉางซามั่นคงเป็ปึกแผ่นและสงบสุขร่มเย็นเพราะมีเหล่าบัณฑิตคอยขับเคลื่อนการบริหารได้เป็อย่างดี”หลิวไป๋ลู่เชื่อว่าหากผู้คนในแผ่นดินมีความรู้จะสามารถทำให้โอรส์ครองใจเหล่าไพร่ฟ้าประชาชนของตนได้เป็อย่างดี
“ข้ากลับเห็นว่ากำลังทางด้านทหารนั้นมีความสำคัญกว่าหากไม่มีเหล่าขุนพลคอยออกไปรบเพื่อปกป้องพวกท่านทั้งหลายจากเหล่าศัตรูแคว้นข้างเคียงล่ะก็เห็นทีว่าเหล่าไพร่ฟ้าคงไม่มีที่ซุกนอนจนถึงบัดนี้”แม้อายุจะห่างกันหลายสิบปี แต่อ๋องหนุ่มกลับไม่ใคร่จะใส่ใจให้ความเคารพราชครูหลิวไป๋ลู่นักเพราะขุนนางผู้นี้คอยขัดขวางในสิ่งที่เขาทูลเสนอกับฮ่องเต้ทุกครั้ง
“หากใช้แต่กำลังก็คงจะถูกตราหน้าเอาได้ว่าเป็พวกมีศีรษะไว้กั้นใบหูเท่านั้นหาได้มีสมองไว้ขบคิด แยกแยะ และแก้ปัญหา”
คำตอบนั้นทำเอาหยางเฟยหลงต้องระงับความโกรธด้วยการขบกรามแน่น“ข้านึกสงสัยว่าตอนนี้ท่านราชครูหลิวไป๋ลู่คงไม่อยากจับตำราและพู่กันแล้วใช่หรือไม่” ั์ตารูปใบหลิวฉายแววดุดันจนคนที่เผลอสบตาด้วยนั้นขนอ่อนลุกชันไปทุกสัดส่วน“ข้าสามารถช่วยสงเคราะห์ให้ท่านราชครูกลับจวนด้วยสภาพหยอดน้ำข้าวต้มได้อีกด้วยนะ”
จะมีก็แต่พวกที่อยากให้ชีวิตของตนเองสั้นลงกระมังถึงริอาจอยากเป็ศัตรูกับหยางเฟยหลงผู้นี้...
ฉายาอ๋องทมิฬไร้พ่ายที่เขาได้รับไม่ใช่ได้มาเพราะว่าโชคช่วย หากแต่เพราะฝึกฝนการต่อสู้มาั้แ่วัยเยาว์และยังชำนาญการใช้อาวุธในทุกแขนงเรียกได้ว่าเป็หนึ่งในแผ่นดินฉางซา เมื่อศัตรูได้ยินชื่อเสียงเรียงนามย่อมต้องอกสั่นขวัญแขวนกันไปหมด
“หยางเฟยหลงกล่าวได้ถูกต้องแล้ว” ทางด้านผู้ปกครองแผ่นดินเห็นท่าไม่ดีก็รีบยุติศึกน้ำลายครั้งนี้ด้วยตนเอง“ส่วนเื่การเพิ่มพูนความรู้ให้เหล่าประชาราษฎร์ของราชครูหลิวก็ถูกต้องเหมือนกันข้าว่าเื่ทหารและการศึกษาสำคัญต่อฉางซายิ่งนัก”
ทางนี้ก็หนึ่งคนสำคัญเพราะเป็ลูกพี่ลูกน้องส่วนทางนั้นก็คืออาจารย์ผู้อบรมให้ความรู้ก่อนขึ้นครองราชย์จะให้ตนเลือกข้างฝักใฝ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างออกนอกหน้าก็เกรงว่าจะทำให้คนทั้งสองขุ่นเคืองใจต่อกันมากขึ้นไปอีก
เฮ้อ! โอรสัถึงกับลอบถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งการเป็ฮ่องเต้ว่ายากแล้ว แต่การป้องกันไม่ให้ขุนนางมีเื่บาดหมางกันคงทำได้ยากยิ่งกว่า...